Βλέποντας τα παιδιά να πηγαίνουν στο σχολείο τούτες τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη με πιάνει μελαγχολία. Ίσως είναι το τέλος του καλοκαιριού, ίσως έχω καταλάβει ότι μεγάλωσα, ίσως είναι η μελαγχολία του Φθινοπώρου, ποιός ξέρει! Πάντως στο νου μου έρχεται αμέσως το βιβλίο του Λουντέμη "Ένα Παιδί Μετράει τα Άστρα". Μετά είναι και αυτά τα μηνύματα που διαβάζουν κατά παράδοση την πρώτη μέρα, αυτά τα μηνύματα τα ίδια και τα ίδια λες και τα έχουν έτοιμα για κάθε σχολική χρονιά στο συρτάρι τους.
Του Δεσπότη, του Νομάρχη, του Υπουργού, του Πρωθυπουργού, του Βουλευτή, του Δημάρχου. Είναι όλοι αυτοί που νοιάζονται για την καλή λειτουργία των σχολείων, την καλή πρόοδο των μαθητών, δασκάλων και καθηγητών και κάπου στη μέση της χρονιάς καλεί το συμβούλιο και ο διευθυντής του σχολείου τους κηδεμόνες και τοποθετεί το πρόβλημα στην ωμή του βάση: "Δεν έχουμε λεφτά για πετρέλαιο, δεν έχουμε λεφτά για την καθαρίστρια, πρέπει κάθε παιδί να μας φέρει ένα πακέτο Α4 για φωτοτυπίες, δεν τοποθετήθηκε ακόμα δασκάλα των αγγλικών". Πού είναι τα μηνύματά τους τότε κύριοι, πού είσαστε εσείς; Δεν είστε παρόντες φυσικά, είστε απόντες όπως είσαστε πάντα, επικοινωνούμε μόνο μέσω μηνυμάτων. Δεν φτάνει αυτό, δεν αρκεί, δεν λύνει τα προβλήματα, αντιθέτως τα κάνει πιο μεγάλα.
Είναι μετά και εκείνες οι εμμονές με το "Κρυφό σχολειό" και το φεγγαράκι με τον καλόγερο του Γύζη που δημιουργεί όλο το πρόβλημα. Η αλήθεια είναι ότι οι Τούρκοι δεν εμπόδισαν τότε την λειτουργία των σχολείων σε πολλές περιοχές και πόλεις της Ελλάδας και γενικά της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπως στις Κυδωνιές, στα Γιάννενα, στη Χίο, στην Άνδρο, στην Αθήνα. Δεν τους απασχολούσε, θεωρούσαν ότι τα γράμματα είναι άχρηστα και δεν προσδιορίζουν τον καλό Οθωμανό! Το αντίθετο μάλιστα θα έλεγα, η τότε ηγεσία και ο κλήρος της Εκκλησίας εμπόδιζαν την λειτουργία και τις καινοτομίες που προσπαθούσαν να φέρουν στην Ελλάδα άνθρωποι μορφωμένοι και αξιόλογοι όπως ο Κοραής και ο Λούβαρης.
Παραθέτω λοιπόν εδώ μια παράγραφο από το βιβλίο του Θ. Παναγόπουλου "Τα ψιλά γράμματα της ιστορίας".
"Όταν όμως για χρόνια ολόκληρα σου πιπιλίζουν το μυαλό με τα παραμύθια της μυθολογίας των Εβραίων, δεν γίνεται παρά να βγεις από το κολαστήριο, που λέγεται σχολείο, σακάτης, άχρηστος και ανίκανος για κάθε ωφέλιμη και παραγωγική δουλειά. Δεν είναι τυχαίο που εμείς οι περιβόητοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί το καμάρι και η δόξα του Κυρίου, δεν είμαστε σε θέση να φτιάξουμε όχι εργοστάσιο ποδηλάτων αλλά ούτε εργοστάσιο για καρφίτσες. Είμαστε πρώτοι σε όλη την Ευρώπη και ίσως στον κόσμο με εξαίρεση τους Ταλιμπάν ότι ξέρουμε απ έξω και ανακατωτά όλους τους βίους των Αγίων και όλα τα απολυτίκια των 318 Θεοφόρων Πατέρων. Κατά τα λοιπά, όταν τελειώσουμε το σχολείο δεν μπορούμε ούτε να αλλάξουμε μια βρύση που στάζει ή μια λάμπα που σπάζει! Η παιδεία μας είναι αέρας κοπανιστός. Ούτε κρίση, ούτε γνώμη, ούτε γρόσι. Μας μένει όμως ο ύμνος της Κασσιανής για να κλαίμε την μοίρα μας."
Καλή σχολική χρονιά!