Τι να γράψω για το χρόνο, τον μοναδικό κυρίαρχο που υπάρχει στο σύμπαν, αυτόν που μας κάνει ότι θέλει! Μας κυβερνάει ανελέητα, αλλά και μας βοηθάει. Χωρίς αυτόν δεν νοείται τίποτα υπαρκτό. Από τη στιγμή που ανέτειλε ο χρόνος, όταν άρχισαν να κυλάνε τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια, οι αιώνες, οι χιλιετίες, οι χρονικές περίοδοι, όλα εξελίχτηκαν κατά πως ήθελε αυτός. Κάθεται ψηλά στο θρόνο του και μας κοροϊδεύει:
«Πόσο ανόητοι που είναι οι άνθρωποι!», σκέφτεται, «Νομίζουν πως θα ζήσουν χίλια χρόνια ο καθένας. Πόσο γελασμένοι! Μια ζωή τους έχει δοθεί, και δεν ξέρουν πώς να την ζήσουν. Παλεύουν νʼ αποκτήσουν πλούτη, να δοξαστούν, να διαφεντέψουν τις τύχες των άλλων, και ξεχνάνε πως ο θάνατος, ο αμείλικτος βοηθός μου, κάποια στιγμή θα τους χτυπήσει την πόρτα»
Ζωή και θάνατος, τα τσιράκια του χρόνου. Δώρα στον άνθρωπο. Ας γελάσω! Αφού δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τα φθαρτά σώματά μας, εφεύραμε το αθάνατο πνεύμα. Ξεχνάμε όμως πως ο χρόνος είναι πανδαμάτορας, και, όσο κι αν μας φαίνεται αδιανόητο, στο πέρασμά του όλα θα γίνουν στάχτη, για να ξαναγεννηθούν, με άλλη ίσως μορφή, στον μελλοντικό κύκλο ζωής του πλανήτη μας.
Ο χρόνος, που κανένας και τίποτα δεν μπορεί να του αντισταθεί. Σκληρός τιμωρός, (Όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου…), αλλά και ιδανικός θεραπευτής, (Με το πέρασμα του χρόνου θα την ξεχάσεις…). Όλα πάνω στη γη, αλλά και στο σύμπαν ολόκληρο, είναι απλά συναρτήσεις του. Ο θάνατος; Μια συνάρτηση του χρόνου είναι κι αυτός. Σε άλλους έρχεται νωρίς, σε άλλους αργά, αλλά πάντα έρχεται.
Μέχρι τον Μεγάλο Αϊνστάιν, λέγαμε πως ο χρόνος είναι σταθερός, και άκαμπτος σαν το ατσάλι. Έλα όμως που ο Γερμανοεβραίος απέδειξε πως είναι σαν τη πλαστελίνη, διαστέλλεται και συστέλλεται δηλαδή; Μετά από αυτό, άλλαξε η σχέση μας με το χρόνο. Ο χρόνος έγινε πια πιο οικείος, πιο ανθρώπινος.
Από τα παμπάλαια χρόνια ο άνθρωπος πάλευε να τον δαμάσει, να τον εννοήσει, νʼ ανακαλύψει την προέλευσή του, αλλά προπαντός να τον μετρήσει. Από τις πρώτες κλεψύδρες και τα ηλιακά ρολόγια, καταφέραμε να φτάσουμε σήμερα σʼ εκείνα που δεν χάνουν ούτε ένα εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου. Και λοιπόν; Μήπως γίναμε καλύτεροι άνθρωποι; Μήπως πιο ελεύθεροι; Μήπως καλυτέρεψε η ζωή μας; Απλά φορτωθήκαμε πιο πολύ άγχος, γίναμε μʼ άλλα λόγια σκλάβοι του χρόνου. Εκείνο το καταραμένο το ξυπνητήρι, που σε πετάει το πρωί πάνω στον καλύτερο ύπνο, πώς να το υποφέρεις;
Πρέπει την τάδε ώρα να βρίσκεσαι στη δουλειά σου, την τάδε στο σπίτι σου, την τάδε να πας τα παιδιά στο φροντιστήριο, ή τον παππού στο γιατρό, την τάδε το αυτοκίνητο για επισκευή, κ.ο.κ. Πού πήγαν τα παλιά ευτυχισμένα χρόνια, τότε που τα ρολόγια δεν υπήρχαν ούτε στα καμπαναριά των εκκλησιών! Τότε που όλες μας οι δουλειές γίνονταν με βοηθό τον ήλιο. Ξημέρωσε; Εμπρός για το χωράφι. Μεσημέριασε; Ας σταματήσουμε τη δουλειά για φαγητό και λίγη ξεκούραση. Σουρούπωσε; Ας επιστρέψουμε στο σπίτι μας.
Χρόνε αδάμαστε! Κανένας δεν μπορεί να σε κάνει ζάφτι, κανείς να σε σταματήσει, ούτε φυσικά να λύσει το μέγα μυστήριο της ύπαρξής σου! Απλά έχουμε μάθει να σʼ ακολουθούμε, να χορεύουμε στο ρυθμό που μας χτυπάς, τικ- τακ, τικ – τακ….
Πολλοί βασάνισαν το μυαλό τους, επιστήμονες και μη, για να σʼ εννοήσουν και να φτιάξουν τη λεγόμενη μηχανή που ταξιδεύει στο χρόνο, σύνηθες θέμα και για τους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας. Κάτι τέτοιο φυσικά είναι αδύνατο με τους ισχύοντες φυσικούς νόμους. Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στο παρελθόν, όσο βρισκόμαστε πάνω στον πλανήτη μας. Μπορούμε όμως να πάμε δέκα χρόνια πίσω, αν δούμε μʼ ένα ισχυρότατο τηλεσκόπιο ένα πλανήτη που απέχει δέκα έτη φωτός από εμάς.
Είναι πολύ απλό. Οι εικόνες που θα βλέπουμε, θα έχουν συμβεί δέκα χρόνια πριν, αφού τόσο χρόνο κάνει το φως γα να φτάσει από εκεί στη γη. Ελπίζω πως το καταλάβατε, γιατί κι εγώ, μέχρις εκεί μπορώ να καταλάβω. Πιο πέρα αρχίζουν οι νόμοι της φυσικής με τις περίεργες εξισώσεις, με τις οποίες ποτέ δεν τα πήγαινα καλά, κι η απόπειρά μου αυτή να γράψω για το χρόνο έχει πιο πολύ φιλοσοφικό υπόβαθρο, κι όχι επιστημονικό.
Από τότε που συνέβη η Μεγάλη Έκρηξη, (Μπιγκ – Μπαγκ), η απαρχή δηλαδή της δημιουργίας, έχουν περάσει τρισεκατομμύρια ετών. Ας υποθέσουμε πως όλο αυτό το χρονικό διάστημα, (από την Μ.Ε έως σήμερα), είναι ένα εικοσιτετράωρο, ξέρετε πόσος χρόνος αναλογεί για την εμφάνιση του ανθρώπου στη γη; Δύο με τρία λεπτά! Ναι, καλά διαβάσατε. Είμαστε οι παρείσακτοι πάνω στη γη, εμείς που νομίζουμε πως είμαστε τα πάντα! Τίποτα δεν είμαστε για τον κυρίαρχο και πανδαμάτορα χρόνο. Αυτό πρέπει να το βάλουμε πολύ καλά στο μυαλό μας, την επόμενη φορά που θα το παίξουμε αθάνατοι.
Και κάτι τελευταίο: Μια φορά μονάχα ζούμε, μια ζωή έχουμε. Δεν αξίζει να τη σπαταλήσουμε, αλλά να τη γευτούμε ως το μεδούλι της. Ο χρόνος κυλάει, φεύγει γρήγορα…