Από τον άνθρωπο της φωτιάς στον ψυχασθενή της πληροφορικής, πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς ταξιδέψαμε στο χρόνο;
Τι να είχε στο μυαλό του άραγε ο άνθρωπος της φωτιάς το βράδυ που καθόταν κάτω από τον έναστρο ουρανό κουλουριασμένος μαζί με την αγέλη των ανθρώπων στην οποία ανήκε, πριν χιλιάδες χρόνια;
Σίγουρα το τι θα κυνηγούσε αύριο για να φάει, πάντως όχι τι αυτοκίνητο θα αγοράσει ή το που θα πάει διακοπές και το σπουδαιότερο αν αύριο γίνει ένας ολοκληρωτικός πυρηνικός πόλεμος.
Γεγονός είναι ότι αυτό που ζούμε σήμερα έχει ονομαστεί εξέλιξη, για άλλους πισωγύρισμα, πάντως αυτή είναι η ζωή μας, αυτή είναι η ζωή της γενιάς των ανθρώπων, της γενιάς μας.
Εκεί κάπου στην διαδρομή μας υπήρξε ένα σταυροδρόμι.
Έπρεπε λοιπόν να αποφασίσουμε ποιο δρόμο να πάρουμε γιατί το σταυροδρόμι δεν είχε ταμπέλες, προορισμό και χιλιομετρικές αποστάσεις, δεν ξέραμε ποιος δρόμος είναι ο εύκολος χωρίς ανηφόρες και βάσανα και διαλέξαμε στην τύχη, τραβήξαμε λαχνό.
Μάλλον κάναμε λάθος, δεν επιλέξαμε αυτά, έσπασε το γυαλί του χρόνου και χάσαμε τον εαυτό μας και έτσι φτάσαμε ως εδώ πικραμένοι και κουρασμένοι, στα μισά του δρόμου.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι το γένος των ανθρώπων δεν είναι αιώνιο και άφθαρτο όπως εγωιστικά πιστεύουμε.
Είναι φθαρτό κουρασμένο, μπαϊλντισμένο, έχει βαρεθεί την ίδια του της παρουσία πάνω στη γη, έχει κουραστεί από την πορεία του στους αιώνες, από την αδικία, τον πόλεμο, το μίσος, την φτώχεια, την καταστροφή του περιβάλλοντος, της φύσης, από την πολυπλοκότητα της πληροφορίας που του βομβαρδίζει τον εγκέφαλο και τρέχει, τρέχει συνεχώς για να φτάσει γρήγορα το τέλος του δρόμου.
Κατά καιρούς έχουν γίνει προσπάθειες αλλαγής πορείας του, έχει αγωνιστεί να κάνει αλλαγές δραστικές πανανθρώπινες αλλά δεν τα κατάφερε, έπεσε ακριβώς στα ίδια λάθη των προηγούμενων αιώνων.
Το πάλεψε, όμως ξεγελάστηκε, ταρακουνήθηκε και κουράστηκε από αυτόν τον διαρκή αγώνα και τα παράτησε.
Γι’ αυτό τον λόγο βλέπουμε σήμερα τον άνθρωπο να στέκει απαθής, να δέχεται αυτό που του συμβαίνει χωρίς αντίδραση, στωικά, δεν έχει πια τη δύναμη να αντισταθεί, δεν έχει κουράγιο να παλέψει πια.
Ο ερχομός του Θεανθρώπου στη γη, η οκτωβριανή επανάσταση η δημιουργία του χρήματος ως μέσο συναλλαγής, η τεχνολογική επανάσταση του 20ου αιώνα είναι οι προσπάθειες, ο αγώνας να αλλάξει πορεία, όχι το σταυροδρόμι.
Το σταυροδρόμι ποιο είναι όμως, έχει υλική υπόσταση ή νοητική;
Προσδιορίζεται χρονικά ή έχει διαρκή έννοια;
Το σταυροδρόμι είναι η απόφασή μας να ζήσουμε σαν άνθρωποι, να ξεπεράσουμε την ίδια μας την ύπαρξη σαν ζώα σε αγέλη και να αναπτύξουμε τον εγκέφαλό μας κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να κάνουμε το μεγάλο άλμα.
Από την φωτιά μέσα σε λίγους αιώνες στον ψυχασθενή της πληροφορικής και από το κυνήγι των Μαμούθ στην παράνοια ενός πυρηνικού πολέμου.
Ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε, όχι βέβαια να επιστρέψουμε στο σταυροδρόμι και να πάρουμε το σωστό δρόμο αυτό δεν ισχύει ούτε μπορούμε να σταματήσουμε το χρόνο.
Τουλάχιστον πρέπει να ξαποστάσουμε λίγο στην άκρη του δρόμου να πιούμε νερό, να κάτσουμε στη σκιά της λεύκας, να χαϊδέψουμε το χορτάρι δίπλα μας, να κοιτάξουμε τον ουρανό.
Ήρθε η ώρα να πάρουμε το πόδι από το γκάζι, να πάμε με λιγότερα χιλιόμετρα, να πατήσουμε φρένο γιατί αν δεν το κάνουμε αυτό γρήγορα θα φτάσουμε στο τέλος του δρόμου στο τέλος της γενιάς μας, της γενιάς των ανθρώπων.