Σήμερα θέλω να σας διηγηθώ μια αληθινή ιστορία και ας ξεφεύγω πάλι από το ύφος των άρθρων μου. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να μείνω απαθής.
Την ιστορία αυτή την έζησα εκείνη την πρώτη εβδομάδα την τόσο περίεργη, της ουράς των ΑΤΜ.
Βρισκόμουν λοιπόν έξω από ένα ΑΤΜ τράπεζας μεσημέρι Παρασκευής με δυο τρεις μπροστά μου για να πάρω αυτά τα εξήντα ευρώ, αν υπήρχαν και αυτά.
Για κακή μου τύχη το μηχάνημα όταν έφτασε η σειρά μου έμεινε από λεφτά.
«Αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε», έγραφε στην οθόνη.
Πίσω μου βρισκόταν ένας άνθρωπος καλοντυμένος, περίπου στην ηλικία μου, ο οποίος δοκίμασε και αυτός, αλλά μάταια.
Το μηχάνημα απαθέστατο δεν έβγαζε λεφτά και ας μας καλωσόρισε με το όνομά μας.
Πιάσαμε λοιπόν την κουβέντα με τον άγνωστο φίλο όπως κάνουμε όλοι τούτες τις μέρες τις δύσκολες στην ουρά των ΑΤΜ σχολιάζοντας αγανακτισμένοι την κατάσταση της Ελλάδας.
Μείναμε μόνοι μας αφού δεν υπήρχε λόγος παραμονής του κόσμου εκεί. Εμείς όμως σαν κάτι να μας έσπρωχνε εκεί ακλόνητοι, εμείς και το μηχάνημα.
Μου είπε ότι πολλές φορές επανέρχεται γρήγορα σε κανονική λειτουργία λες και έχει νοημοσύνη και θα καταλάβαινε την παρουσία μας εκεί.
Πάνω λοιπόν στην κουβέντα όχι και πολύ δύσκολα άνοιξε την καρδιά του και μου είπε ότι ταλαιπωρήθηκε πολλά χρόνια με τον καρκίνο, αλλά τώρα είναι καλά! Τον είδα λίγο βουρκωμένο.
Συνεχίζοντας μου μίλησε για τον «Άγιο Σάββα» και τις ουρές των παιδιών που πιασμένα χέρι - χέρι περιμένουν να μπουν για ακτινοβολία.
Το μηχάνημα εκεί και αυτό άκουγε και κάπου - κάπου άλλαζε οθόνη και έκανε θορύβους περίεργους λες και συμμετείχε και αυτό στην κουβέντα μας.
Όταν μάλιστα άκουσε για καρκίνο και για άρρωστα παιδιά, μου φάνηκε πιο έντονος ο θόρυβος.
Πίστεψα λοιπόν ότι θα μας λυπηθεί, ότι θα συγκινηθεί από την ιστορία του ανθρώπου αυτού όπως συγκινήθηκα και εγώ και θα μας δώσει λεφτά και μαζί την ευτυχία, την ευτυχία του πενηντάρικου, γιατί τόσο την μετράνε αυτοί την ευτυχία.
 Του ευχήθηκα λοιπόν καλό κουράγιο και του είπα πως τον άρρωστο με καρκίνο δεν τον ενδιαφέρει πάρα πολύ αν αύριο η Ελλάδα έχει ευρώ ή δραχμή.
Τον ενδιαφέρει όμως να ζήσει, τον νοιάζει να υπάρχει στη ζωή, να βλέπει τον κόσμο και ας είναι πλούσιος ή φτωχός.
Τώρα είμαι σίγουρος ότι περιμένετε να ακούσετε το τέλος της ιστορίας, ότι δηλαδή το μηχάνημα μας άκουσε και ως εκ θαύματος έβγαλε λεφτά.
Όχι φίλοι μου δεν έκανε κάτι τέτοιο, γιατί τα μηχανήματα και οι τεχνοκράτες δεν ακούνε, δεν μιλάνε, δεν έχουν ψυχή, δεν αναγνωρίζουν ανθρώπους παρά μόνο αριθμούς.
Γι’ αυτό το λόγο τα φτιάξανε για να μην έχουν την ψυχική επαφή με τον διπλανό τους για να μην λυπούνται, να είναι απρόσωπα, σκληρά, να μην καταλαβαίνουν μια κοινωνία που υποφέρει χρόνια τώρα, που αυτοκτονεί, που είναι στην ανεργία και στην φτώχεια.
Όχι φίλοι μου τα μηχανήματα δεν μιλάνε, μιλάνε όμως οι άνθρωποι μεταξύ τους όσο αντέχουν ακόμα.
Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο στον άγνωστο φίλο της ουράς του ΑΤΜ.