Υπάρχει λοιπόν τον τελευταίο καιρό διάχυτη μια απογοήτευση στην κοινωνία μας και μια διάθεση για εξωραϊσμό των όσων συμβαίνουν γύρω μας και αυτό μετουσιώνεται σε λευκές νύχτες και άλλα τέτοια που από την μία πλευρά έχουν τα θετικά τους αλλά από την άλλη, την ψυχική τους πλευρά είναι κάπως φαιδρά.
Το τοπίο είναι θολό και μπερδεμένο και έτσι κατ’ επέκταση συμβαίνει και στους ανθρώπους που ψάχνουν απεγνωσμένα μήπως και βρουν την απάντηση στις λευκές νύχτες καρτερώντας κάτι να συμβεί, κάτι να αλλάξει. Από την άλλη παρατηρούμε εδώ και μήνες την προσπάθεια από μελλοντολόγους κάθε λογής να μας πουν ότι το 2016 ή το 2017 η Ελλάδα θα καταστραφεί σαν χώρα, ότι οι έλληνες θα σβήσουν από τον χάρτη ότι τέλος πάντων θα συμβεί κάτι το πολύ οδυνηρό. Συζητώντας με ανθρώπους κυρίως νέους βλέπω μια διάθεση αποκλεισμού, απομόνωσης από τον κόσμο με κύρια χαρακτηριστικά την συγκέντρωση τροφίμων και ακόμη ακόμη την απομόνωσή τους σε σπηλιές του βουνού όπου εκεί δεν θα τους ενοχλεί φορολογικά και τραπεζικά κανείς.
Το τοπίο δεν είναι μόνο θολό είναι και εχθρικό, που αυτό γίνεται άρνηση μέσα μας, άρνηση γιατί έχει χαθεί αυτό που έως τώρα μας ήταν γνωστό και το θεωρούσαμε σαν δεδομένο.
Τα δεδομένα μας αφορούν βέβαια απλά και μόνο την ασπίδα προστασίας του κράτους μαμούθ που είχε φτιαχτεί στην Ελλάδα το οποίο κράτος διασφάλιζε την μέλλουσα πορεία την δικιά μας και των παιδιών μας. Την εξασφάλιζε με πυλώνες όπως η ασφάλιση, η σύνταξη, η παιδεία τα δημόσια έργα και όλα αυτά που αποτελούν την δομή μιας οργανωμένης κοινωνίας. Έτσι μέσα μας είχαμε οικοδομήσει την έννοια του κράτους και όταν αυτό κατεδαφίστηκε καταλάβαμε ένα κενό.
Αδειάσαμε την ψυχή μας από εμπιστοσύνη και την γεμίσαμε ξανά με απόβλητα που τους δώσαμε το όνομα της ηθικής, έτσι τα βαφτίσαμε γιατί με κάτι έπρεπε να γεμίσουμε αυτό το τεράστιο κενό που έχει εμφανιστεί και το οποίο δεν είναι απλά και μόνο οικονομικό.
Έτσι θέλει να εμφανίζεται αλλά μας ξεγελάει γιατί αυτό που ζούμε δεν είναι μόνο οικονομική κρίση αλλά μια κρίση κυρίως αξιών-ηθικής.
Είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλά μαθηματικά, είναι κάτι που θα πρέπει ο καθένας να ξεδιαλύνει μέσα του αδειάζοντας τον εαυτό του από το τι ήξερε έως τώρα και δίνοντάς του καινούργιες κατευθύνσεις.
Γι’ αυτό τον λόγο ψάχνουμε απεγνωσμένα στις λευκές νύχτες τον προσδιορισμό μας σαν άνθρωποι, ψάχνουμε τον έρωτα, την φιλία, ψωνίζοντας στα μαγαζιά και τρώγοντας στις ταβέρνες γιατί έτσι έχουμε μάθει να ζούμε νομίζοντας ότι η ζωή είναι μόνο η κατανάλωση και τίποτε άλλο.
Χάσαμε την ψυχική μας επαφή και ισορροπία και τώρα ψάχνουμε να την βρούμε αλλά με λάθος τρόπο.
Θα πρέπει αργά ή γρήγορα να προσδιορίσουμε ακριβώς τι θέλουμε να κάνουμε σε τι κόσμο θέλουμε να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας. Αυτή είναι η ευκαιρία μας και αυτό είναι και το θετικό της κρίσης που ζούμε, αν μπορέσουμε και την αρπάξουμε.