Συνέχεια από το ΜΕΡΟΣ Α' 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ
Η πρόσφατη υπουργική απόφαση που μειώνει το αντάλλαγμα χρήσης (ΦΕΚ Β’ 1492 / 2-5-2017), καθορίζει επίσης και τις περιπτώσεις-κατηγορίες (σ.σ. που είναι ίδιες με αυτές της εξαγοράς). Ξεχνάει όμως να χρησιμοποιήσει την παραπλανητική ορολογία περί «κυριότητος» και κουραφέξαλα, και της ξεφεύγει η αλήθεια. Έτσι ονοματίζει τις 3 μοναδικές περιπτώσεις εξαγοράς με τα σωστά ονόματα.
Λοιπόν οι περιπτώσεις-κατηγορίες εξαγοράς είναι μόνο αυτές οι 3 που αναφέρονται σε αυτό το νομοθέτημα. Όποιες παραπλανητικές λέξεις κι αν ακούει ο αγρότης, όσο κι’ αν του αρέσει να εφησυχάζει, ας ψάξει να βρει την περίπτωσή του μόνο σε μια από αυτές τις 3 κατηγορίες.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΑΛΛΗ περίπτωση-κατηγορία εξαγοράς!
ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ-ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΕΞΑΓΟΡΑΣ
(Κ.Υ.Α. 156157/2343 ΦΕΚ Β’ 1492 / 2-5-2017)
«….Μετά το άρθρο 2 προστίθεται άρθρο 2Α ως εξής: …
1. Για τις δασικού χαρακτήρα εκτάσεις, οι οποίες εκχερσώθηκαν άνευ αδείας της αρμόδιας δασικής αρχής πριν τις 11/9/1975 προς γεωργική εκμετάλλευση, ο δικαιούχος υποχρεούται στην καταβολή ανταλλάγματος χρήσης, προσαρμοζόμενο σύμφωνα με τα κατωτέρω:
(α) σε δημόσια δάση και δασικές εκτάσεις, το αντάλλαγμα χρήσης υπολογίζεται στο 20% της καθοριζόμενης αξίας τους σύμφωνα με το άρθρο 6 του ν. 998/1979 όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 5 του άρθρου 32 του ν. 4280/2014,
(β) σε ιδιωτικά δάση και δασικές εκτάσεις, το αντάλλαγμα χρήσης υπολογίζεται στο 12,5% της καθοριζόμενης αξίας τους, σύμφωνα με το άρθρο 6 του ν. 998/1979 όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 5 του άρθρου 32 του ν. 4280/2014,
(γ) σε δημόσιες εκτάσεις των περιπτώσεων α’ και β’ της παραγράφου 5 του άρθρου 3 του νόμου 998/1979 ως ισχύει (σ.σ. χορτολιβαδικές), το αντάλλαγμα χρήσης υπολογίζεται στο 15% της καθοριζόμενης αξίας τους σύμφωνα με το άρθρο 6 του ν. 998/79 όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 5 του άρθρου 32 του ν. 4280/2014……..»
ΣΥΝΕΠΩΣ:
Όποιος «εξαγοράζει», πληρώνει για να πάρει:
Όχι κυριότητα, αλλά μόνο δικαίωμα χρήσης (και μόνο για αγροτική καλλιέργεια)
Και αυτή η χρήση θα είναι, όχι σε «χωράφι», αλλά:
είτε σε «δημόσιο δάσος»
είτε σε «ιδιωτικό δάσος»
είτε σε «δημόσια χορτολιβαδική έκταση»
Ο κάθε αγρότης έχει το δικαίωμα να επιλέξει εάν τον συμφέρει η εξαγορά και εάν την θέλει.
ΟΜΩΣ είναι ανοσιούργημα να τον κοροϊδεύουν με παραμύθια περί «κυριότητος» και περί «χωραφιών». Το «δημόσιο δάσος» πως βαφτίζεται «δικό μου χωράφι»;;
ΥΠΟΨΙΑ:
Σύντομα θα αλλάξει η ορολογία και σε αυτό το νομοθέτημα και θα χρησιμοποιηθεί και εδώ ο όρος «κυριότητα» κλπ.
140 % ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΕΞΑΓΟΡΑΣ
Ο αγρότης για την εξαγορά πρέπει να πληρώσει 2 φορές. Το ένα είναι το «τίμημα εξαγοράς» και το άλλο είναι το «αντάλλαγμα χρήσης»
«10. Έως ότου εξοφληθεί το οφειλόμενο τίμημα και καταβληθεί το αντάλλαγμα χρήσης, ο κάτοχος δεν μπορεί ……»
Το σύνολο αυτών των 2 ποσών ανεβάζει το κόστος της εξαγοράς περίπου από 30-45% της αντικειμενικής αξίας των εξαγοραζομένων. Όμως αυτό δεν είναι το μόνο που πρέπει να δώσει ο αγρότης για την εξαγορά.
Πρέπει πρωτίστως να δώσει στο κράτος (και άρα να χάσει ο ίδιος) και τα ίδια τα χωράφια του, αναγνωρίζοντάς τα σαν δάση ιδιοκτησίας του δημοσίου , και κάνοντας την αίτηση εξαγοράς σαν παράνομος «καταπατητής».
«6. Οι κάτοχοι των δημόσιων εκτάσεων της ανωτέρω παραγράφου υποβάλουν αίτημα εξαγοράς στο αρμόδιο Δασαρχείο …….»
«Κάτοχος» σημαίνει «όχι κύριος» αλλά απλός «χρήστης». Ο κάτοχος-χρήστης δημοσίων εκτάσεων, αλλιώς λέγεται «καταπατητής», και ο καταπατητής είναι πάντα παράνομος, δεν νοείται νόμιμος «καταπατητής».
Γίνεται φανερό ότι ο αγρότης για να κάνει την εξαγορά πρέπει να δώσει 2 πράγματα:
Α) να δώσει τα χωράφια του στο κράτος δηλ. να δώσει το 100% της αντικειμενικής αξίας των, πράγμα που προφανώς είναι «κόστος» που προστίθεται στο συνολικό κόστος και
Β) να πληρώσει χρήματα δηλ. το 30-45% της αντικειμενικής αξίας όπως αναλύεται ανωτέρω.
Έτσι το πραγματικό συνολικό κόστος της εξαγοράς ανέρχεται τελικά περίπου στο 140% της αντικειμενικής αξίας.
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ !!
Ας γίνει ό,τι πρέπει να γίνει σ’ αυτή τη χώρα (και αληθώς πολλά πρέπει να γίνουν! αλλά όχι και «όλα»…..) Αλλά ας γίνουν φανερά και με το όνομά τους! Άς γνωρίζει ο πολίτης την αλήθεια και ας επιλέξει ό,τι θέλει!
Αφού το κράτος θυμήθηκε τώρα, μετά από σχεδόν έναν ολόκληρο αιώνα, να κατηγορήσει και να τιμωρήσει με τις πράξεις του τον αγρότη ως «παράνομο, καταπατητή δημοσίων δασών, που ήρθε η ώρα να του πάρει τα κλεμμένα χωράφια και να τον πετάξει στο δρόμο!», ας το κάνει φανερά και ας το πει καθαρά! ΑΝ αυτό είναι το νομικώς ορθό, ας γίνει! Έτσι πρέπει να γίνονται τα πράγματα, φανερά για να τα καταλαβαίνουν «ως κακό» (και όχι ως …..«τακτοποίηση») οι τιμωρούμενοι και να παραδειγματίζονται οι υπόλοιποι!
Όμως ΔΕΝ είναι αυτό το νομικώς ορθό, αλλά δεν ασχολείται κανένας με την νομική άμυνα. Αυτό είναι το μεγάλο στρατηγικό λάθος των αγροτών. Αναλίσκονται και αρκούνται σε παρασκηνιακές πολιτικές διαβουλεύσεις, όπως και όταν διεκδικούσαν οικονομικές ρυθμίσεις. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι το θέμα των δασικών χαρτών έχει άμεση Συνταγματική θεμελίωση και η επιδίωξη «τροπολογιών» είναι μάταιος κόπος που απλώς αποπροσανατολίζει. Η βαθμίδα των υπουργών και των απλών νόμων δεν έχουν την νομική εξουσία και δύναμη να δώσουν νομική λύση με τροπολογίες. Οι αγρότες είναι σαστισμένοι και δεν συνειδητοποιούν ότι «των οικιών αυτών εμπιπραμένων, αυτοί άδουσι!»
Σχετικές ευθύνες ανήκουν σε πολλούς αλλά και στον καθένα τους ξεχωριστά ….