Έχει μπει για τα καλά ο Οκτώβριος και νομίζω, ότι στο άκουσμα και μόνο αυτής της λέξης, σε οποιαδήποτε εποχή και αν ειπωθεί, στο μυαλό μας και στη μνήμη μας έρχεται αυτομάτως η εθνική μας εορτή. Η 28η Οκτωβρίου! Το έπος του ΄40!
Πάντα, κατά την ημέρα αυτή όλοι τιμούμε τους ήρωες της πατρίδας μας, οι οποίοι, όχι μόνο πολέμησαν, μαρτύρησαν και θυσιάστηκαν για την τιμή και την ελευθερία, αλλά μας έδωσαν και το παράδειγμα, στεκόμενοι οδοδείκτες φωτεινοί, αν χρειαστεί, να ξέρουμε τί θα κάνουμε, κάνοντας την απόφασή μας αυτή πιο εύκολη. «Εορτή αγίου, μίμησις αγίου», μας λέει η Εκκλησία μας και η προσομοίωση αυτή, νομίζω, ότι είναι εύγλωττη και αυτονόητη!
Αισθάνομαι ευτυχής και υπερήφανος που η πόλη μου, έστω και αργά, δια των αρμοδίων φορέων της αποφάσισε να τιμήσει ένα τοπικό ήρωα, ανεπανάληπτης ανδρείας, γενναιότητας και θυσίας, το γιατρό Χρήστο Καρβούνη. Θεωρώ, πως και μόνο αυτή η διήγηση της ιστορίας αυτού του ανδρός, αν θέλετε και λόγω της εντοπιότητος, θα αρκούσε στους μικρούς μαθητές να μάθουν, να διδαχθούν και να συγκινηθούν, κάτι που, προσωπικώς, όπως και άλλοι συνομήλικοί μου, χρειάστηκε να φύγουμε από το σχολείο για να το μάθουμε!
Και ιδού η πρότασις: Πώς θα έβλεπαν οι αρμόδιοι φορείς την αλλαγή του εορτασμού αυτής της ημέρας, τόσο κατά την παραμονή, όσο και ανήμερα, αντί για το «κενο-τάφιο» του Λεωνίδα, να γίνονται οι εκδηλώσεις τιμής και μνήμης μπροστά στην προτομή του αείμνηστου Χρήστου Καρβούνη, στο πρόσωπο του οποίου θα επικεντρώνονται και θα ενσωματώνονται όλοι οι ήρωες του ΄40, τοπικοί και μη; Υπάρχει πιο χειροπιαστή σύνδεση με την ιστορία; Πώς και γιατί, να παρακάμπτονται τέτοια ζωντανά γεγονότα, μόνο και μόνο επειδή φοβόμαστε μιά αλλαγή, κάτι για το οποίο «χρεώνεται» αυτή η πόλη και κατηγορείται για τη φοβία της, όπως σε πλείστες άλλες περιπτώσεις, που δεν είναι του παρόντος!
Δεν μπορώ να φανταστώ άλλη πιο ειρωνική εικόνα, να πηγαίνουν οι μαθητές να καταθέσουν στεφάνια στο «κενο-τάφιο» (οι στίξεις μου δεν είναι τυχαίες) του Λεωνίδα, προσπερνώντας την προτομή αυτού του ήρωα Χρήστου Καρβούνη, αυτού του ζωντανού θρύλου! Ακόμη και πρακτικά θα είναι πιο εύκολο το εγχείρημα αυτό, αφού η πλειονότης των σχολείων βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από αυτή και η οποιαδήποτε παρεμπόδιση της κυκλοφορίας λύνεται ανετότατα δια των παρακαμπτηρίων οδών δεξιά και αριστερά της προτομής. Είναι, λοιπόν, απλό θέμα βούλησης από ειρωνική εικόνα, να γίνει ηρωική εικόνα!
Είμαι σίγουρος, πως, αν ζούσε ο αείμνηστος αυτός ήρωας και καθόταν στο ίδιο σημείο σε μια πολυθρόνα, βλέποντας τους μαθητές να περνούν δεξιά του και αριστερά του, θα σηκωνόταν και με στεντόρεια φωνή, όπως και τότε, θα έλεγε; «ΕΪ, μωρέ, εσείς, πού πάτε; Δεν με ξέρετε; Δεν με βλέπετε; ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ»!
Κωνσταντίνος Τσαγκαρούλης,
συνταξιούχος εκπαιδευτικός
