Ο Τραμπ ήταν από την αρχή και δημόσια ξεκάθαρος προς τον Μαδούρο: «Δώσε μου το φυσικό αέριο και τα πετρέλαια και μπορείς να συνεχίσεις να κυβερνάς τη χώρα σου. Αν δεν το κάνεις θα έχει επιπτώσεις».
Οι επιπτώσεις ήταν να τον συλλάβει στον ύπνο του και να τον φυλακίσει αναγγέλλοντας ότι πλέον η Βενεζουέλα θα κυβερνηθεί προσωρινά από τις ΗΠΑ έως ότου αναλάβει μια «δημοκρατική» κυβέρνηση (προφανώς διορισμένη από τον ίδιο).
Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι: Έχουμε να κάνουμε μ’ έναν παλαβό τυχοδιώκτη ή στις ΗΠΑ υπάρχει πια μια συμπαγής ομάδα που κυβερνά, με τον Τραμπ να είναι οι διεθνείς δημόσιες σχέσεις; Φαίνεται πως έχουμε να κάνουμε με το δεύτερο.
Οι ΗΠΑ συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούν ν’ αντιμετωπίσουν τις μεγάλες επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης. Ένα Iphone χρειάζεται 170 εξαρτήματα που όλα κατασκευάζονται στο εξωτερικό σε χαμηλές τιμές. Και ένα αυτοκίνητο Tesla 160 εξαρτήματα.
Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τα φθηνά προϊόντα που χρειάζονται χιλιάδες εταιρείες από το εξωτερικό. Τι μπορούν όμως να κάνουν για να απογειώσουν την οικονομία τους; Να κατακλέψουν από τα γειτονικά τους κράτη τα προϊόντα ενέργειας και τις σπάνιες γαίες.
Η νέα στρατηγική των ΗΠΑ είναι να υποδουλώσει τις χώρες της αυλής της εξασφαλίζοντας για την ίδια τον πλούτο τους. Να γιατί ο Τραμπ ένα χρόνο πίσω δήλωνε πως θέλει τη διώρυγα του Παναμά, την Γροιλανδία, τον Καναδά ως 51η Πολιτεία, ενώ ήδη έχει στοχεύσει την Κούβα ως την επόμενη χώρα που θα καταλάβει. Μια πάμπτωχη Κούβα που χωρίς το δωρεάν πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα όλα θα γίνουν χειρότερα.
Αναρωτιέται κανείς πώς θ’ αντιδράσουν οι άλλες χώρες και, κυρίως, οι λαοί των γειτόνων στις ΗΠΑ από την πειρατεία Τραμπ. Πόσο εύκολο θα είναι να αλωθούν ολόκληρες χώρες με αντίτιμο μια καλύτερη διαβίωση, υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ. Και πώς αυτή η πρακτική δεν θα βρει μιμητές σε άλλα σημεία του πλανήτη. Είμαι δυνατότερος, σε καταλαμβάνω.
