Με αφορμή το χθεσινό μου κείμενο, ρωτήθηκα γιατί το ΠΑΣΟΚ επιμένει τόσο απόλυτα στη μη συνεργασία με τη ΝΔ, όταν είναι ολοφάνερο ότι αυτό τη βοηθά να διεκδικήσει αυτοδυναμία έστω και με διπλές - τριπλές εκλογές. Απάντησα ότι αυτό οφείλεται στο DNA του κόμματος που διαμορφώθηκε τη δεκαετία του ‘80.
Τότε το ΠΑΣΟΚ στήριξε όλη την πορεία προς την εξουσία (αλλά και την μετέπειτα παραμονή του σε αυτή), στο να καταγγέλλει διαρκώς, με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, τη Δεξιά. Με αυτό τον τρόπο έπαιρνε συνθήματα της Αριστεράς, διαιώνιζε τις πληγές του εμφυλίου για κομματικό όφελος και ακύρωνε την αλλαγή του χώρου των συντηρητικών, που λόγω Καραμανλή είχαν πια περάσει σε άλλη εποχή. Παράλληλα δεν χρειαζόταν απολογισμός έργου όσο απέναντι ήταν η κακιά Δεξιά. Αρκούσε ότι έπρεπε να τη βάλει «στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».
Ήταν τόσο σκληρή αυτή η στάση του ΠΑΣΟΚ που χρησιμοποίησε χωρίς ίχνος ντροπής τον αυριανισμό για να επιτίθεται, να λοιδορεί, να καννιβαλίζει και να παρασύρει τους πολίτες σε ανύπαρκτες διαμάχες μακράν της ουσίας. Δεν ακυρώνω τα πολλά που έκανε το ΠΑΣΟΚ, αλλά δυστυχώς είναι αυτό που έφερε τα fake news και την τρομερή πολιτική ιδιοτέλεια και - σκεφτείτε το - ΤΟΝ ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟ.
Και σήμερα, λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη κινείται στη λογική της δεκαετίας του ‘80. Αν ακούσετε τους χαρακτηρισμούς για τον πρωθυπουργό και τη κυβέρνηση θα δείτε ότι πρόκειται για κοινές ύβρεις. Το νόημα έχει, να παραθέτουν σοβαρές προτάσεις για τα προβλήματα της καθημερινότητας μας, όταν είναι πολύ πιο εύκολο να τους καταγγέλλεις για τα πάντα;
Με βάση τα παραπάνω, είναι πράγματι δύσκολο να πεις «συνεργάζομαι», με κάποιον που καθημερινά τον καταγγέλλεις με σκληρότητα για όλα. Πώς θα συνεργαστείς με αυτόν που καταστρέφει τη χώρα, μοιράζει χρήμα σε ημέτερους, παρακολουθεί τα τηλέφωνα, βάζει τα τρένα να συγκρούονται, ελέγχει τη Δικαιοσύνη και τόσα ακόμη; Άστον να ξανακυβερνήσει και βλέπουμε.
