Ας πούμε σήμερα δύο λόγια για τη Λεωφόρο Παλαιολόγου… Ποιος άραγε σκέφθηκε να ανασκολοπίσει την χαρακτηριστική εικόνα της φυσιογνωμίας, της κεντρικότερης λεωφόρου, που κοσμούσε την πόλη μας τα τελευταία εκατό χρόνια;
Ήταν «δική μας» η πρόταση; Ή μήπως κάποιοι μας έφεραν «έτοιμη» τη μελέτη; Δηλαδή, μήπως κάποιοι μας την πούλησαν; Μήπως είχαν «κάποιοι» «κάποιο» συμφέρον;
Και καλά, τίποτα δεν μάθαμε από την προηγούμενη «αναμόρφωση» της κεντρικής Πλατείας; Ευθύνεται -συγκεκριμένα- κάποιος για την εισήγηση στο Δημοτικό Συμβούλιο; Πρόκειται απλώς για επιπολαιότητα ή εντάσσεται στη «λογική της αρπαχτής», της προχειρότητας δηλαδή, που επικρατεί στο Δ.Σ. τις τελευταίες δεκαετίες;
Γιατί η απλή λογική λέει ότι, όταν πρόκειται να αποφασίσεις για ένα τόσο εμβληματικό έργο για την πόλη, πρέπει να εξετάσεις όλες τις παραμέτρους! Πρέπει να σκεφθείς τις συνθήκες που θ’ αντιμετωπίσεις, τα προβλήματα που θα ανακύψουν αλλά, κυρίως, τα προβλήματα που θέλεις να επιλύσεις! Οραματίζεσαι το μέλλον και προσπαθείς ν’ ανταποκριθείς μακροπρόθεσμα (τουλάχιστον για 50 έτη) στα προβλήματα που τότε θα προκύψουν... (Όταν οι Βαυαροί έφτιαξαν το 1834 το σχέδιο πόλεως, δεν το έφτιαξαν με προοπτική 30 ή 50 ετών...).
Όμως, μετά από 30 ή 50 χρόνια, αυτό το έργο όχι μόνον δεν θα έχει λύσει κανένα πρόβλημα της πόλεως, αλλά θα έχει δημιουργήσει νέα! Γιατί, ασφαλώς, το υπό κατασκευή νέο έργο είναι αδύνατον να το αντέξει το κυκλοφοριακό δίκτυο της πόλεως. Τα πλατάνια θα έχουν μεγαλώσει και θα πολλαπλασιάσουν τις ανάγκες καθαριότητας, οι ρίζες τους θα γκρεμίσουν τους κυβόλιθους και θα σπάσουν τους αποχετευτικούς αγωγούς! Και, ασφαλώς, υπάρχουν ακόμη δεκάδες επιχειρήματα που συνηγορούν στην άρνηση έναρξης του έργου και, σήμερα, δημιουργούν την άμεση αντίδραση στη συνέχισή του!
Δεν θα έπρεπε -ας πούμε- πρώτα απ’ όλα να προβλεφθεί η κατασκευή υπόγειου χώρου στάθμευσης και διέλευσης οχημάτων σε όλο το μήκος της Παλαιολόγου; Ώστε το όλο έργο να έχει και πρακτικό χαρακτήρα και όχι μόνον… διακοσμητικό; Γιατί μόνον τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για σοβαρό έργο και όχι μόνον για… προχειροδουλειές που αποσκοπούν να «ρίξουν στάχτη στα μάτια» των αφελών!
Μα τότε -θα μου πείτε- θα χρειαζόμαστε πολλά χρήματα! Σωστά. Και θα απέδιδαν αποτέλεσμα χειροπιαστό και όχι… «χάντρες για ιθαγενείς» και αυλάκια για… διψασμένους. Και θα σου απαντήσω: «Εδώ σε θέλω, μάστορα»! Να σέβεσαι και την πόλη και τους πολίτες. Να μην εξευτελίζεις τα πάντα. Και θα μου πεις ακόμη: «μα θα βρούμε αρχαία». Ίσως με κάποια «βεβαιότητα». Και θα σου απαντήσω: «Μακάρι». Γιατί, αν υπάρχει έστω μικρή πιθανότητα να βρεις κάτι σημαντικό, τότε αξίζει τον κόπο να το ρισκάρεις! Αν πάλι δεν βρεις, τότε δεν θα έχεις προβλήματα, αλλά θα έχεις επωφεληθεί από τη λύση του κυκλοφοριακού προβλήματος.
Σίγουρο τότε μια τέτοια σοβαρή μελέτη θα απευθύνετο σε ανάλογα σοβαρή κατασκευαστική εταιρεία, γιατί η έγκρισή της θα είχε νόημα ως στρατηγική βιώσιμης αστικής ανάπτυξης... Αλλά, μήπως αναλογίσθηκε κάποιος τη στενότητα χώρου που υπάρχει ήδη στο κέντρο της πόλεως; Εκεί δηλαδή που θέλεις να φτιάξεις «σιντριβάνι» και εκεί που οδηγείς τους… ποδηλατόδρομους και καθορίζεις τη στάθμευση για τις μηχανές, είναι δυνατόν να στέκονται αυτά σε «σοβαρή» μελέτη;
Τέλος πάντων, γιατί δεν διακόπτεται «πάση θυσία» το έγκλημα; Ποιος αποφάσισε να πληρώνουμε για ν’ αυτοκτονούμε; Γιατί η διακοπή του έργου, όλων των σχετικών και άσχετων έργων, τουλάχιστον θα μας γλυτώσει από την καταστροφή! Και αυτή τη λύτρωση αξίζει να την πληρώσουμε, αφού δεν είμαστε προμηθείς αλλά επιμηθείς!
(συνεχίζεται)
