Αλλά τέτοια θέματα -όπως της Παλαιολόγου, του αεροδρομίου, του «ΞΕΝΙΑ» και άλλα- όσο οραματική και συγκροτημένη κι αν είναι η σκέψη του εκάστοτε δημάρχου, τι μπορεί να κάνει αν δεν έχει τους κατάλληλους συνεργάτες; Τι να σου κάνει ο Αργειτάκος, ο Δούκας, ο Βακαλόπουλος, όταν εδώ και 30-40 χρόνια οι δήμαρχοι -εκτός 5, 8, 10 εξαιρέσεων- πλαισιώνονται ή περιβάλλονται από αδιάφορους ή άσχετους; Και το ξαναλέω: δεν τα βάζω με κανέναν! Ούτε υποτιμώ κάποιους, που σίγουρα μπορεί να είναι επιτυχημένοι σε πολλούς άλλους τομείς!
Το πρόβλημα είναι αντικειμενικό! Επί πολλά χρόνια, οι εκάστοτε δήμαρχοι έχουν περιορισθεί σ’ ένα κλειστό περιβάλλον που δεν τους επιτρέπει να δουν ευρύτερα… Έχουν απορροφηθεί από τα πολλά και μεγάλα προβλήματα, διαχείρισης της καθημερινότητας. Αυτά όμως δεν πρέπει να είναι δουλειά των δημάρχων! Θα πρέπει την αποκλειστική διαχείρισή τους και την ευθύνη να έχουν οι αρμόδιοι αντιδήμαρχοι και οι σύμβουλοι, ώστε οι δήμαρχοι να ασχολούνται με τα ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα μεγάλα και οραματικά! Και θα έπρεπε να έχουν συστήσει μια επιτροπή, μια παρέα, ένα άτυπο συμβούλιο αν θέλετε, με το οποίο να συζητά, ν’ ανταλλάσσει απόψεις καθημερινά και να λαμβάνει αποφάσεις για τις θέσεις, τους στόχους, τον προγραμματισμό της πορείας του δήμου και τη μέθοδο των διεκδικήσεων.
Θυμάμαι τον αείμνηστο δήμαρχο Γ. Λιναρδάκη, που κάθε απόγευμα είχε άτυπες συναντήσεις στο γραφείο του με κάθε πολίτη, ανάμεσα σε μία παρέα παλαιών συμπολιτών που κουβέντιαζαν τα προβλήματα και το μέλλον της πόλεως! Και τον είχα συναντήσει στις 2.30 το πρωί στην γέφυρα της Μαγουλίτσας να συζητά και να ρίχνει τα σχέδια για την Περιμετρική! Είχε γνώση και γνώμη για το τι έπρεπε-ήθελε να φτιάξει, δεν περίμενε κάποιοι επιτήδειοι μελετητές να του φέρουν έτοιμες τις προτάσεις τους, αυτός έδινε τις κατευθύνσεις! Γιατί μόνον οι δήμαρχοι και οι ενδιαφερόμενοι συμπολίτες γνωρίζουν καλύτερα από κάθε ξένο καθηγητή τις ανάγκες και την προοπτική της πόλης μας!
Έτσι, αργά και σταθερά, χάθηκε η υπεύθυνη ματιά του νοικοκύρη, του άρχοντα της πόλεως... Δεν βλέπει πια το παρόν και δεν επιβλέπει το μέλλον...
Και η σκέψη, τελικά, καταλήγει στην οδυνηρή διαπίστωση πως η Σπάρτη έπαψε να έχει Σπαρτιάτες... Πολίτες δηλαδή που να αγαπούν την πόλη μας, που να την πονάνε, να την φροντίζουν, να σκέπτονται και ν’ αγωνιούν για το μέλλον της, τον χώρο που θα έπρεπε να ζήσουν τα παιδιά τους...
Και, τέλος πάντων, τι πρέπει να γίνει; Γιατί κάποιοι έχουν ενδιαφέρον πραγματικό, αλλά και συμφέρον πολιτικό, οικονομικό, οικογενειακό, κοινωνικό και προσωπικό... Και κάποιοι άλλοι… είναι απλώς γραφικοί, γιατί δεν θέλουν να βλέπουν την πόλη μας να μαραζώνει. Και ντρέπονται όταν βλέπουν τις άλλες πόλεις ν’ αναπτύσσονται και να προοδεύουν.
Δεν είναι δυνατόν οι νέοι συμπολίτες να αισθάνονται «περαστικοί» απογοητευμένοι, αδιάφοροι! Όλοι μέσα μας αισθανόμαστε ότι πρέπει ν’ αλλάξουν πολλά, για να ξαναβρεί η πόλις μας την παλαιά της δυναμική!
Γι’ αυτό πρέπει άμεσα να κινητοποιηθούν οι δήμαρχοι και οι σύμβουλοι (παλαιοί και νέοι…) να κινητοποιηθούν οι σύλλογοι και οι φορείς της πόλεως, οι πολίτες μεμονωμένα για να οργανωθούν θεματικά σεμινάρια, τακτικές ομιλίες, διαλέξεις, επισκέψεις, να ενθαρρυνθούν όλα τα πρόσφορα μέσα προκειμένου ν’ αναζητηθούν λύσεις και προοπτικές για την πόλη και τα χωριά!
Και σ’ αυτή την κινητοποίηση των πάντων αποβλέπει η παρούσα σειρά άρθρων που θέλει να ενδυναμωθεί η φωνή της κοινής γνώμης, ώστε να γίνει επιτακτική ανάγκη η αλλαγή πλεύσης! Διαφορετικά, η Σπάρτη θα αργοπεθαίνει εις βάρος του μέλλοντος των πολιτών της!
(συνεχίζεται)
