Η περιγραφή της δολοφονίας των ανθρώπων στην Marfin, είναι συγκλονιστική. Σε μια διαδήλωση κατά του πρώτου μνημονίου, νέοι άνθρωποι πήγαν οπλισμένοι για να σκοτώσουν. Όπως δείχνουν τα βίντεο, ο πρώτος είχε μια βαριοπούλα για να σπάσει το τζάμι της τράπεζας. Δυο επόμενοι έριξαν μέσα από μια μολότοφ Ένας τέταρτος έριξε στη συνέχεια εύφλεκτο υλικό για να επεκταθεί η φωτιά. Οι άνθρωποι αυτοί δεν κρατούσαν πανό ή σημαίες. Κρατούσαν όπλα.
Αυτό που συγκλονίζει είναι οι κραυγές των εργαζομένων. Όπως καταγράφουν τα βίντεο, κυριολεκτικά ουρλιάζουν και τους παρακαλούσαν λέγοντας «μην βάλετε φωτιά, είμαστε άνθρωποι εδώ, θα καούμε». Οι εργαζόμενοι εκλιπαρούσαν, αλλά περιφρονήθηκαν. Το έγκλημα έγινε γιατί ήταν προαποφασισμένο.
Τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί που σκότωσαν οργανωμένα, άγνωστους σε αυτούς, συνανθρώπους τους της διπλανής πόρτας, στο όνομα, υποτίθεται, αγώνων κατά της εξουσίας; Είναι ανθρωπόμορφα κτήνη και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστούν. Είναι κοινωνική πληγή, γιατί δεν χτυπούν την εξουσία αλλά απλούς ανώνυμους πολίτες.
Πριν λίγα χρόνια τέτοια κτήνη σταματούσαν μέσα στη νύχτα στο κέντρο της Αθήνας τρόλεϊ, κατέβαζαν υπερήλικες και νέους και τα έκαιγαν. Πάθαινε τίποτα η εξουσία; Όχι. Οι απλοί άνθρωποι την πλήρωναν που έμεναν στη μέση του δρόμου, αντί να έχουν φτάσει στα σπίτια τους.
Αυτά τα ανθρωπόμορφα κτήνη είναι και θρασύδειλα. Κανείς τους δεν παραδέχεται τις πράξεις τους. Και ακόμα χειρότερα, όταν φυλακίζονται, εντάσσονται σε ποινικούς εγκληματίες και συνεχίζουν τους «αγώνες» τους με διακίνηση ναρκωτικών, ληστείες και άλλες «επαναστατικές» πράξεις.
Αλλά δεν χρειάζεται να μιλάμε για τα φονικά που έχουν οργανώσει αυτά τα κτήνη. Ακόμα και το καμένο ΙΧ ενός αθώου που του το έκαψαν σε μια διαδήλωση ή σε μια επίθεση με γκαζάκια είναι άτιμη πράξη. Ένας αθώος άνθρωπος δεν μπορεί να μεταφέρει πια τα παιδιά του στο σχολείο, ή να πάει στο χωριό τους.
Ο επίλογος τώρα: Τι έχουν καταφέρει με αυτή την κτηνωδία οι δήθεν αντιεξουσιαστές; Τίποτε περισσότερο από τον δολοφονούν και να αδικούν αθώους. Το μίσος τους για την κοινωνία είναι ένα αδιέξοδο σκοτεινό μονοπάτι, ακόμα και για τους ίδιους, που είτε θα πεθάνουν κτήνη είτε αν κάποτε μετανιώσουν θα έχουν χάσει τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους για το τίποτα.
