Η εφημερίδα είναι, για όσους γράφουμε και μάλιστα χρόνια πια, μια βαθιά αγάπη. Το πρώτο που ξέρουμε είναι πως πρόκειται για έναν ζωντανό οργανισμό, έναν ανθρώπινο οργανισμό που θυμώνει, γελάει, δικαιώνει, αδικεί, φωνάζει, συμμετέχει. Έχει δηλαδή ψυχή, αλλά όχι μόνο. Έχει και... πόδια, αφού μέσα από τη διανομή κάποιος την φέρνει κοντά σου.

Το δεύτερο που τουλάχιστον αφορά εμένα, είναι η αγάπη που νιώθω για την εφημερίδα που με φιλοξενεί. Χρόνια μετά δεν μπορεί να μην έχω συναισθήματα, άνθρωπος δεν είμαι και εγώ; Το δέσιμο μου με τον «Λακωνικό Τύπο» είναι φυσιολογικό αλλά δεν αφορά μόνο αυτόν. Αφορά και την τοπική κοινωνία στην οποία κυκλοφορεί. Κάποιοι με διαβάζουν, άλλοι με βλέπουν θετικά, άλλοι αρνητικά, δεν έχει σημασία. Αυτή η καθημερινή επικοινωνία με τον άγνωστο σε εμένα αναγνώστη, έχει μια σπάνια ομορφιά.

Η Χριστιάνα μου ζήτησε να γράψω κάτι για τα 30 χρόνια της εφημερίδας μας. (Σήμερα βάζω και το "μας"). Υπήρξαν αναγνώστες που θέλησαν να επικοινωνήσουν μαζί μου, με θερμά λόγια για κάποιο κείμενο μου. Όμως είχα και τα ανάποδα.

Την εποχή του ξυλολίου και των ανύπαρκτων λαθραίων καυσίμων ήμουν ο μόνος στην Ελλάδα που έγραφε πως δεν υπάρχει τίποτε. Μπαίνοντας στην ιστοσελίδα του «Λακωνικού Τύπου» είδα δεκάδες αρνητικά σχόλια κάτω από ένα τέτοιο κείμενο μου. Διάβασα μέχρι ότι η αρθρογραφία μου ήταν προσβολή για την ιστορία της εφημερίδας.

Πήρα τηλέφωνο την Χριστιάνα και της είπα: "Αν δημιουργώ πρόβλημα, μου το λες και βλέπουμε...". Η ίδια σε ελάχιστα δευτερόλεπτα μου είπε: "Γράφε αυτά που πιστεύεις, δεν υπάρχει κανένα απολύτως ζήτημα".

Επιλέγω αυτό το περιστατικό γιατί είναι σπάνιο. Η ελεύθερη δημοσιογραφία είναι πάντα το ζητούμενο -αλλά που την βρίσκεις; Στον κομματικό Τύπο; Στον κίτρινο Τύπο; Πάντως στον «Λακωνικό Τύπο» υπάρχει, το βεβαιώνω εγώ καθημερινά.

(ΥΓ: Και μια υπόσχεση: Το τέταρτο βιβλίο μου «21ος Αιώνας - Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑΣ» θα το παρουσιάσω το Φθινόπωρο και στη Σπάρτη. Και τότε θα τα πούμε και από κοντά.)