Δεν υπάρχουν πλέον λόγια παρηγοριάς, παρά μόνο μια βαθιά, πνιγηρή οργή. Η στυγερή δολοφονία της 39χρονης μητέρας στη γειτονική Καλαμάτα έρχεται να μας υπενθυμίσει, με τον πιο σκληρό και ανατριχιαστικό τρόπο, ότι ο κίνδυνος δεν παραμονεύει σε κάποιο σκοτεινό σοκάκι, αλλά μέσα στο ίδιο το σπίτι. Εκεί όπου οι «κουρτίνες» της επαρχιακής ηρεμίας συχνά κρύβουν τον απόλυτο τρόμο.
Απέναντι στα αποτρόπαια της εποχής μας, ο Σύλλογος Γυναικών Στεφανιάς παρεμβαίνει με λόγο-καταπέλτη, αρνούμενος να συμβιβαστεί με τη μοιρολατρία των αριθμών. Με μια ανακοίνωση που στάζει πόνο, αλλά και περίσσιο θάρρος, οι γυναίκες της Στεφανιάς βάζουν το μαχαίρι στο κόκκαλο, τονίζοντας ότι «η 39χρονη μητέρα δύο παιδιών στην Καλαμάτα δεν είναι απλώς μία ακόμη είδηση. Είναι μία γυναίκα που δολοφονήθηκε μέσα στο ίδιο της το σπίτι από τον σύζυγό της. Μία γυναίκα που δεν θα ξαναδεί τα παιδιά της να μεγαλώνουν. Δύο μικρά κορίτσια που θα κουβαλούν για πάντα το τραύμα αυτής της ανείπωτης τραγωδίας». Είναι ακριβώς αυτή η διάσταση του δράματος που συχνά προσπερνάμε με μια πρόσκαιρη συγκίνηση. Η καταστροφή μιας ζωής και ο ισόβιος ακρωτηριασμός των ψυχών που μένουν πίσω. Οι Λάκαινες, ωστόσο, δεν περιορίζονται στη διαπίστωση, υψώνουν το ανάστημά τους και δηλώνουν: «Ως Σύλλογος Γυναικών Στεφανιάς εκφράζουμε τη βαθιά μας θλίψη και την οργή μας. Καμία γυναίκα δεν ανήκει σε κανέναν. Καμία γυναίκα δεν πρέπει να ζει με τον φόβο μέσα στο ίδιο της το σπίτι».
Το ειδεχθές, συχνά, δεν προκύπτει ως κεραυνός εν αιθρία. Εκκολάπτεται πίσω από τη βολική αδιαφορία της γειτονιάς, θεριεύει μέσα στη συνένοχη σιωπή των «διπλανών», στο στερεοτυπικό «μην ανακατεύεσαι» και στην εγκληματική ψευδαίσθηση -ακόμα κάποιων- ότι η κακοποίηση είναι ιδιωτική υπόθεση. Γι’ αυτό και η αντίδραση πρέπει να είναι καθολική. «Δεν θα συνηθίσουμε ποτέ να μετράμε νεκρές γυναίκες. Δεν θα δεχτούμε ποτέ τη βία ως “οικογενειακή υπόθεση”. Η δολοφονία της 39χρονης είναι μια κραυγή που μας αφορά όλους», διαμηνύει ο σύλλογος, θέτοντας προ των ευθυνών του τον καθένα.
Η παρέμβαση ολοκληρώνεται με μια ανοιχτή, ζεστή πρόσκληση προς κάθε θύμα που υποφέρει στη σκιά της απειλής. Με λόγια που πρέπει να φτάσουν σε κάθε σπίτι, σε κάθε γωνιά, ο σύλλογος τονίζει: «Δεν κουκουλώνουμε, δεν κλείνουμε αυτιά. Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε γυναίκα που βιώνει κακοποίηση και της λέμε: Μίλα. Ζήτησε βοήθεια. Δεν είσαι μόνη». Η σιωπή, άλλωστε, είναι ο καλύτερος «σύμμαχος» του θύτη. Το κείμενο των γυναικών της Στεφανιάς αποτελεί ηχηρό προσκλητήριο αφύπνισης «στη μνήμη της 39χρονης και όλων των γυναικών που χάθηκαν άδικα». Γιατί η μόνη απάντηση που αρμόζει είναι το σύνθημα που πρέπει να γίνει κοινό βίωμα: «Καμία άλλη γυναικοκτονία. Καμία άλλη σιωπή»…
