Η παντοκρατορία των Τραπεζών

Παρασκευή, 01 Νοέμβριος 2019 09:14 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Καλώς ήρθε ο Νοέμβρης, ο μήνας των τραπεζών. Για καλωσόρισμα οι αγαπημένες προστάτιδες του μόχθου και της ζωής μας, οι τράπεζες, βρήκαν κι άλλο τρόπο να αρμέξουν τα λιγοστά μας χρήματα, δουλειά που ξέρουν πολύ καλά να κάνουν.

Αποφάσισαν να παρακρατούν χρήματα και για υπηρεσίες από το αυτόματο μηχάνημα, το ΑΤΜ.
Έτσι όταν πας να το ρωτήσεις πόσα χρήματα διαθέτει ο λογαριασμός σου, θα στο πει, αλλά όχι δωρεάν, θα κρατήσει γι’ αυτό 20 λεπτά, δηλαδή 68 δραχμές. Γιατί; Θα κουραστεί ο εγκέφαλός του να κάνει κάτι που είναι υποχρεωμένο να κάνει; Ουαί κι αλίμονο αν χάσεις την πλαστική σου κάρτα. Τότε θα πληρώσεις για την αντικατάστασή της 6 Ευρώ, δηλαδή 2040 δραχμές. Τους τα χρωστάς;

Αφού η κάρτα είναι το μοναδικό εργαλείο συναλλαγής με την τράπεζα, (κι αν δεν είναι, τείνει να γίνει), δεν είναι υποχρεωμένη να στο παραχωρήσει; Αν γι’ αυτό χρειαζόταν φτυάρι, πριόνι ή σφυρί, θα το έφερνες από το σπίτι σου φυσικά, και δεν θα την είχες ανάγκη.

Οι τελευταίες μνημονιακές κυβερνήσεις έχουν επιδοτήσει τις τράπεζες με αρκετά δις, χρήματα δικά μας από την φορολογία που προσφέρουμε, για να μας παρέχει το κράτος περίθαλψη, παιδεία, ασφαλείς δρόμους, προστασία από το έγκλημα, να εξοπλίσει το στράτευμα. Όλα αυτά έγιναν λειψά για να στηριχτούν οι τράπεζες. Γιατί; Για να μας αρμέγουν ανενδοίαστα.

Το κακό ξεκίνησε πριν λίγα χρόνια, τότε που μια ωραία πρωία ο λογιστής μας ανακοίνωσε πως πρέπει ν’ ανοίξουμε βιβλιάρια στην τράπεζα, γιατί από εδώ και πέρα ο μισθός μας θα πηγαίνει εκεί, αντί να μας τον παραχωρεί αυτός, όπως γινόταν τόσα χρόνια.
«Καλύτερα δεν είναι;», μας είπε, κι ας γνώριζε πως δεν είναι.

Έτσι, αντί να στηνόμαστε κάθε πρώτη του μηνός στο γραφείο του και να παίρνουμε κολλαριστά δεκαχίλιαρα και πεντοχίλιαρα, βάζαμε την κάρτα στο ΑΤΜ, για να δούμε αν μπήκε ο μισθός. Τι κάναμε δηλαδή; Βάλαμε συνέταιρο στα χρήματά μας, χωρίς να μας ρωτήσει κανείς αν τον θέλουμε.

Η μεγαλύτερη αδικία έγινε στους μικροεπιχειρηματίες. Κλέψιμο κανονικό. Ότι αγοράσεις από ένα μαγαζί και πληρώσεις με κάρτα, ο μαγαζάτορας δεν εισπράττει όλο το ποσό, αλλά όσο του επιτρέψει η τράπεζα, αφού κρατάει προμήθεια. Με ποιο δικαίωμα; Ο άνθρωπος για να στήσει το μαγαζί του έφτυσε αίμα, κι έρχεται τώρα αυτή να γίνει συνεταίρος του, χωρίς να διαθέσει ένα Ευρώ κεφάλαιο, και χωρίς να τον ρωτήσει αν την θέλει.

Κι έτσι παραδοθήκαμε αμαχητί στην εξουσία των τραπεζών. Από τούδε και στο εξής αυτές διαφεντεύουν την περιουσία μας, χωρίς να έχουμε την δυνατότητα να διαμαρτυρηθούμε. Γιατί, μήπως πρόκειται να διαμαρτυρηθούμε ποτέ και για τίποτα; Συνηθίσαμε να είμαστε απλοί θεατές στο θέατρο του παραλόγου. Έτσι ότι κι αν δούμε, ότι κι αν συμβεί μπροστά στα μάτια μας, θα το παρακάμψουμε, αφού δεν θα μας προξενήσει καμιά εντύπωση. Θα συνεχίσουμε το δρόμο μας απαθείς, λες και δεν είμαστε πολίτες αυτής της κοινωνίας, αυτού του κόσμου, αλλά κάποιου άλλου.

Οι Χιλιανοί εξεγέρθηκαν για πιο ασήμαντα πράγματα, (δεν τολμούν τα «αντικειμενικά» ΜΜΕ να μας δείξουν τίποτα), βγαίνουν στους δρόμους κάθε μέρα εκατομμύρια και διεκδικούν το δίκιο τους. Εμείς πότε; Ανοχή σε όλα λοιπόν, ανοχή κι απάθεια!

Θα μπορούσαμε να είχαμε κινητοποιηθεί εναντίον των άδικων αποφάσεων των τραπεζών. Θα μου πείτε, να πάρουμε τους δρόμους για είκοσι λεπτά; Δεν καταλαβαίνετε ότι αυτό ήταν ένα πείραμα για να ελέγξουν τις αντιδράσεις μας; Αύριο θα πάρουν πιο σκληρές αποφάσεις, να είστε σίγουροι. Όσο κανένας δεν σηκώνει το ανάστημά του, όσο συνεχίζουμε να σκύβουμε το κεφάλι, τόσο πιο βαθιά θα μπήγουν το μαχαίρι της αφαίμαξης της περιουσίας μας.

Τι κι αν ο πρωθυπουργός τους παρακάλεσε να ξαναδούν το θέμα; Τι κι αν τους είπε, και πολύ σωστά, ότι αυτά που ζητούν είναι υπερβολικά; Τον άκουσαν; Όχι, τον έγραψαν κανονικά. Θα μπορούσε, αν ήθελε, να τους σταματήσει, αλλά έκανε μια συνάντηση μαζί τους, έτσι για να δείξει ότι κάτι έκανε.

Μήπως είναι πράγματι αδύναμη η κυβέρνηση, η κάθε κυβέρνηση, μπροστά στην παντοδυναμία των τραπεζών; Μήπως αυτές είναι οι πραγματικοί μας κυβερνήτες; Μήπως αυτές καθορίζουν τα πάντα στη ζωή μας;

Έτσι κι αλλιώς έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν την κάθε μας κίνηση, αφού ότι κι αν κάνουμε, είναι ορατό από αυτές. Βλέπουν πού βρισκόμαστε, αφού μπορούν να εντοπίσουν το τσιπάκι της κάρτας, πού καθόμαστε, τι αγοράζουμε, τι κάνουμε, τα πάντα βλέπουν, χωρίς τη βοήθεια ρουφιάνων.

Ο μεγάλος αδερφός ήρθε χωρίς τυμπανοκρουσίες, εγκαταστάθηκε στο σβέρκο μας, μόνο που εμείς δεν τον έχουμε ακόμα αντιληφθεί. Μήπως είναι καιρός πριν το απόστημα σπάσει, και κακοφορμίσουν όλα στην μικρή μας αλλά μοναδική χώρα, να ξυπνήσουμε; Μήπως είναι καιρός να δηλώσουμε ότι, αρκετά πια, ο τράχηλός μας δεν αντέχει άλλο ζυγό;

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα