Πέρα από τη δημόσια εικόνα ή την επαγγελματική καταξίωση, η αληθινή κληρονομιά ενός ανθρώπου αντανακλάται στον τρόπο που τον αποχαιρετούν οι δικοί του άνθρωποι. Εκεί που οι επίσημοι έπαινοι σταματούν, ξεκινά η ουσία. Το κατευόδιο του δημοτικού συμβούλου και γραμματέα του ΔΣ Σπάρτης, Γιώργου Κουρεμπή, για τον πατέρα του, Άρη, που έφυγε από τη ζωή, είναι ένα κείμενο που συμπυκνώνει τη στάση ζωής ενός ανθρώπου που δεν λύγισε στις πιέσεις των καιρών, προτάσσοντας το ανάστημα και την εσωτερική ελευθερία πάνω από όλα. Πρόκειται για την πιο συγκλονιστική αποτίμηση, μια εξομολόγηση που ραγίζει καρδιές, από τον γιο στον πατέρα, που όπως περιγράφεται, διατήρησε, έως το τέλος, αναλλοίωτο τον προσωπική του χαρακτήρα και στίγμα.

Αναλυτικά, έγραψε ο Γ. Κουρεμπής: «Η βραχνή σου φωνή που συντρόφευε επί δεκαετίες τα σπίτια των Λακώνων, από το Ράδιο Ταΰγετος, σίγησε!

Ήσουν φιλότιμος, δραστήριος και αγωνιστής, πολυπράγμων και ευφυής, στα πάντα. Δεν ήσουν ιδιοτελής και υποκριτής, σε τίποτε και σε κανέναν! Και ποτέ “Ανθρωπάκι”…

Με αξιοσύνη και λεβεντιά στα πιστεύω και στα θέλω σου. Ακόμη και σε εκείνα, που το προσωπικό σου και οικογενειακό μας κόστος, ήταν δυσάρεστο και αναπόφευκτο…

Θα μπορούσες να είχες πολλά! Άλλοι θέλουν και δεν μπορούν… Εσύ, μπορούσες και δεν ήθελες! Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά, διότι υπήρξες αχειραγώγητος, πατέρα! Ο βίος σου ποτέ κρυφός, πλήρης και ζωηρός με ανθρωπιά γεμάτος.

Σε αποχαιρετούμε με τιμή και αξιοπρέπεια όπως κάναμε πάντα!

Να μας φιλήσεις την μεγάλη μας αδερφή, που τόσο ήθελες εκεί να συναντήσεις…

Καλό σου παράδεισο!»

Όταν ο προσωπικός δεσμός μετατρέπεται σε δημόσια κατάθεση αρχών, τα λόγια περισσεύουν…