Ταΰγετος και Παρθενώνας

Τετάρτη, 22 Απρίλιος 2020 18:55 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Untitled

Πώς ήθελα να συλλέξω όλες τις ματιές που έπεσαν πάνω στον Ταΰγετο! Όλες μα όλες! Από τη στιγμή που ο πρώτος άνθρωπος τον αντίκρισε. Να τις καταγράψω με φακό μνήμης δισεκατομμυρίων εικονοστοιχείων. Εκστατικές, απορίας, θαυμασμού, έκθαμβες, αδιάφορες, περίσκεψης, σκεφτικές, προβληματισμένες, αινιγματικές, φουρτουνιασμένες, ελπιδοφόρες…

Να ζητάω από κάθε μια ξεχωριστά να μου πει τι ένοιωσε κοιτάζοντας αυτόν τον γίγαντα. Κι η καταγραφή τέλος να μην έχει. Ούτε δυνατότητα ταξινόμησης. Μπορεί να γραφτεί βιβλίο από αυτές; Πολλά, τόσα όσα έχουν γραφτεί μέχρι τώρα, κι άλλα τόσα ακόμα.

Κι ύστερα ν’ ανεβώ στον Παρθενώνα. Να ζητήσω το ίδιο κι από αυτόν. Να συλλέξω τις ματιές που του έχουν ρίξει όλοι, όσοι πέρασαν από μπροστά του, ευλαβικοί προσκυνητές, έκθαμβοι, προβληματισμένοι, ενθουσιασμένοι, έως αδιάφοροι.

Να μιλήσω με τον Ικτίνο, τον Καλλικράτη, τον Φειδία, τον Περικλή, την Ασπασία.  
Να δω τον Ερνέστο Ρενάν να καίει φύλλα δάφνης μπροστά του και ν’ απαγγέλει τον Ύμνο στην Αθηνά, τους μισαλλόδοξους με τις μαύρες ψυχές και φορεσιές να προσπαθούν να τον γκρεμίσουν, τον απαίσιο κλέφτη Έλγιν να αποσπά με τη βία τα αγάλματά του, τον άξεστο Μοροζίνι να τον βομβαρδίζει…

Τέλος να καθίσω στον ιερό βράχο και ν’ απαγγείλω την «Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη», φόρο τιμής από ένα μεγάλο Λάκωνα και θαυμαστή του Ταΰγετου, τον Νικηφόρο Βρεττάκο.
Και καθώς θα σκουπίζω τα δάκρυά μου, θα δω την Ακρόπολη να πηγαίνει να στέκεται δίπλα στον Ταΰγετο, σαν αδέρφια που είχαν καιρό να ειδωθούν, λέγοντάς του:

«Γεια σου, αδερφέ μου. Μπορεί να στολίζω την Αθήνα, κι από εκεί τον κόσμο ολόκληρο, όμως κι εσύ στολίζεις τούτη την εύφορη κοιλάδα, και κάνεις τις καρδιές των ανθρώπων της ελεύθερες. Εσύ τους φύτεψες την αγάπη για την πατρίδα, για το ωραίο, το δίκαιο και το αληθινό. Οι παιάνες τους πριν πολεμήσουν, ακόμα αντηχούν στα αυτιά μου. Είσαι ο Παρθενώνας τους.»

Κι έπειτα, βλέποντάς με ικέτη κι ανίκανο ν’ αρθρώσω λέξη, να με χαιρετάνε, και μαζί μ’ εμένα όλους όσους βλέπουν αυτό το θαύμα:
«Γεια σας Έλληνες, εσείς που ξέρετε να συνταιριάζετε το κάλλος της φύσης και του ανθρώπου, που κάνετε λόγο την ομορφιά, το όνειρο ελπίδα, την πέτρα φως, την φύση θεό, τη ζωή αγάπη!».

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

LINARDI
Koutsoviti