Ας ξαναγίνουμε άνθρωποι

Δευτέρα, 04 Ιανουάριος 2021 16:33 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Πού καταντήσαμε! Να φοβόμαστε, άνθρωπος τον άνθρωπο! Να μην τον χαιρετάμε καν, ούτε να τον καλημερίζουμε. Άνθρωπος = εχθρός. Αν είναι δυνατόν!
Τούτη η παλιοκατάσταση γκρεμίζει τα παλάτια της εξωστρέφειας και χτίζει τις φυλακές της εσωστρέφειας. Και μαζί μ’ αυτήν το ρατσισμό και την ανθρωποφοβία. Το χαμόγελο εξορίζεται και τη θέση του παίρνει η κατήφεια και το σιωπηλό και κατεβασμένο βλέμμα.
Όπως πάμε θα ξεχάσουμε να μιλάμε και το μόνο που θα κάνουμε θα είναι να πληκτρολογούμε και ν’ απολογούμαστε στο νέο μας διαφεντευτή, την οθόνη. Οθονούχες οι μέρες μας, οθονούχα η ζωή μας. Ξεφτίζουν σιγά – σιγά τα συναισθήματα και το κορμί μας αρχίζει ν’ αποκτά σιδερένιο κάλυμμα, γίνεται ρομπότ.
 
Δεν υπάρχουν αξίες. Δεν υπάρχουν όνειρα. Δύνασαι μόνο ν’ ακολουθείς μια πορεία, διαγεγραμμένη και προγραμματισμένη από άλλους, χωρίς να έχεις τη δυνατότητα να υπολογίσεις πού θα σε βγάλει. Απαγορεύεται να σκέπτεσαι. Τι έχεις να κερδίσεις από τη σκέψη;
Όλα θα φανερωθούν μπροστά σου από τους νέους σου αφέντες και καθοδηγητές, τους δημοσιογράφους. Εσύ απλά θα τους πιστεύεις και θα υπακούς στα κελεύσματά τους, γιατί αυτοί γνωρίζουν τι συμβαίνει κι ανάλογα σε κατευθύνουν. Δεν έχει νόημα καμμιά αμφισβήτηση στα λεγόμενά τους.
 
Τι θα βγει, αν δεν τους πιστέψεις; Θα σε χαρακτηρίσουν γραφικό και θα σε κάνουν πέρα. Αν επιμείνεις, έχουν τρόπους πολλούς να σε εκπαραθυρώσουν. Σ’ αρέσει δηλαδή ο ρόλος του μαύρου προβάτου;
 
Κάποτε σε τούτο τον τόπο γεννιούνταν μυαλά που χάραζαν πορεία σ’ όλο τον κόσμο. Τώρα μόνο υποκλίσεις ξέρουμε να κάνουμε και μεγάλα λόγια να λέμε. Κι αν κάποιο φωτεινό μυαλό γεννηθεί εδώ, αναγκάζεται να πάρει την άγουσα για τα ξένα, γιατί βλέπει πως είναι χαμένος κόπος να παιδεύεσαι ανάμεσα σε απαίδευτους.
 
Η παιδεία είναι το τελευταίο μας μέλημα, γι’ αυτό της αντιστοιχεί το πιο μικρό κομμάτι του προϋπολογισμού, αντί να είναι το πρώτο και να απολαμβάνει το μεγαλύτερο. Κάθε άνθρωπος, αντί να είναι ένα υγιές κομμάτι της κοινωνίας των ανθρώπων, καταντάει ένα εξάρτημα της μηχανής που κινεί το σύστημα. Αν δεν είναι, πρέπει να αλλαχτεί και να τοποθετηθεί στη θέση του το σωστό ανταλλακτικό.
 
Κατάντησε η σημερινή παιδεία να παράγει ανθρωποειδή, αντί ανθρώπους, κι οι λειτουργοί της απλοί δημόσιοι υπάλληλοι, αντί να κατέχουν πρωταρχική θέση στην κοινωνία. Ως πότε; Συνέχεια, γιατί ακόμα κι αν παρουσιαστούν κάποιες φωνές αντίθετες με αυτά που συμβαίνουν, θα βρει τρόπο να τις σταματήσει, βαφτίζοντάς τες υπηρέτες της τρομοκρατίας.
 
Υπάρχουν νόμοι για όλα, σκληροί και αδυσώπητοι. Αλίμονο αν το σύστημα δεν περιφρουρήσει τα τείχη που με τόσο κόπο και μαεστρία έχτισε, βαφτίζοντας το κακό σε καλό και το μαύρο σε άσπρο. Κύριο όπλο σ’ αυτή του την προσπάθεια έχει το καθημερινό σερβίρισμα φόβου σε μεγάλες μάλιστα ποσότητες.
 
Φόβος στα δελτία ειδήσεων, φόβος να μην κολλήσεις τον ιό, φόβος να μη φας πρόστιμο, φόβος να μην παραβείς τις εντολές, φόβος παντού. Αυτή η κατάσταση νομίζω ότι απέχει πολύ από το να λέγεται δημοκρατική άσκηση της εξουσίας. Κάτι άλλο θυμίζει, άσχετα αν οι κρατούντες κόπτονται με δηλώσεις για το καλό μας.
Εμείς απλά πρέπει ν’ αποδεχόμαστε τον εγκλεισμό μας σιωπηλά. Να περπατάμε στους δρόμους μόνοι και αμίλητοι. Να μη χαιρετάμε ο ένας τον άλλον. Να μην υπάρχουν καφενεία, για να καθόμαστε και να συζητάμε ελεύθερα τις απόψεις μας. Όχι, αυτό δεν χρειάζεται, αντιβαίνει στο σύστημα, είναι επικίνδυνο για την εύρυθμη λειτουργία του.
 
Να μην υπάρχουν ταβέρνες, γιατί η σύναξη πολλών και το κρασί ελευθερώνουν τη σκέψη  και τα λόγια δεν κρατιούνται φυλακισμένα, εκστομίζονται αβίαστα. Οι καημοί βγαίνουν στη φόρα, τα εσώψυχα αδειάζονται στο τραπέζι και τέλος κάνουν την εμφάνισή τους τα όνειρα, αυτά που έχουμε καταχωνιάσει βαθιά στην ψυχή μας, γιατί απαγορεύεται να ονειρευόμαστε.
 
Πρέπει να καθόμαστε ήσυχοι στα αυγά μας και να μη γυρεύουμε φασαρίες. Ο κόσμος όμως δεν  πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ, αν πρώτα δεν αλλάξουμε εμείς. Αρκεί ένα όχι, μια ελπιδοφόρα άρνηση, μια ζωντανή φωνή διαμαρτυρίας, για να επιφέρει το πρώτο ρήγμα στο τείχος της φυλακής μας.
Θα επισκευαστεί αμέσως, αλλά οι φωνές θ’ αρχίσουν να πληθαίνουν, ώσπου το τείχος να πέσει μόνο του. Αυτό το γνωρίζει το σύστημα πολύ καλά, γι’ αυτό προσφέρει πολύχρωμες χάντρες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς, σαν τον Κολόμβο, προοίμιο της εξαφάνισής τους.
 
Ας αφουγκραστούμε τα σημεία των καιρών κι ας σκύψουμε στους ποιητές μας. Αυτοί έχουν τον τρόπο να μας ελευθερώσουν. Ας ποτίσουμε το άνθος της ελπίδας κι ας βάλουμε ένα χέρι όλοι μαζί, για να κυλήσει ο τροχός της ανθρωπιάς, της αγάπης και του φωτός. Στην προσπάθειά μας αυτή ας έχουμε οδηγητές τους μεγάλους της φυλής μας, όπως τον Όμηρο, το Σοφοκλή κι άλλους πολλούς, που έχουμε την τιμή να είμαστε απόγονοί τους.
 
Όλα αυτά τα μέτρα, καλώς ή κακώς, έχουν θεσπιστεί για την αντιμετώπιση της παρούσας επικίνδυνης κατάστασης, αλλά ποιος με διαβεβαιώνει ότι θα πάψουν να ισχύουν μετά το τέλος της; Ψεύτης να βγω, αλλά επιτρέψτε μου να είμαι ολίγον καχύποπτος…
Το ζήτημα είναι εμείς να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τα κακώς κείμενα του εγκλεισμού, να  ξαναβρούμε τον αυθορμητισμό, την ανθρωπιά, το χαμόγελο και την εξωστρέφεια που μας διακρίνει, να νοιώσουμε και να ξαναγίνουμε άνθρωποι!

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή

Πρόσφατα Νέα

LINARDI
Koutsoviti