Τουρκικά προϊόντα

Τρίτη, 13 Απρίλιος 2021 14:53 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Τώρα τελευταία αρχίζω να νοιώθω πολύ μικρός σαν Έλληνας. Βλέπω την Ελληνική αγορά να κατακλύζεται από Τούρκικα προϊόντα κι αν γυρέψω Ελληνικά, θα με κοιτάξουν λες κι είπα το πιο αστείο ανέκδοτο.
«Δεν υπάρχουν Ελληνικά, κύριε», η συνήθης απάντηση των καταστηματαρχών.
Ξεχνούν να προσθέσουν και τη λέξη πια. Γιατί υπήρχαν και μάλιστα πολύ ανώτερης ποιότητας από τα Τούρκικα. Σε οποιοδήποτε κατάστημα οικιακών ειδών πας, θα βρεις στην πλειοψηφία τους μόνο προϊόντα της γειτονικής χώρας, από θερμάστρες έως ψυγεία, πλυντήρια, κλπ.
 
Τι συμβαίνει, παιδιά; Μήπως είναι καλύτερα να τα κλείσετε τα μαγαζιά σας; Δεν βρίσκετε Ευρωπαϊκά; Δεν συμφέρουν; Είναι δυνατόν να συμφέρουν μόνο τα Τούρκικα;
 
Δεν έχω τίποτα με τους Τούρκους εργάτες και πιστεύω ότι κι αυτοί δεν έχουν τίποτα με μας, μόνο που υπάρχει αυτή η διαφορά μεταξύ μας: Εμείς δεν έχουμε δουλειά κι αυτοί πληρώνονται μεροκάματα πείνας. Γι’ αυτό το λόγο προτίμησαν τη γείτονα οι μεγάλες εταιρίες της Δύσης.
Θυμάμαι ότι στην Ελλάδα υπήρχαν τρεις βιομηχανίες αμαξωμάτων κι ότι τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ ήταν όλα Ελληνικά. Τώρα έχουν κλείσει και οι τρεις και τα λεωφορεία που μας πηγαίνουν δρομολόγια είναι σχεδόν όλα Τούρκικα.
Θυμάμαι ότι υπήρχαν τρία εργοστάσια ζάχαρης, τώρα νομίζω ότι έχουν κλείσει και τα τρία, κατ’ εντολή και απαίτηση της ΕΕ μάλιστα. Τα γλυκά που τρώμε, ο καφές που πίνουμε έχουν ζάχαρη εξωτερικού.
Θυμάμαι ότι υπήρχαν πολλές βιομηχανίες και βιοτεχνίες υφασμάτων και υποδημάτων, που μας έκαναν περήφανους για την ποιότητά τους. Φυσικά εμείς τρελαινόμασταν για παπούτσια Αντίντας και Νάικε και για κασμίρια Αγγλίας. Να τα λέμε κι αυτά. Δεν έκλεισαν από τη μια μέρα στην άλλη. Βάλαμε κι εμείς το χεράκι μας.
Θυμάμαι ότι στα σπίτια μας είχαμε Ελληνικά ψυγεία, κουζίνες, πλυντήρια, όπως ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ. Πού πήγαν όλα τώρα αυτά; Σε ποιο πεδίο ακήρυχτου πολέμου έπεσαν θύματα; Γιατί μη μου πείτε ότι δεν ήταν ανταγωνιστικά, αφού κι εξαγωγές πραγματοποιούσαν. Τώρα ό,τι πάρουμε κρατάει το πολύ πέντε χρόνια, σε αντίθεση με τα δικά μας που έκλειναν εικοσαετία.

Φτάσαμε να είμαστε πρωταθλητές παγκοσμίως στις εισαγωγές. Μπράβο μας! Ακόμα κι αλεύρι εισάγουμε. Κάθε τυχάρπαστος που θέλει να τα κονομήσει, δεν έχει παρά να εισάγει κάτι, οτιδήποτε, να το λανσάρει κατάλληλα στην τηλεόραση κι εμείς οι χάνοι να το πάρουμε.
 
Παλιότερα υπήρχαν πολλά γραφεία με την επιγραφή «ΕΙΣΑΓΩΓΑΙ – ΕΞΑΓΩΓΑΙ», και πολλές φορές κινούνταν με ανταλλαγές προϊόντων. Τρανό παράδειγμα, (το έχω ξαναγράψει), ο Φραγκίστας, που πουλούσε τα πορτοκάλια μας στους Ρώσους κι έφερνε μηχανήματα, ξυλεία κ.α από εκεί. Τώρα, άντε να το κάνεις! Πρέπει να επέμβει η ΕΕ με τις τράπεζες. Απαγορεύονται οι διακρατικές, εμπορικές συμφωνίες δια ροπάλου, αν δεν τις εγκρίνει η πανταχού παρούσα ΕΕ κι αν οι τράπεζές της δεν μπουν στη μέση.
Τώρα τι καταφέραμε; Καταστρέψαμε βιομηχανία και βιοτεχνία κι είμαστε έρμαια των μεγάλων βιομηχανιών του εξωτερικού. Αν θέλουν μας στέλνουν οτιδήποτε.
Πήγα ν’ αλλάξω ελαστικά στο αγροτικό. Δεν βρήκα.
«Δεν έχουμε», μου είπαν.
«Πώς δουλεύετε;», τους ρώτησα.
«Δεν δουλεύουμε, οι εταιρίες δεν μας στέλνουν ελαστικά», μου απάντησαν με κατεβασμένο κεφάλι.
 
Είπατε τίποτα; Τούρκικα ελαστικά όμως υπάρχουν, αμφιβόλου ποιότητας. Βάλτε τα, Έλληνες. Ας μη φωνάζουμε που τα Τούρκικα αντιτορπιλικά μπαίνουν ανενόχλητα στο θαλάσσιο χώρο μας, κίνηση που ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου. Αφού τα υποβρύχιά μας, όπως κάποιες φήμες ακούγονται, δεν είχαν τορπίλες να τα βυθίσουν, καλά μας κάνουν.
Πάρτε και τα πετρέλαια του Αιγαίου, γείτονες, εμείς είμαστε ανίκανοι να τα διαχειριστούμε. Πάρτε οι υπόλοιποι την αλουμίνα, πάρτε το χρυσό, πάρτε όλο τον ορυκτό μας πλούτο. Εμείς απλά θα περιμένουμε τις επιδοτήσεις και το επίδομα αλληλεγγύης για να ζήσουμε. Μεγάλη κατάντια.
Καλά, δεν υπάρχει ένας πολιτικός με βαρίδια; Δεν είδα κανένα τώρα τελευταία να εγκαινιάζει ένα εργοστάσιο. Μόνο από τον τουρισμό θα ζήσουμε; Τούτη τη γη την έσκαψαν και την πότισαν με τον ιδρώτα τους οι πατεράδες μας. είχαν τα αμπέλια τους, τα λιόδεντρα, το στάρι τους, ήταν αυτάρκεις.
Τώρα καταντήσαμε, άντε να μη πω πώς. Κολλημένοι σ’ ένα κινητό. Τα μάτια μας δεν μπορούν να δουν πάρα πέρα. Ναι, το γνωρίζω, ο κόσμος αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, είναι αδύνατο να μείνουμε στο 1950. Όμως, βρε παιδιά, σκεφτείτε λίγο: Πώς θα τρέξουμε μ’ αυτές τις ταχύτητες; Φορώντας ξένα σώβρακα;

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Linardi Anastasia
Spartaland