Άρνηση τιμής

Δευτέρα, 04 Μάρτιος 2024 07:24 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Άρνηση τιμής

Θλίψη ανείπωτη με πλημμύρισε, καθώς έμαθα τα τελευταία νέα από τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης μας. Θεωρώ αδιανόητο ότι εν έτει 2024 βρέθηκαν τρεις σύμβουλοι που αντιτάχτηκαν κι αρνήθηκαν ν’ αποδώσουν την ελάχιστη τιμή σ’ ένα δεκαεφτάχρονο κορίτσι, που εκτελέστηκε από τα ανθρωπόμορφα κτήνη των Ναζί κατακτητών.

Ο Σπύρος Χανδόλιας, διευθυντής του Α’ Δημοτικού Σχολείου Σπάρτης, πρότεινε να ονομαστεί το εν λόγω σχολείο «Ηρώ Κωνσταντοπούλου», προς τιμήν της ηρωίδας πατριώτισσάς μας. Εκεί που περιμέναμε σύσσωμο το ΔΣ να υπερψηφίσει αυτή την πρόταση, βρέθηκαν τρεις σύμβουλοι, άνθρωποι που εμείς ψηφίσαμε για να μας αντιπροσωπεύουν και την καταψήφισαν.

Δεν μπορώ να το πιστέψω. Θεωρώ αδιανόητο να υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να τιμήσουν τους ήρωές τους. Με ποια λογική το αποφάσισαν; Δεν δέχονται την αυταπάρνηση και τον άφθαστο ηρωισμό που επέδειξε η δεκαεφτάχρονη Ηρώ; Το αδικοχαμένο αίμα της δεν τους είπε τίποτα; Μήπως είναι θαυμαστές του Χίτλερ; Τι να πω….

Η γενναιότητα της Ηρούς είναι αξιοθαύμαστη. Μοναχοκόρη εύπορης οικογένειας από τα Ανώγεια, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Δεν της έλειπε τίποτα, όλα τα είχε και το μέλλον της διαγραφόταν λαμπρό. Ήταν άριστη μαθήτρια και μιλούσε δυο ξένες γλώσσες. Στα στήθη της χτυπούσε μια γενναία Σπαρτιάτικη καρδιά. Δεν δεχόταν να βλέπει τους κατακτητές να διαφεντεύουν τη χώρα της. Λεύτερη γεννήθηκε και τέτοια πέθανε.

Η μπότα του κατακτητή είχε σπείρει το φόβο. Με ιταμά αντίποινα έστηνε μπλόκα κι εκτελούσε τους πατριώτες σε συνεργασία με, ελάχιστα ευτυχώς, ντόπια καθάρματα. Η Ηρώ δεν λογάριασε τα νιάτα, ούτε το μέλλον της. Δεν κοίταξε να ερωτευθεί, όπως οι νέοι της ηλικίας της, αλλά πήρε ενεργό μέρος στην αντίσταση.
Έγραφε συνθήματα στους τοίχους, μοίραζε προκηρύξεις και προσπαθούσε να κρατήσει υψηλό το ηθικό των σκλαβωμένων. Έτρεχε να συνδράμει σε κάθε επιχείρηση των παράνομων οργανώσεων της Κατοχής, χωρίς να νοιάζεται για τον εαυτό της. Φόβος δεν ήξερε τι θα πει, σαν τις αρχαίες Σπαρτιάτισσες. Συχνά ερχόταν σε προστριβή με τον πατέρα της, που δεν ενέκρινε τις ενέργειες της μοναχοκόρης του.

Οι χιτλερικοί την συνέλαβαν δύο φορές. Την πρώτη, μετά από πληρωμή λύτρων που έδωσε ο πατέρας της, την άφησαν. Η μητέρα της με νουθεσίες προσπαθούσε να την πείσει να καθίσει ήσυχα, εκείνη όμως την κατακεραύνωσε: «Δεν ντρέπεσαι, εσύ που είσαι Σπαρτιάτισσα, να λες τέτοια λόγια;». Τη δεύτερη φορά τα κτήνη την εκτέλεσαν, λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση με δεκαεφτά σφαίρες, όσα ήταν και τα χρόνια της. Σήμερα προστέθηκαν κι άλλες τρεις σφαίρες στο νεανικό της κορμί από τους δημοτικούς συμβούλους που αρνήθηκαν ν’ αποδώσουν την οφειλόμενη τιμή στην άξια ηρωίδα και πατριώτισσά μας.

Αν έχουν συναίσθηση της πράξης τους, ας καθίσουν ν’ αναλογιστούν τι έχουν κάνει. Αν τους ρωτήσουν τα παιδιά τους γιατί το έκαναν, άραγε τι θα τους απαντήσουν; Θεωρώ την ανάληψη του τομέα πολιτισμού από έναν από αυτούς, σαν ατυχή χειρισμό του νέου δημάρχου. Τι πολιτισμό μπορεί να προσφέρει ο εν λόγω σύμβουλος; Της σβάστικας μήπως;

Με αυτό το άρθρο θέλω να συγχαρώ τον άξιο διευθυντή Σπύρο Χανδόλια για την απόφασή του. Δεν είναι Σπαρτιάτης, στα Γιάννενα γεννήθηκε, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση λειτούργησε καλύτερα από Σπαρτιάτης. Του αξίζουν συγχαρητήρια και για παλιότερες δράσεις του, όπως το αφιέρωμα στον Νότη Περγιάλη, έναν δικό μας μεγάλο δημιουργό, που όμως αρνούμαστε να τιμήσουμε.

Θα παρακαλέσω τον κ. διευθυντή, αφού εμείς δεν έχουμε τα κότσια, ν’ αναλάβει δράση για να τιμηθεί ένας άλλος λαμπρός Σπαρτιάτης ήρωας που αψήφησε τους Ναζί κι εκτελέστηκε στο Μονοδέντρι με τους 118, ο Καρβούνης. Τι γίνεται με τον ανδριάντα του; Ως πότε θα περιμένουμε να στηθεί στην πλατεία;

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

LINARDI
Koutsoviti