Έρευνα, ανάλυση, καταγραφή, διάταξη και ταξινόμηση της ύλης από τον Γεώργιο Μπόνο
Το Δαφνί
Το Δαφνί Λακωνίας είναι ένα κεφαλοχώρι που βρίσκεται νότια της Σπάρτης και σε απόσταση 20 χιλιόμετρα. Οι κατοικίες είναι κτισμένες σε λοφοσειρές και σε υψόμετρο 300 μ.
Οι λοφοσειρές εκτείνονται σε μεγάλη έκταση. Αρχίζουν δυτικά από τις βίγγλες της Εθνικής οδού Σπάρτης-Γυθείου και φτάνουν περίπου ανατολικά κοντά στον Πύργο των Μαυρομιχαλαίων. Οι λοφοσειρές εκτείνονται ακόμη βόρεια του οικισμού που διέρχεται ο χείμαρρος Ρασίνα και φτάνουν νότια στη μέση περίπου του δρόμου που ενώνει το Δαφνί με τις Κροκεές.
Ο κεντρικός δρόμος που διασχίζει το νομό προς Μολάους και Νεάπολη περνούσε μέσα και από το Δαφνί και από τις Κροκεές. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 κατασκευάστηκε νέος αυτοκινητόδρομος που διέρχεται περιφερειακά των χωριών.
Η πρώην Κοινότητα Δαφνίου καλύπτει μια μεγάλη και πλούσια έκταση, όπως την οριοθετήσαμε πιο πάνω. Στις πλαγιές των λοφοσειρών, σε μικρές χαράδρες και σε μερικά σημεία μικρά επίσης οροπέδια με τα πλούσια εδάφη ευδοκιμεί και καλλιεργείται σε εκατοντάδες στρέμματα τα τελευταία χρόνια η ελιά. Η ποικιλία που κυριαρχεί είναι η κορωνέϊκη που συνεχώς αυξάνεται η φύτευση δενδρυλλίων.
Επίσης στις παλαιότερες εποχές υπήρχα άφθονοι αμπελώνες με το εύγεστο κοκκινέλι. Στη σημερινή εποχή περιορίστηκε η καλλιέργεια των αμπελώνων. Υπάρχουν μόνο οι αμπελώνες του Θεοδωρακάκου με πολλές και καλές ποικιλίες κρασιών χύμα και εμφιαλωμένα.
Και ερχόμαστε στο επίμαχο θέμα, στη μετανάστευση. Την εποχή βέβαια εκείνη υπήρχαν άλλες συνθήκες: ο μικρός κλήρος, ο κατακερματισμός της γης, τα πολλά παιδιά, τα μέσα καλλιέργειας και πολλές άλλες δυσκολίες ανάγκαζαν πολλούς να παίρνουν το δρόμο της ξενιτειάς.
Έτσι έχουμε αρχικά μεμονωμένα άτομα, αργότερα περισσότεροι Έλληνες και ιδιαίτερα όπως τονίζουμε και σε άλλες σελίδες Λάκωνες, Αρκάδες και Μεσσήνιους.
Οι μετανάστες αυτοί πρόσφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στον αμερικανικό λαό. Πολλοί ιστορικοί, οικονομολόγοι και σχολιαστές αναγνωρίζουν ότι οι πρώτοι αυτοί μετανάστες «έβαλαν το θεμέλιο λίθο της αμερικανικής πολιτείας».
Είναι απολύτως βέβαιο ότι στην αμερικανική κοινωνία βρίσκονται χιλιάδες Έλληνες επιστήμονες (ιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί κ.ά.). Επίσης και αρκετοί Έλληνες επιχειρηματίες που συνεχίζουν να εργάζονται και να συμβάλλουν στην οικονομική ζωή της χώρας που τους φιλοξενεί.
Πριν παραθέσουμε τα ονόματα των μεταναστών, παραθέτουμε μια μαρτυρία ενός που αναφέρεται στους πρώτους μετανάστες. Γράφει (τηρείται η ορθογραφία του κειμένου):
Ο πατέρασ μου ήφερε στην Αμερική δύο αδελφές του Χρ. Πουλάκου και της πάντρεψε. Πρότη Δαφνιώτες που ήρθαν στην Αμερική το 1892-93 ήταν ο πατέρασ μου Γ. Πουλάκος, ΓΕωργ. Παναγιωτακάκος και Σπίρος Ψινάκης». Το κείμενο στα χέρια του Πέτρου Τσαρουχά.
Από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους παραθέτουμε τον πίνακα των Δαφνιωτών που πήγαν στην Αμερική γεννηθέντες προ του 1900:
Αναστασάκος Δημ. του Ευστρ. (1895), Αναστασάκου Σταυρούλα (1900), Αντωνάκος Παναγ. του Βασ. (1886), Αντωνάκου Αντωνία (1895), Αρριανάς Παρασκευάς (1898), Αρριανά Αθηνά (1890), Βεργρής Δημ. του Γ. (1892), Βεργρής Κυριάκος του Παρ. (1879), Θεοδωρακάκος Δημ. του Γ. (1886), Θεοδωρακάκος Παν. του Χρ. (1886), Θεοδωρακάκος Πέτρος του Δ. (1891), Θωμάκος Παν. του Γ. (1892), Θωμάκος Γεωργ. του Δημ. (1895), Θωμάκου Άννα (1890), Θωμάκου Ιωάννα (1890), Ιατρίδης Δημ. του Γ. (1893), Κατσούλης Γεωργ. του Παρ. (1897), Κατσούλης Κων/νος του Αθ. (1897), Κατσούλης Λεωνίδας (1886), Ιαστρίδης Γεώργιος το Παν. (1889), Κανελλάκος Βασ. του Παν. (1872), Κανελλάκος Γεωργ. του Π. (1876), Κανελλάκος Ζαχαρίας του Π. (1886), Μυλωνάκος Πέτρος του Λεων. (1872), Μυλωνάκος Δημ. του Λ. (1870), Μυλωνάκος Γεωργ. του Λ. (1895), Μυλωνάκος Πέτρος του Λ. (1896), Μανωλάκος Γεωργ. του Γ. (1896), Κούτρος Πέτρος του Γ. (1896), Λουμάκος Αναστ. του Δ. (1889), Κανελλάκου Ελευθ. (1900), Νικολόπουλος Κυριάκος (1885), Πετράκος Ευάγ. του Στ. (1893), Πουλάκος Γεώργιος του Παν. (1865), Παναγιωτακάκης Γεωργ. (1867), Πουλάκος Σπ. του Γ. (1889), Κατσαρός Παν. του Κων. (1897), Θεοδωρακάκου Ευδοκία (1900), Ψινάκης Σπύρος (1892).
