Η 28η Απριλίου δεν είναι μια τυπική επέτειος. Είναι ημέρα μνήμης για όλους τους ανθρώπους της εργασίας, για όσους δουλεύουν με τα χέρια, αλλά και για όσους φθείρονται καθημερινά με το πνεύμα, τη γνώση, την ευθύνη και την πίεση. Είναι ημέρα αφιερωμένη σε όσους χάθηκαν στο μεροκάματο, σε όσους τραυματίστηκαν, εξαντλήθηκαν ή κουβαλούν αθέατες πληγές από τη δουλειά.

Γιατί πίσω από κάθε εργατικό ατύχημα, πίσω από κάθε επαγγελματική ασθένεια, πίσω από κάθε ψυχική κατάρρευση που γεννά η εργασία, υπάρχει ένας άνθρωπος. Και σήμερα αυτή η ημέρα αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Γιατί οι κίνδυνοι δεν περιορίζονται πια μόνο στο εργοτάξιο, στη βιομηχανία ή στη βαριά εργασία. Αφορούν όλους. Τον εργάτη, τον υπάλληλο, τον επιστήμονα, τον εκπαιδευτικό, τον διανομέα, τον νοσηλευτή, τον εργαζόμενο της οθόνης και της γνώσης. Όλους όσοι δοκιμάζονται από έναν κόσμο δουλειάς που αλλάζει βίαια.

Και μαζί με αυτή την αλλαγή επιστρέφει ένας σύγχρονος εργασιακός μεσαίωνας: ανελαστικές σχέσεις εργασίας, επισφάλεια και απασχολησιμότητα, τετράωρα που γίνονται εξαντλητικά ωράρια, το 13ωρο που επιχειρεί να γίνει κανονικότητα, εντατικοποίηση χωρίς όρια…

Η φθορά σήμερα δεν είναι μόνο σωματική, είναι και ψυχική. Η ψηφιακή εποχή φέρνει νέες πιέσεις: burnout, μόνιμη διαθεσιμότητα, άγχος, αλγοριθμική επιτήρηση, φόβο αντικατάστασης από την τεχνητή νοημοσύνη. Ο εργαζόμενος σήμερα δεν κινδυνεύει μόνο από το ατύχημα.

Κινδυνεύει και από την εξουθένωση και αυτό αφορά εξίσου τη χειρωνακτική και την πνευματική εργασία. Γιατί η φθορά έχει πολλές μορφές.

Γι’ αυτό η ασφάλεια και η υγεία στην εργασία είναι κάτι πολύ περισσότερο από κανόνες προστασίας. Είναι δικαίωμα στη ζωή. Είναι αξιοπρέπεια. Είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να δουλεύει χωρίς φόβο, χωρίς εξόντωση, χωρίς να θυσιάζει σώμα και ψυχή.

Η πρόληψη, οι σταθερές εργασιακές σχέσεις, η προστασία της ψυχικής υγείας, ο σεβασμός στον ανθρώπινο χρόνο δεν είναι πολυτέλεια. Είναι όρος κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η 28η Απριλίου δεν είναι γιορτή, είναι υπενθύμιση, είναι διεκδίκηση για εργασία χωρίς αίμα, για δουλειά χωρίς εξόντωση, για πρόοδο με τον άνθρωπο στο επίκεντρο, για όλους τους ανθρώπους της εργασίας -με τα χέρια, με το μυαλό, με την ψυχή. Γιατί η μνήμη τιμάται μόνο όταν γίνεται αγώνας.