Είναι μια απορία μου και απάντηση δεν έχω, χρόνια τώρα. Πώς η Ελλάδα είναι παγκόσμια δύναμη στο πόλο, όταν το άθλημα στερείται υποδομών, δεν υπάρχουν οικονομικά ή άλλα κίνητρα στους αθλητές, η τηλεοπτική του κάλυψη ήταν έως και μηδενική.

Το ελληνικό πόλο είναι διαχρονικά το πιο επιτυχημένο ομαδικό άθλημα της χώρας, με την Ελλάδα να κατέχει παγκόσμιους και ευρωπαϊκούς τίτλους, καθώς και δεκάδες μετάλλια τόσο σε επίπεδο Εθνικών ομάδων όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

Η Εθνική ομάδα ανδρών έχει κατακτήσει συνολικά 18 μετάλλια σε κορυφαίες διοργανώσεις. Η Εθνική ομάδα γυναικών έχει κατακτήσει συνολικά 14 μετάλλια σε μεγάλες διοργανώσεις, έχοντας ανέβει στην κορυφή του κόσμου και της Ευρώπης: Χρυσό Μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (Σανγκάη 2011) και 2 Χρυσά Μετάλλια: World Cup (2025), Europa Cup (2018).

Αλλά και οι ελληνικοί σύλλογοι κυριαρχούν στην Ευρώπη με 20 ευρωπαϊκά τρόπαια, που έχουν πάρει Ολυμπιακός, Βουλιαγμένη, Γλυφάδα, Εθνικός.

Στο ελληνικό πόλο κυριαρχεί η έλλειψη σύγχρονων, ιδιόκτητων ή αποκλειστικών εγκαταστάσεων για τις εθνικές ομάδες, καθώς και η κακή κατάσταση των υπαρχόντων δημοτικών / εθνικών κολυμβητηρίων. Οι κρατικοί φορείς θυμούνται το πόλο μόνο κατά τους πανηγυρισμούς των μεταλλίων. Θυμάμαι το αίτημα Ελληνίδας αθλήτριας στον πρωθυπουργό πέρυσι, με την κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλλου. Ζήτησε να υπάρχει στο πόλο επαρκής τηλεοπτική κάλυψη! Με βάση αυτή τη ρεαλιστική εικόνα, πάντα απορώ πώς και είμαστε παγκόσμιοι πρωταθλητές χωρίς κίνητρα, υποδομές και φροντίδα.

Δεν είναι μόνο το πόλο. Και στο κανόε καγιάκ κυριάρχησε παγκοσμίως η Ελλάδα προ ημερών, με ακριβώς τα ίδια παράπονα. Η Ελλάδα βγήκε πρώτη παγκοσμίως, μεταξύ 50 χωρών, στους αγώνες Κ23, αν και από το 2004 δεν είχε καν πίστα να προπονηθούν. Μετά από 22 χρόνια ανακοινώθηκε η ολοκλήρωση της μεταβίβασης της διαχείρισης και συντήρησης του Ολυμπιακού Κωπηλατοδρομίου του Σχινιά. Ολυμπιακό έργο που ήταν κλειστό!