Στο Αιγαίο υπάρχουν δυο θέσεις. Η Ελλάδα αναφέρει κάθε τόσο τα 12 μίλια που, αν αναπτυχθούν στο Αιγαίο, η Τουρκία με μια μεγάλη ακτογραμμή θα πρέπει να περιοριστεί στα... 3 μίλια από τις ακτές της (μέση απόσταση από κάθε νησί μας).
Από την άλλη, η Τουρκία χωρίζει το Αιγαίο στη μέση αφήνοντας στα νησιά μας έξι μίλα απόστασης από την «ανοικτή θάλασσα». Έτσι απελευθερώνει θάλασσα που, ενώ δεν περνά σε αυτήν, μπορεί να λέει ότι της ανήκει. Δείτε τους αριθμούς.
- Με έξι μίλια, η Ελλάδα ελέγχει το 43,5% του Αιγαίου, η Τουρκία το 7,5%, και η ελεύθερη ναυσιπλοΐα το 49%.
- Στα 12 μίλια, η Ελλάδα ελέγχει το 71,5% του Αιγαίου, η Τουρκία το 8,8% και η ελεύθερη ναυσιπλοΐα περιορίζεται στο 19,7%.
Αφού η Τουρκία και με τα 12 μίλια δεν φαίνεται να κερδίζει κάτι σημαντικό, γιατί μιλά για την γαλάζια πατρίδα; Γιατί με τα έξι μίλια, το 49% του Αιγαίου δεν ανήκει σε κανέναν και η Τουρκία αποκτά δικαιώματα σε αυτά. Πώς; Με το ζόρι. Όμως, η Τουρκία δεν κοιτάζει απλώς το 49% επειδή είναι «ορφανό» ιδιοκτησίας. Προσπαθεί να εφαρμόσει έναν δικό της, αυθαίρετο νόμο παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας, με σκοπό να μοιράσει το Αιγαίο στη μέση, μηδενίζοντας την επήρεια των ελληνικών νησιών.
Τι ξέρουν όλοι, αλλά το αποφεύγουν; Καμία από τις δυο θέσεις δεν μπορεί να εφαρμοστεί αν πάμε στη Χάγη. Και αυτό το γνωρίζουν και οι Έλληνες και οι Τούρκοι. Μάλιστα, θυμίζω ότι ο Φιντάν είχε πει πρόσφατα: «Εμείς λέμε 6 μίλα, εσείς λέτε 12, ας συνεχίσουμε τη συζήτηση» (δηλαδή το παζάρι).
Η Τουρκία λέγοντας ότι το μισό Αιγαίο τής ανήκει (πλην των έξι μιλίων των νησιών) σκέπτεται τον πλούτο που πιθανόν υπάρχει. Ωστόσο, το πράγμα έχει ξεφύγει. Πλέον τόσο στην Ελλάδα όσο και την Τουρκία σκέπτονται το «πολιτικό κόστος», αν οι δυο χώρες πάνε στη Χάγη, όπου και οι δυο θα εμφανιστεί ότι χάνουν. Έτσι, παραμένουμε σε μια περίοδο που κανείς δεν θέλει την όποια «δίκαιη» λύση.
