Είναι μια συνήθης τακτική για τη Δικαιοσύνη. Όταν ένα θέμα έχει ευαίσθητες πλευρές και απασχολεί μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, παρακάμπτει την ουσία των στοιχείων που έχει και στέλνει την υπόθεση σε δίκη. Το σκεπτικό, χοντρικά, είναι: «Δεν βλέπω παρανομία, αλλά καλύτερα να σε στείλω στο Δικαστήριο ν’ αθωωθείς εκεί».

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, μ’ αυτή τη λογική στέλνουν τον Τριαντόπουλο και τρεις ακόμη κρατικούς λειτουργούς στο Ειδικό Δικαστήριο, για το περίφημο μπάζωμα στα Τέμπη. Όπως, εντελώς αόριστα, αναφέρουν ότι δεν έπρεπε να γίνουν οι εργασίες στον χώρο του δυστυχήματος, γιατί έτσι «δεν υπήρξε η δυνατότητα να αντληθούν στοιχεία για το δυστύχημα που καλύφτηκαν ή απομακρύνθηκαν».

Ειλικρινά, δεν έχω διαβάσει πιο ισχνό κατηγορητήριο και πράγματι θεωρώ ότι, ενώ έπρεπε να βάλουν την υπόθεση στο αρχείο, τη στέλνουν σε δίκη για να μην κατηγορηθούν από την καθημερινή τοξικότητα ότι δήθεν συγκαλύπτουν και αυτοί.

Δυο είναι οι λόγοι που το κατηγορητήριο είναι, επί της ουσίας, ανύπαρκτο:

Ο πρώτος: Ποια μπορεί να είναι τα στοιχεία που δήθεν κρύφτηκαν ή απομακρύνθηκαν, δεδομένου ότι όλα υπήρχαν εκεί που εναποτέθηκαν τα χώματα και βρέθηκαν (οστά, προσωπικά αντικείμενα, κομμάτια των τρένων κ.λ.π.). Όλα αυτά υπήρχαν, βρέθηκαν, αξιολογήθηκαν και έχουν κατατεθεί στη δίκη για τα Τέμπη.

Ο δεύτερος: Γιατί όλα αυτά τα δήθεν «στοιχεία» υπήρχαν μόνο στη μια πλευρά που έγιναν οι εργασίες εκκαθάρισης του χώρου και όχι και στην άλλη πλευρά που δεν αγγίχτηκε;

Με λίγα λόγια, η Δικαιοσύνη, σαν ένας σύγχρονος Πιλάτος, «νίπτει τας χείρας της» εδώ υπολογίζοντας όλη την τοξικότητα που επιβλήθηκε στην υπόθεση. Με την παραπομπή προσπαθεί να μην δώσει αφορμή για νέες κορώνες και συνωμοσιολογίες σε μια κοινωνία που έφτασε κατά 80% να πιστεύει ότι υπήρχε λαθραίο καύσιμο και γι’ αυτό έγινε το μπάζωμα.