Δεν είναι όλες οι ιστορίες για τα αδέσποτα ίδιες. Κάποιες δεν μιλούν μόνο για ζώα που αναζητούν ένα σπίτι, αλλά για ανθρώπους που αναζητούν έναν λόγο να χαμογελάσουν ξανά.

Αυτήν ακριβώς την πλευρά θέλησε να αναδείξει, μέσα από μια ιδιαίτερα προσωπική ανάρτηση, ο εντεταλμένος δημοτικός σύμβουλος για τα αδέσποτα του Δήμου Σπάρτης, Παναγιώτης Καρούνος.

Αφορμή στάθηκε -όπως ο ίδιος περιγράφει- ένα τηλεφώνημα που δεν θα ξεχάσει ποτέ. Στην άλλη άκρη της γραμμής, μια γυναίκα, μόνη στη ζωή, έκλαιγε απαρηγόρητη. Το σκυλάκι της, η μοναδική της συντροφιά, είχε φύγει από τη ζωή και εκείνη ζητούσε απεγνωσμένα να βρεθεί ένα άλλο ζώο για να γεμίσει ξανά το άδειο σπίτι της. Χρειάστηκε περίπου μία εβδομάδα αναζήτησης, μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος τετράποδος φίλος. Όπως γράφει ο κ. Καρούνος, μαζί με το νέο σκυλάκι επέστρεψε και το χαμόγελο στη ζωή της γυναίκας.

Η ιστορία αυτή γίνεται η αφορμή για να περιγράψει μια καθημερινότητα που συνήθως μένει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεκάδες τηλεφωνήματα για εγκαταλελειμμένα, άρρωστα ή κακοποιημένα ζώα, αγωνία, προσπάθειες, απογοητεύσεις και πολλές φορές λύσεις που απαιτούν χρόνο, επιμονή και συνεργασία. «Δεν άφησα ποτέ κανέναν χωρίς απάντηση και χωρίς να προσπαθήσω να βρεθεί μια λύση», σημειώνει, ζητώντας παράλληλα συγγνώμη για τις περιπτώσεις όπου αυτό δεν κατέστη δυνατό.

Το βίντεο που συνοδεύει την ανάρτηση είναι αφιερωμένο στον δικό του σκύλο, τον «Νόλε» -που πήρε το όνομά του από τον Νόβακ Τζόκοβιτς- και κλείνει με μια σκέψη που δύσκολα αφήνει κάποιον ασυγκίνητο: «Ίσως τελικά να μην είμαστε μόνο εμείς που σώζουμε αυτά τα πλάσματα. Ίσως, με τον δικό τους τρόπο, να σώζουν κι εκείνα εμάς.»

Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη αλήθεια πίσω από κάθε υιοθεσία. Ότι την ημέρα που ένας άνθρωπος ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του σε ένα αδέσποτο, δεν αλλάζει μόνο η ζωή του ζώου, αλλάζει και η δική του. Γιατί η συντροφιά, η αφοσίωση και η άνευ όρων αγάπη που προσφέρουν αυτά τα πλάσματα γεμίζουν κενά που πολλές φορές οι λέξεις αδυνατούν να περιγράψουν.