Τα διαπιστευτήρια του Ανάργυρου Μαριόλη, διευθυντή του Κέντρου Υγείας Αρεόπολης, είναι γνωστά και καταγεγραμμένα στις πιο απαιτητικές επιστημονικές επάλξεις: Κορυφαίος Οικογενειακός Ιατρός στον Κόσμο το 2021 από τη WONCA, και Καλύτερος Οικογενειακός Γιατρός στην Ευρώπη το 2019, τιμημένος από την Ακαδημία Αθηνών. Διακρίσεις που για πολλούς θα ήταν το τέλειο άλλοθι για διοίκηση κι υπηρεσία εκ «του ασφαλούς».
Κι όμως, το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης (29/7) στα Σπήλαια Διρού, οι τίτλοι παραχώρησαν τη θέση τους στην ατόφια προσφορά, για μία ακόμα φορά. Μια νεαρή κοπέλα καταρρέει στα σκαλοπάτια. Ο τραυματισμός στο πρόσωπο και η απώλεια αισθήσεων προκαλούν αναστάτωση και συναγερμό. Μια παρευρισκόμενη γιατρός προσφέρει τις πρώτες βοήθειες, ο κόσμος δημιουργεί ανθρώπινη ασπίδα σκιάς και η κλήση φτάνει στο ΚΥ Αρεόπολης. Επτά μόλις λεπτά μετά, το ασθενοφόρο φτάνει στον χώρο. Αλλά η εικόνα που αντικρίζουν οι παρευρισκόμενοι δεν εγγράφεται στα συνήθη… πρωτόκολλα. Από τη θέση του οδηγού αποβιβάζεται ένας άνδρας με ιατρική ποδιά και στηθοσκόπιο στο λαιμό. Μαζί με συναδέλφους του γιατρούς, διενεργεί ακαριαία τις απαραίτητες εξετάσεις, σταθεροποιεί την παθούσα, την επιβιβάζει στο όχημα και, αμέσως μετά, κάθεται ξανά στο τιμόνι για να καλύψει τη διαδρομή προς το ΚΥ. «Ο γιατρός οδηγεί το ασθενοφόρο;», ρώτησαν απορημένοι οι αυτόπτες μάρτυρες –ανάμεσά τους και ο κ. Δημήτριος Μπουρλίβας, που κατέγραψε κι έφερε στο φως της δημοσιότητας το συμβάν, με ανάρτησή του υπό τον τίτλο «Τον γνωρίζετε αυτό τον Άνθρωπο;». Η απάντηση ήρθε αβίαστα. Ήταν ο Αν. Μαριόλης, που δεν δίστασε να εκτελέσει χρέη οδηγού όταν οι συνθήκες το επέβαλαν. Χωρίς να λογαριάσει ιεραρχίες, χωρίς να επικαλεστεί το «εκτόπισμα» τίτλων, χωρίς να περιμένει το «αρμόδιο» προσωπικό.
Το να είσαι σπουδαίος επιστήμονας είναι ζήτημα μελέτης και ικανότητας. Το να βάζεις όμως την ποδιά και να πιάνεις ακόμα και το τιμόνι του ασθενοφόρου την ώρα της κρίσης, είναι ζήτημα συνείδησης που υπερβαίνει κάθε τυπικό πλαίσιο και στεγανό. Ο Αν. Μαριόλης αποδεικνύει διαρκώς ότι η μεγαλύτερη καταξίωση δεν κρέμεται σε τοίχους. Κρίνεται στο δευτερόλεπτο που ο συνάνθρωπος έχει ανάγκη. Από την ταπεινότητα και την ετοιμότητα της προσφοράς, κόντρα σε οφίτσια, απλώς μέσα από πόστα που «επιβάλλει» η περίσταση.
Μια ακόμα υπόκλιση, λοιπόν, στον Αν. Μαριόλη. Όχι για τα βραβεία και τις δράσεις του παρελθόντος, αλλά για το «τιμόνι» του παρόντος που κρατά σταθερά και μάχιμα…
