Η τελετή για την απόδοση των Παλατιών των Δεσποτών στον Μυστρά είχε όλη τη βυζαντινή μεγαλοπρέπεια που της άρμοζε, αλλά το παρασκήνιο ήταν ελαφρώς… στενόχωρο και στενάχωρο. Το αρχικό πλάνο, προφανώς, ήθελε την εκδήλωση να πραγματοποιείται στον ευρύχωρο προαύλιο χώρο, όμως ο καιρός είχε άλλη άποψη.
Το αποτέλεσμα; Παρά το γεγονός ότι η είσοδος γινόταν αυστηρά με προσκλήσεις, η αίθουσα αποδείχθηκε απελπιστικά μικρή. Έτσι, δημιουργήθηκε το οξύμωρο σκηνικό. Θεσμικοί παράγοντες, εκπρόσωποι αρχών και φορέων, δημοσιογράφοι-μέλη ενώσεων, φωτορεπόρτερ κ.α. να τρώνε «πόρτα» λόγω χωρητικότητας. Εκπρόσωποι λχ Σωμάτων Ασφαλείας, επίσημοι με κοστούμια και προσκεκλημένοι να περιμένουν στον στενό εξωτερικό διάδρομο. Μεταξύ αυτών και ο δήμαρχος Μονεμβασίας, Ηρακλής Τριχείλης, ο οποίος προσπαθούσε να ακούσει από την πλαϊνή θύρα τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες –και για το τελεφερίκ. Στο ίδιο σημείο, εκπρόσωποι του Τύπου στριμώχτηκαν μετά κόπου και... ιδρώτα για να κάνουν τη δουλειά τους, να εξασφαλίσουν ένα «κλικ» ή ένα πλάνο, την ώρα που η πρωθυπουργική ασφάλεια εφάρμοζε κατά γράμμα τις αυστηρές οδηγίες. Σε ρόλο «πυροσβέστη», ο εκπρόσωπος του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού έτρεχε να κατευνάσει τα πνεύματα και τις δικαιολογημένες αντιδράσεις, τάζοντάς τους ως «αντίδωρο» την πρώτη ξενάγηση στην αίθουσα του θρόνου αμέσως μετά. Τι να κάνει κι αυτός, έβαλε τα δυνατά του για να εξομαλύνει την κατάσταση, όντας ο τελευταίος που ευθυνόταν. Δεν ήταν και η καλύτερη, τιμητική εικόνα, για όλους τους συντελεστές…
Η διοργάνωση χρειαζόταν σίγουρα καλύτερα αντανακλαστικά, σαφέστερη ενημέρωση για το χρονικό πλαίσιο άφιξης και, κυρίως, ένα σοβαρό plan b για παν ενδεχόμενο. Γιατί το να μένουν έξω οι επίσημοι φορείς και οι επαγγελματίες του Τύπου, ενώ εντός αιθούσης κυκλοφορούσαν διάφοροι δίχως θεσμική ιδιότητα και ορισμένοι... «δημοσιογραφούντες», είναι πλέον κλασικό σημείο των καιρών μας.
Ευτυχώς, η αρτιότητα και η ομορφιά του μνημείου που είναι αναμφισβήτητη και καθολικά παραδεκτή, αποζημιώνουν και με το παραπάνω, αφού το αποτέλεσμα είναι πράγματι εξαιρετικό και τα Παλάτια στέκονται ξανά με το μεγαλείο του παρελθόντος. Μικρό το κακό, λοιπόν, και ίσως περιττή η «γκρίνια» μπροστά σε ένα τόσο σπουδαίο έργο. Απλώς είναι κρίμα μια τέτοια ιστορική επιστροφή να ξεκινά με τόσο... νεοελληνικό συνωστισμό, που θύμισε περισσότερο άβολη αναμονή σε γκισέ Υπηρεσίες σε ώρες αιχμής, παρά σε μια ιστορική, ηγεμονική περίσταση…
