Υπάρχουν φορές που η είδηση δεν είναι αυτά που λέγονται. Είναι αυτά που δεν λέγονται.

Πέρασε ήδη μία εβδομάδα από τη δημοσίευση των αποφάσεων για το ΙΝΕΒΥΠ και, κυρίως, από τα ερωτήματα που προκύπτουν για το καθεστώς παραχώρησης του ιστορικού κτιρίου του πρώην Δημοτικού Σχολείου Μυστρά.

Όχι πολιτικά ερωτήματα. Ούτε ιδεολογικά. Νομικά. Συγκεκριμένα.

Η παραχώρηση του 2005 έγινε για 99 χρόνια, με ρητό σκοπό τη στέγαση του Ινστιτούτου. Σήμερα το Πανεπιστήμιο αποφασίζει την απορρόφησή του από τον ΕΛΚΕ. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με την επιλογή αυτή. Το ερώτημα είναι αν αλλάζει ή όχι το καθεστώς πάνω στο οποίο βασίστηκε η παραχώρηση.

Μέχρι στιγμής, καμία απάντηση.

Ούτε από το Πανεπιστήμιο.

Ούτε από τον Δήμο.

Ούτε από τη Νομική Υπηρεσία.

Ούτε καν μια δήλωση ότι «εξετάζουμε το θέμα».

Ίσως γιατί όλοι θεωρούν αυτονόητο ότι δεν υπάρχει κανένα ζήτημα.

Αν όμως είναι έτσι, τότε η απάντηση θα έπρεπε να είναι η πιο εύκολη υπόθεση του κόσμου.

«Δεν υπάρχει κανένα νομικό θέμα και ιδού γιατί».

Αντί γι' αυτό, επικρατεί μια περίεργη αμηχανία.

Κι όμως, το ζήτημα δεν αφορά μόνο ένα κτίριο. Αφορά μια απόφαση της τοπικής κοινωνίας πριν από είκοσι χρόνια. Τότε ο Δήμος Μυστρά δεν παραχώρησε απλώς ένα ακίνητο. Μετέφερε ολόκληρο σχολείο, άλλαξε τον σχολικό χάρτη, αγόρασε νέο οικόπεδο και επένδυσε σε ένα όραμα που ονομαζόταν ΙΝΕΒΥΠ.

Αυτό το όραμα εξακολουθεί να υπάρχει;

Ή θεωρείται ότι εκπληρώνεται και με άλλη θεσμική μορφή;

Είναι ένα ερώτημα που κάποιος οφείλει να απαντήσει. Όχι επειδή το ζητά ο «Λακωνικός Τύπος», αλλά επειδή το επιβάλλει ο σεβασμός απέναντι στις αποφάσεις ενός δημοτικού συμβουλίου και στη διαχείριση της δημοτικής περιουσίας.

Η σιωπή μπορεί να είναι χρυσός. Στη δημόσια διοίκηση, όμως, συνήθως αφήνει περισσότερο χώρο στα ερωτήματα παρά στις βεβαιότητες.

| Από την εβδομαδιαία έντυπη έκδοση «Λακωνικός Τύπος Plus+»

> Κυκλοφορεί κάθε Δευτέρα στα περίπτερα και στην πόρτα σας.