Όταν το «The Haunting of Bly Manor» βγήκε στο Netflix, κουβαλούσε μια κάπως άδικη προσδοκία: να γίνει το επόμενο «Hill House». Για πολλούς θεατές δεν τα κατάφερε ποτέ. Κάποιοι άλλοι όμως, ανακάλυψαν την ομορφιά του δεύτερου κύκλου ακριβώς σ’ αυτή την άρνησή του να επαναλάβει τη συνταγή του προκατόχου του. Εκεί όπου το Hill House οικοδομούσε τον τρόμο πάνω στο τραύμα, το Bly Manor επιλέγει ένα πιο ύπουλο συναίσθημα: τη θλίψη που αφήνει πίσω της η αγάπη όταν δεν έχει πού να πάει. Μετά την καθηλωτική επιτυχία του «The Haunting of Hill House», πολλοί περίμεναν μια ακόμη παρέλαση από σκιές στους διαδρόμους, τρομακτικές αποκαλύψεις και αριστοτεχνικά στημένα άλματα τρόμου. Ο Mike Flanagan, όμως, είχε διαφορετικά σχέδια. Αν το «Hill House» ήταν μια ιστορία για το τραύμα που επιβιώνει μέσα στις οικογένειες σαν κληρονομική κατάρα, το «Bly Manor» είναι μια ιστορία για την αγάπη όταν αυτή αρνείται να σβήσει, ακόμη κι όταν ο χρόνος, η λογική και ο ίδιος ο θάνατος απαιτούν τον αφανισμό της.

Η σειρά δανείζεται τον σκελετό της από τη νουβέλα «Το στρίψιμο της βίδας» (The Turn of the Screw) του Henry James, μόνο που δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να την ακολουθήσει πιστά. Η νουβέλα του James στηρίζεται στην αμφιβολία. Ο αναγνώστης δεν είναι ποτέ βέβαιος αν τα φαντάσματα υπάρχουν πραγματικά ή αν αποτελούν προβολές ενός διαταραγμένου νου. Το «Bly Manor» εγκαταλείπει εξαρχής αυτό το παιχνίδι. Τα φαντάσματα υπάρχουν, ασυζητητί. Περιφέρονται στους διαδρόμους, στέκονται στις γωνίες των δωματίων, κοιτούν αμίλητα από το βάθος του πλάνου. Το ερώτημα δεν είναι αν είναι αληθινά, αλλά γιατί παραμένουν εκεί. Και η απάντηση που δίνει η σειρά είναι πολύ πιο θλιβερή από οποιαδήποτε ιστορία τρόμου, γιατί στο «Bly Manor» δεν είναι το κακό που γεννά τα φαντάσματα, αλλά η μνήμη. Καθώς τα επεισόδια προχωρούν, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι η πραγματική εμμονή της σειράς δεν είναι ο θάνατος αλλά ο φόβος της λήθης. Οι χαρακτήρες της παλεύουν να κρατήσουν ζωντανά πρόσωπα, στιγμές και συναισθήματα που διαρκώς ξεθωριάζουν. Κάποιοι στοιχειώνονται από ενοχές, άλλοι από ανεκπλήρωτους έρωτες, άλλοι από υποσχέσεις που δεν πρόλαβαν να τηρήσουν. Το ίδιο το αρχοντικό μοιάζει λιγότερο με καταραμένο τόπο και περισσότερο με μια τεράστια αποθήκη αναμνήσεων όπου τίποτα δεν χάνεται πραγματικά, αλλά τίποτα δεν παραμένει και αναλλοίωτο.

Η ουσιαστική διαφορά του από το «Hill House» είναι πως η πρώτη σειρά διαβάζει το τραύμα σαν αρχιτεκτονική, όπου κάθε δωμάτιο κρύβει έναν φόβο και κάθε φάντασμα μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ. Το «Bly Manor», αντιθέτως, κινείται πιο αργά και πιο ύπουλα, σχεδόν με μια επίμονη μελαγχολία, επιδιώκοντας τον θρήνο περισσότερο απ' ό,τι τον τρόμο. Κι αυτή η μετατόπιση συχνά το αδικεί στα μάτια όσων το περιμένουν ως καθαρό horror, ενώ στην ουσία πρόκειται για μια γοτθική ρομαντική τραγωδία όπου τα φαντάσματα γίνονται η φωνή της ανθρώπινης εμμονής για όσα χάθηκαν. Η αισθητική του υπηρετεί ακριβώς αυτή την ατμόσφαιρα. Οι διάδρομοι του αρχοντικού, τα υγρά αγγλικά τοπία, οι λίμνες που μοιάζουν να καταπίνουν το φως και οι φιγούρες που παραμένουν ακίνητες στο βάθος του κάδρου δημιουργούν την αίσθηση ότι ολόκληρος ο κόσμος βρίσκεται παγιδευμένος στο μεταίχμιο μνήμης και λησμονιάς. Τίποτα δεν είναι πραγματικά ζωντανό και κανείς δεν είναι πραγματικά νεκρός.

Και ύστερα έρχεται το τέλος που επιβεβαιώνει ότι το «Bly Manor ήταν μια ιστορία για ανθρώπους που άφησαν ένα κομμάτι του εαυτού τους κάπου και δεν το πήραν ποτέ πίσω. Για ανθρώπους που ανακαλύπτουν ότι η αγάπη δεν νικά πάντοτε τον θάνατο, αλλά καμιά φορά τον ακολουθεί πεισματικά μέσα στο σκοτάδι. Γι’ αυτό και το «The Haunting of Bly Manor» εξακολουθεί να διχάζει. Όσοι αναζητούν τον τρόμο επιστρέφουν στο «Hill House», όμως όσοι βυθίζονται στη μελαγχολία παραμένουν στο «Bly Manor». Τελικά, οι ιστορίες φαντασμάτων δεν χρειάζεται πάντοτε να μιλούν για τους νεκρούς. Μερικές φορές αρκεί να μιλούν για όλα όσα οι ζωντανοί αδυνατούν ν’ αφήσουν πίσω τους.

| Από την εβδομαδιαία έντυπη έκδοση «Λακωνικός Τύπος Plus+»

> Κυκλοφορεί κάθε Δευτέρα στα περίπτερα και στην πόρτα σας.