Πότε αναποδογυρίστηκαν οι προτεραιότητες; Πότε έπαψε το όνειρο να ζωντανεύει και η αλήθεια με την ομορφιά να γίνεται παρελθόν;
Τα βήματά μου δεν ανοίγουν πια καινούργιες λεωφόρους και ο νους μου γυρίζει στα παλιά! Δεν δημιουργεί πια το μυαλό μου και η πετρωμένη μου καρδιά κοιτάζει ασυγκίνητη το παρόν και μόνο θυμάται! Τώρα λέω τα μυστικά μου στο φεγγάρι, και όταν του κουβεντιάζω τα παράπονά μου, μου λούζει τα μαλλιά με το ασημί του χρώμα... και με κατεβάζει απʼ τα σύννεφα…
Τώρα ανοίγω την καρδιά μου στο γιασεμί και εκείνο με παρηγορεί με το μεθυστικό άρωμά του, θυμίζοντας μου όσα περάσανε και ας φύγαν χωρίς γυρισμό…
Τώρα ζητάω απʼ το ψιθύρισμα του πεύκου να κρατήσει το μυστικό μου καλά κλειδωμένο. Τώρα ξεχώρισα την άφθαρτη αγάπη μου και όρισα το αστέρι για φρουρό της.
Τώρα απαγκιστρωμένη απʼ τη δύνη του έρωτα ζύγισα το βάρος του με ακρίβεια…
Τώρα είδα τι μένει ζωντανό ακόμα και μετά απʼ το θάνατο.
Και τώρα που όλα τα κατάλαβα, είδα ότι μου είχε φύγει το τραίνο της ζωής και δεν είχα την πρόνοια να εκμεταλλευτώ χαρώ καμαρώσω ό,τι μάζεψα απʼ την πείρα μου…
Τότε, άφηνα τα χρόνια της νιότης να φεύγουν χωρίς να βρίσκω τον καιρό να τα γευτώ. Το μαγγανοπήγαδο της καθημερινότητας σκοτείνιαζε τις λαμπερές στιγμές της ευτυχίας και ζήταγε απαιτητικά το μερίδιό του από το κομμάτι της ζωής ενώ δεν της ανήκε. Ήταν αργά. Και όταν άκουσα το σφύριγμα του τραίνου και τις σκουριασμένες του ρόδες να τρίζουν στο φευγιό του, ένοιωσα το χωρισμό από την ομορφιά και την εξαφάνιση της ελπίδας.
Άδειασε η ζωή και γέμισε από το κενό της μοναξιάς και την απουσία της αγάπης.
Καλή σου νύχτα ζωή!