Από αυτό το βήμα, έχω υπερασπιστεί πολλές φορές την Ελληνική γλώσσα, τη μοναδική σʼ όλο τον κόσμο, που μπορεί να εκφράσει παραστατικότατα οποιαδήποτε έννοια, εικόνα ή κατάσταση. Η πιο πλούσια κι εκφραστική γλώσσα, όπως υποστηρίζουν πολλοί διάσημοι επιστήμονες. Η γλώσσα που τη μαθαίνουν στα μεγάλα πανεπιστήμια της γης οι φοιτητές και μαγεύονται από τα αθάνατα κείμενα της αρχαίας, αλλά και της νέας Ελληνικής γραμματείας. Πόσοι μαθαίνουν αρχαία, για να διαβάσουν από το πρωτότυπο τον Όμηρο, τον Πλάτωνα, το Σοφοκλή και τόσους άλλους! Πόσοι μαθαίνουν Ελληνικά, για να διαβάσουν από το πρωτότυπο τον Καζαντζάκη, τον Καβάφη, τον Ελύτη και τόσους άλλους σύγχρονους Έλληνες!
Κι όμως, αυτή τη γλώσσα, το μοναδικό όπλο που μας έχει απομείνει, για νʼ αντισταθούμε στην επερχόμενη λαίλαπα της κονσερβοποίησης των λαών, όπως το επιθυμούν και το σχεδιάζουν τα μεγάλα συμφέροντα, αυτή τη γλώσσα την κακοποιούμε και τη μολύνουμε ανενδοίαστα. Πρώτα απʼ όλα η επέλαση των υπολογιστών έχει ισοπεδώσει τα πάντα. Αυτά τα απαίσια Γκρίκλις, η γραφή δηλαδή των Ελληνικών με λατινικούς χαρακτήρες, είναι ότι χειρότερο θα μπορούσε να εφευρεθεί για την αλλοίωση του χαρακτήρα της γλώσσας μας.
Κι αν κάποιοι γελάσουν, ή πουν πως τα παραλέω, θα τους προτείνω να δοκιμάσουν να διαβάσουν ένα μήνυμα, δυο σειρές μονάχα, γραμμένο μʼ αυτό τον τρόπο, κι αν καταφέρουν νʼ αποδώσουν το νόημα αυτών των σειρών, ας μου προσάψουν κι άλλα. Είναι αδύνατο να τα καταφέρουν. Η Ελληνική γλώσσα έχει τη μουσικότητά της, τους μοναδικούς φθόγγους της, που η Λατινική γραφή αδυνατεί νʼ αποδώσει. Κουβαλάει στην πλάτη της πολλούς αιώνες και συγγράμματα, που θα μείνουν αθάνατα, για να δείχνουν σε όλους το μεγαλείο της.
Κι εμείς την απεμπολούμε αβασάνιστα! Λέμε Ο.Κ, κι όχι εντάξει, (εν τάξει), που περικλείει όλη την αρμονία και το μεγαλείο της έκφρασης. Γιατί μωρέ; Ο.Κ έλεγαν οι πατεράδες κι οι παππούδες μας; Κι αν νομίζετε πως είναι μονάχα αυτό, ανοίξτε τη τηλεόραση να παρακολουθήσετε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, ή μια επισκόπηση των αγώνων της Κυριακής. Από τις εκατό λέξεις που θα ειπωθούν, οι μισές και βάλε είναι ξένες, Αγγλικές, Γαλλικές, Γερμανικές, Ιταλικές και Ισπανικές, ως επί το πλείστον.
Δεν μιλάω φυσικά για το γκολ, το φάουλ, το πέναλτι, που θέλοντας και μη μπήκαν, (κακώς φυσικά), στο λεξιλόγιό μας, αλλά για τον ορυμαγδό που σε παρασύρει και χάνεις τον προσανατολισμό σου, ώστε πολλές φορές νʼ αναρωτηθείς αν χρειάζεται μεταφραστής για όλα αυτά που ακούς, ή αν η εκπομπή που παρακολουθείς απευθύνεται, όχι τουλάχιστον σε Έλληνες. Ένα μικρό ανθολόγιο από αυτές τις μισητές λέξεις, για να πάρετε μια ιδέα, και μη μου ζητήσετε να τις μεταφράσω, απαξιώ.
Τσάμπιονς λιγκ, γιουρόπα λιγκ, πρέμιερ λιγκ, σούπερ λιγκ, φουτ μπολ λιγκ, μπουντεσλίγκα, μπλαουγκράνα, ροσονέρι, μπιανκονέρι, τιφόζι, ντριμ τιμ, πικ εντ ρολ, λέι απ, μαν του μαν, σκριν, ριμπάουντ, μπρέικ, τάιμ άουτ, κατενάτσιο, καμπιονάτο, σέντερ φορ, σέντερ μπακ, χαφ, φορ, γκολκίπερ, στράικερ, πορτιέρο, σπίκερ, σπικάζ, ρέφερι, λάινς μαν, νταμπλ, μπαράζ, στόπερ, μπλοζόν, κόπα λιμπερταδόρες, μουντιάλ, μπουντομπάσκετ, ασίστ, μπέιζ λάιν, μπάκχαντ, φόρχαντ, ντάμπλφο, σκορ, σπορ, λίμπερο, και άλλα πολλά, ων ουκ έστιν αριθμός.
Τέτοια δηλητηριώδη βέλη εξαπολύουν κατά της γλώσσας μας, και δεν είναι μονάχα αυτό: πρέπει να καταλάβουμε πως, αν δεν αντισταθούμε και δεν αρχίσουμε νʼ αποβάλουμε από το λεξιλόγιό μας τα μιαρά εμφυτεύματα, τότε σε λίγο, ίσως και να είναι πολύ αργά. Αν δεν δώσουμε στα παιδιά μας να καταλάβουν την αξία της γλώσσας μας, κι αυτό βαραίνει τους ώμους των γονιών αλλά και των δασκάλων, ίσως σε κάποια χρόνια, τα Ελληνικά να αποτελούν μια θλιβερή ανάμνηση. Αν το θέλετε, συνεχίστε να συμφωνείτε, λέγοντας Ο.Κ. Και μη χειρότερα!