Η Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 στην Ρωσία άλλαξε την ρότα του κόσμου προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο δεν ξέρω. Αυτό θα το κρίνει η ιστορία όχι εγώ!
Τι σημαίνει όμως κομμουνισμός και ποια είναι η ταυτότητα του κομμουνιστής;
Ο όρος προέρχεται από την λέξη comun-comuna που σημαίνει κοινός-κοινότητα. Είναι κάποιος ή ένα σύνολο που δεν ανήκει πουθενά, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, είναι όλων, είναι δηλαδή κοινός.
Αυτό και μόνο αυτό δίνει στην κομμουνιστική ιδεολογία έναν χαρακτήρα, πανανθρώπινο, διεθνιστικό.
Ο Μαρξ ο κατά κύριο λόγο θεωρητικός του κομμουνισμού αλλά και ο Λένιν ο ηγέτης της Οκτωβριανής επανάστασης, πίστευαν ότι το κράτος είναι όργανο κυριαρχίας μιας τάξης πάνω σε άλλες και κυρίως της αστικής τάξης. Μάλιστα η απαλλαγή από τον καταναγκαστικό χαρακτήρα του Κράτους έπρεπε να γίνει με βίαιο τρόπο. Έτσι τους υπαγόρευε η εποχή τους, έτσι ήταν φτιαγμένος ο κόσμος τότε.
Άλλο Μαρξιστές πίστευαν ότι το Κράτος χρησιμοποιεί ιδεολογικούς μηχανισμούς που επενεργούν στις συνειδήσεις, όχι μέσω της βίας αλλά με ιδεολογικά μέσα όπως είναι η θρησκεία, το σχολείο, η οικογένεια, οι νόμοι, τα μέσα ενημέρωσης και τα τελευταία χρόνια η οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας.
Σε αυτούς οφείλεται η δυσπιστία, η παρεξήγηση ότι ο κομμουνισμός είναι εναντίον όλων αυτών των ιδεολογικών μηχανισμών οι οποίοι για πολλούς είναι οι πυλώνες της κοινωνίας που ζούμε. Πράγμα που από μόνο του θέτει άμεσα τον κομμουνιστή σε αντιπαράθεση με τις εθνικοσοσιαλιστικές-φασιστικές ιδεολογίες.
Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.
Αλλά κομμουνιστές όπως ο Μπακούνιν πρωτεργάτης του αναρχισμού πίστευαν ότι αυτοί οι μηχανισμοί πρέπει να ξεριζωθούν εκ βάθρων.
Το όνειρο όμως ενός κομμουνιστή είναι η απώλεια της ηγεμονίας της αστικής ιδεολογίας στους ιδεολογικούς μηχανισμούς και όχι η σύγκρουση με την ουσία τους ούτε και η πλήρης ρήξη με αυτούς.
Με λίγα λόγια πρέπει να αλλάξουμε στάση και άποψη απέναντι σε όλα αυτά που μας βασανίζουν εδώ και χρόνια.
Πρέπει να αλλάξουμε στάση απέναντι στην οικονομία, την οικολογία, την μετανάστευση, την τεχνολογία απέναντι στον ίδιο τον άνθρωπο και τον κόσμο του. Η αναζήτηση λοιπόν του κομμουνισμού είναι ο εκδημοκρατισμός των ιδεολογικών μηχανισμών και όχι κατά προτεραιότητα η εξουσία και μέσω αυτής η εξόντωσή τους.
Πρέπει αυτοί ακριβώς οι ιδεολογικοί μηχανισμοί να γίνουν πιο ανθρώπινοι, πιο φιλικοί, πιο κοινωνικοί. να υπάρχουν και να δουλεύουν για το καλό των ανθρώπων και του κόσμου, όχι εναντίον του, να μην αποτελούν δηλαδή εκτελεστικό όργανο της εξουσίας.
Ένα απλό παράδειγμα για τα παραπάνω:
Οι διαδηλωτές που διεκδικούν καλύτερους όρους δουλειάς και περισσότερα χρήματα, ποιον έχουν απέναντί στο δρόμο; Τον Σαμαρά και τον εργοδότη τους ή την αστυνομία; Μάλλον το δεύτερο, αλλά γιατί;
Η αστυνομία υπάρχει για τους εγκληματίες και τους κλέφτες, όχι για τους απλούς φτωχούς διαδηλωτές που διεκδικούν ειρηνικά.
Κάπου εκεί μέσα στο πλήθος και τον καπνό από τα δακρυγόνα μπορεί να βρίσκεται ο πατέρας ενός πάνοπλου αστυνομικού που είναι παρατεταγμένος μπροστά στην πορεία. Αυτή είναι η ουσία του κομμουνισμού. Η αλλαγή στον τρόπο σκέψης και άποψης γαι τον κόσμο. Χορτάσαμε πια από τις εθνικοσοσιαλιστικές φανφάρες και υπερβολές, τις φτιαχτές καπιταλιστικές οικονομικές κρίσεις, τις πολεμικές κραυγές τους.
Θέλουμε να ανασάνουμε καθαρό αέρα που να μην είναι μολυσμένος από τους διαβρωμένους φιλοεξουσιαστικούς μηχανισμούς του Κράτους. Μʼ ακούτε πρεντεντέρια-Μπομπολάκια;
Ήρθε η ώρα κύριοι στον ΣΥΡΙΖΑ να αφήσετε στην πάντα τις μικρόψυχες και χαμηλού ύψους διεκδικήσεις νίκης στις εκλογές με τις τζούφιες βόμβες του τύπου «Θα φορολογήσω τους πλούσιους» και να σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων βγαίνοντας στους δρόμους και εξηγώντας στον κόσμο, ποια είναι τα πραγματικά αληθινά όνειρα και οι πανανθρώπινες αναζητήσεις ενός κομμουνιστή.