Συγγνώμη

Δευτέρα, 07 Σεπτέμβριος 2020 21:15 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

 Συγγνώμη, πεινασμένο παιδί της Υεμένης, που κι απόψε πέφτω χορτάτος, καλοφαγωμένος και καλοπιωμένος. Κι ούτε που θα μου περάσει από το μυαλό ότι υπάρχεις εσύ και τα χιλιάδες αδέρφια σου. Και θα φύγω χορτάτος χωρίς να έχω καταλάβει γιατί έζησα. Ίσως εσύ να μην προλάβεις να ζήσεις και φύγεις νωρίτερα από εμένα, στα δύο, πέντε, έξι ή δέκα χρόνια σου, χωρίς να προλάβεις να καταλάβεις τι σημαίνει ζωή.

Πέφτω για ύπνο χορτάτος, το είπαμε, κι έχω πάψει να ονειρεύομαι. Τι ντροπή! Πέφτεις για ύπνο χωρίς να έχεις βάλει μπουκιά στο στόμα σου κι ονειρεύεσαι πως είσαι πλούσιος, πως έχεις πολλά καρβέλια ψωμί και τρως ασταμάτητα. Κι όχι μόνο ψωμί αλλά φαγητά όλων των ειδών, που δεν τα έχεις δοκιμάσει ποτέ σου αλλά έχεις ακούσει ότι υπάρχουν και με τη φαντασία σου τους δίνεις γεύση και ύπαρξη.

Ξυπνώ το πρωί και νευριάζω αν δεν υπάρχουν δύο γουλιές γάλα να ρίξω στον καφέ μου. Ξυπνάς και περιμένεις ένα θαύμα. Να βρεθεί μια κούπα γάλα κι ένα κομμάτι ψωμί για να ζήσεις. Να ζήσεις άλλη μια μέρα, γιατί αν δεν βρεθεί σήμερα, αύριο ίσως να μην είσαι ζωντανός. Όμως θα πεθάνεις με μια μορφή ευτυχίας, γεμάτος όνειρα, χορτάτος από αυτά.
Συγγνώμη, γιε μου, δεν αξίζω να ζω. Δεν πολέμησα όσο έπρεπε για ν’ αλλάξω τον κόσμο και δεν έχω δικαιολογίες γι’ αυτό. Δεν έχω καθοδηγήσει σωστά τα παιδιά να πολεμήσουν για σένα, για όλους μας, για όλα τα παιδιά της γης. Να ζήσουν όλα και κάθε βράδυ να ξαπλώνουν με γεμάτο το στομάχι, σαν κι εμένα.

Συγγνώμη, παιδί μου, που αύριο ίσως να είναι η τελευταία σου μέρα. Ίσως αφήσεις την τελευταία σου πνοή στο ξερό κι άνυδρο χώμα της πατρίδας σου, τυφλωμένο από τον καυτό ήλιο, ικετεύοντας για μια γουλιά γάλα και μια μπουκιά ψωμί. Ίσως απόψε ονειρευτείς το τελευταίο σου όνειρο, τι άλλο εκτός από ένα πλούσιο γεύμα;

Κι εγώ θα νευριάσω, θα τα βάλω με όλους αν το φαγητό είναι άνοστο ή κακομαγειρεμένο, αν τα παϊδάκια είναι σκληρά, ή αν έχει κόψει η μαγιονέζα. Δεν θα περάσει καν από το μυαλό μου το δράμα που ζεις. Κι αν κάποια στιγμή ευαισθητοποιηθώ, την άλλη θα το έχω ξεχάσει, γιατί θα στρωθώ στην τηλεόραση να δω τον τελικό. Αλήθεια, έχεις δει ποτέ σου τηλεόραση; Όχι ε; Πόσο τυχερός είσαι!

Όμως αυτό δεν λέγεται τύχη, αλλά έγκλημα. Κι αυτό το έγκλημα το έχουν διαπράξει τα «πολιτισμένα» κράτη εναντίον σου, που δεν τα συμφέρει να ξυπνήσετε, αλλά να αργοπεθαίνετε, χαρίζοντας τους ουσιαστικά τον ορυκτό πλούτο της χώρας σας αντί πινακίου φακής. Και δεν το διαπράττουν μόνο εναντίον σας, αλλά κατά όλων των φτωχών κρατών της ηπείρου σου, που δεν ξεσηκώθηκαν να ζητήσουν το δίκιο τους.
Θα πεθάνεις χωρίς να φταις. Η φωτογραφία σου με το αποστεωμένο κορμάκι ίσως κάνει το γύρο του κόσμου. Και λοιπόν; Ποιος θα συγκινηθεί; Όλοι θα κάνουν πως υποφέρουν για την κατάστασή σου, όμως θ’ αλλάξουν κανάλι αμέσως, για να μην τους κοπεί η όρεξη.
Θα ταΐσουν το σκύλο και τη γάτα τους, που τα θεωρούν μέλη της οικογένειάς τους, τρομάρα τους! Για σένα δεν θα τους νοιάξει. Εσύ είσαι μακριά, πολύ μακριά από όλους, σιγά μην πονέσουν για την πείνα σου! 

Κάποιοι άλλοι, αχαρακτήριστοι και λίγα λέω, θα κάνουν εράνους για σένα και με πονεμένα λόγια θα ζητούν τον οβολό μας για να ζήσεις, μόνο που τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν, θα καταλήξουν στις τσέπες τους κι όχι σε σένα. Ναι, υπάρχουν και τέτοια δίποδα, δυστυχώς!
Κοιμήσου αγόρι μου, αν μπορείς, νηστικός κι απόψε. Κι αύριο νηστικός θα μείνεις. Και μεθαύριο. Όσο εμείς ψωνίζουμε καλλυντικά για τον καλλωπισμό μας και σκυλοτροφές για τα ζώα μας, εσύ θα εξακολουθείς να πεινάς.

Όσο εμείς ξεκοιλιαζόμαστε στο φαγητό κάθε βράδυ, κάθε μεσημέρι και κάθε πρωί, μην ελπίζεις σε σωτηρία. Μπορεί και να μη σε θάψουν κιόλας και να καταλήξει το κορμάκι σου τροφή για τα όρνεα. Ποιος θα έχει τη δύναμη να σκάψει άλλωστε; 

Κοιμήσου, παιδάκι μου, κι ονειρέψου έναν άλλο κόσμο, γεμάτο καλοσύνη, αδερφοσύνη κι αλληλοβοήθεια. Ένα κόσμο που κανένα παιδί δεν θα πεινάει, ένα κόσμο που θα υπάρχει θεός, όπως είπε κι ο Καζαντζάκης.
Κοιμήσου και συγχώρεσέ μας. Όλους μας. Όλο τον «πολιτισμένο» κόσμο, που ο πολιτισμός του εξαντλείται στην καλοπέρασή του. Ένα κόσμο που λέει, «Και τι μας νοιάζει εμάς; Η Υεμένη είναι πολύ μακριά, δεν επηρεάζει τη ζωή μας». Ναι, σήμερα είναι πολύ μακριά, αύριο όμως θα είναι πολύ κοντά. Όταν η πείνα χτυπήσει τη δική τους πόρτα, τότε ίσως σε καταλάβουν και συγκινηθούν.
Κανένα ταξιδιωτικό γραφείο δεν διοργανώνει εκδρομές στη χώρα σου, γιατί οι εκδρομείς πρέπει να ευχαριστιούνται με αυτά που θα δουν κι όχι να κλαίνε. Εξάλλου τόσα λεφτά πετάνε σ’ αυτά τα γραφεία για την καλοπέρασή τους.

Αν ένα κρουαζιερόπλοιο βυθιστεί με θύματα χίλιους ταξιδιώτες, όλος ο κόσμος θα εκδηλώσει τη λύπη του κι όλα τα κανάλια θα το διατυμπανίζουν επί μέρες και θα δείχνουν εικόνες φρίκης κι αποτροπιασμού από τον εντοπισμό των σωρών των πνιγμένων. Κανένα κανάλι όμως δεν πρόκειται να δείξει τις σωρούς των παιδιών της Υεμένης, που αφήνουν την τελευταία τους πνοή όντας «το πετσί και το κόκαλο». 

Όχι, ο κόσμος δεν αρέσκεται σε τέτοιου είδους θεάματα. Προτιμά άλλου είδους ανταποκρίσεις: Τι φορούσε η τάδε τραγουδίστρια στη δεξίωση του τάδε πολιτικού. Με ποιον τα έχει τώρα η ηθοποιός …. που δεν έχει αφήσει αρσενικό ήσυχο. Πόσο πλήρωσε η εφοπλίστρια και φιλάνθρωπος (;), τρομάρα της, για την εκατοστή πλαστική προσώπου που έκανε.

Αυτά θέλει ο κόσμος. Να μένει βουλιαγμένος στην αμάθεια, απαίδευτος, αναίσθητος κι ασυγκίνητος. Να περνάει καλά, κι ας καεί ο ντουνιάς. Αυτός είναι ο πολιτισμός του σήμερα, γιε μου. Κοιμήσου λοιπόν, τις λίγες ώρες που σου μένουν να ζήσεις ακόμα…

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Σπανός Γεώργιος