Μήπως δεν πρέπει να μιλήσουμε για το παλαιό δικαστήριο; Που επί δεκαετίες, περιμένουμε να καταρρεύσει; Πότε συμπαρασταθήκαμε ενεργά και -γιατί όχι- δυναμικά, σ’ αυτούς τους συμπολίτες που διεκδικούν τα αυτονόητα; Γιατί ο δήμος τους αφήνει άοπλους, «μοναχικούς καβαλάρηδες» σ’ ένα άνισο αγώνα; Και κυρίως, πότε δώσαμε στους νέους μας, στα παιδιά μας που αγαπούν την πόλη και σκέπτονται να ζήσουν σ’ αυτή, αλλά δεν έχουν γνώση, ούτε για την ιστορική, ούτε για την κοινωνική, ούτε για την πολιτισμική παράδοση της πόλεως και, κυρίως, δεν γνωρίζουν για τα προβλήματα και τις αγωνίες μας;
Ότι το μουσείο, το δημαρχείο και το δικαστήριο, (το πρώτο διοικητήριο του νομού) είναι τα μοναδικά νεοκλασικά κτήρια που η ελληνική πολιτεία αξιώθηκε να κατασκευάσει στη Σπάρτη, στην ιστορική διαδρομή των δύο αιώνων! Θα εγερθούμε κάποτε να σταθούμε βοηθοί στην προσπάθεια αυτών που αντιστέκονται στην ισοπέδωση;
Ποιος βοηθάει ενεργά το «Ιστορικό Αρχείο της Σπάρτης» και τη βιβλιοθήκη; Αυτούς δηλαδή που φυλάττουν την πολιτιστική μας περιουσία και καλλιεργούν και προβάλλουν τον σύγχρονο πολιτισμό;
Και δεν θα σταματήσω να διαμαρτύρομαι! Για την ιστορία έστω! Πού βρίσκεται το ιστορικό ύφος της πόλεως; Κανένας δεν αντιλαμβάνεται ότι ένα απέραντο ιστορικό μίσος για την Σπάρτη διαπερνά και διακατέχει τους κύκλους που λαμβάνουν σημαντικές αποφάσεις; Πότε θα τους κόψουμε το βήχα;
Και θέλω να μάθω γιατί ανεχθήκαμε τα σχέδια του νέου διοικητηρίου, του δικαστηρίου, του πανεπιστημίου που αντί της περίοπτης κλασικής αρχιτεκτονικής υποβαθμίζουν την έννοια του μεγαλείου σε εμπορικά και βιομηχανικά συγκροτήματα; Και σε πρακτικό επίπεδο, πότε ρωτήσαμε και πότε μας έδωσαν λογαριασμό και πότε μας εξήγησαν γιατί αυτά τα κτήρια, στοίχισαν, ανά τετραγωνικό μέτρο, τρεις και τέσσερες, ίσως και πέντε, φορές περισσότερο από μια σύγχρονη πολυτελή μονοκατοικία; Όταν μάλιστα η κατασκευή τους έγινε σε δωρεάν οικόπεδο! Γιατί οι αρμόδιοι δεν ψέλλισαν ούτε λέξη όταν ακόμη και σχετικά δημοσιεύματα επεσήμαιναν το θέμα; Πού ήταν οι Εισαγγελείς τότε, ως οι κατά νόμον προστάτες του δημόσιου συμφέροντος;
Δεν έφθαναν όμως όλα αυτά -και άλλα που θα ακολουθήσουν- μας ήλθαν και οι «Καποδίστριες» και οι «Καλλικράτηδες» που κατέστρεψαν τη σειρά του όποιου προγραμματισμού. Ανακάτεψαν τις αρμοδιότητες, πρόσθεσαν και αφαίρεσαν ευθύνες, χωρίς τις κατάλληλες υποδομές, χρηματοδοτήσεις, ή αναβάθμιση του γνωσιακού σκέλους του προσωπικού! Και το χειρότερο, αναδιαμόρφωσαν τα όρια των δήμων, μεταβάλλοντάς τους σε τεράστιους δυσκίνητους οργανισμούς αλλά με το ίδιο σχεδόν προσωπικό!
Οι δήμοι, πλέον, διοικούν ένα τεράστιο πλήθος πολιτών. Τα χωριά, ουσιαστικά, έμειναν ακέφαλα ως προς την εκπροσώπηση και τις αρμοδιότητες των συμβουλίων τους και των αποφάσεών τους, που δεν είναι αποφασιστικές αλλά συμβουλευτικές, ενώ ο δήμος καλείται να επιλύσει πλήθος μικρών και μεγάλων προβλημάτων, για τα οποία δεν ήταν προετοιμασμένος!
Το πιο δραματικό, όμως, είναι ότι όχι μόνον διατάραξαν, αλλά σκότωσαν το πρωτογενές κύτταρο της δημοκρατίας που είναι η παλαιά αυτοδιοικούμενη κοινότητα, το οποίο εξόγκωσαν σε κακοήθη για τη δημοκρατία καρκινικά μεγέθη, θέτοντας επιπλέον ασφυκτικούς ελέγχους στις νέες δημοτικές εξουσίες...
(συνεχίζεται)
