Μα είναι όλα τόσο μαύρα για το μέλλον της πόλεώς μας; Είναι! Αλλά υπάρχουν και ακτίδες φωτός που μας φορτίζουν με αισιοδοξία. Που μας ανανεώνουν τη δυνατότητα για αισιόδοξες σκέψεις πως μπορεί πολλά να αλλάξουν, πως η Δημοτική Αρχή σήμερα δεν ακολουθεί την πεπατημένη, αλλά χαράζει νέο δρόμο, πιο δημιουργικό, πιο ανεξάρτητο!
Την πρώτη ακτίδα φωτός τη ρίχνει η απόλυτη και ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου να εκφράσει την απόλυτη αντίδρασή του και να καταγράψει την άρνησή του στην αδειοδότηση της σχεδιαζόμενης, ίδρυσης και εγκατάστασης Μονάδας Ηλεκτροπαραγωγής με την καύση βιοαερίου, προερχομένου από επεξεργασμένο ελαιοπυρήνα.
Η δεύτερη αισιόδοξη απόφαση είναι αυτή που απέρριψε πρόταση χρηματοδότησης προς ιδιώτες, προκειμένου να «ενημερώσουν» το κοινό για την ανάγκη φιλοπεριβαλλοντικών δράσεων.
Και η τρίτη, για την οποία ήδη σας μίλησα, είναι η απόφαση του Δημάρχου κ. Μιχάλη Βακαλόπουλου να κηρύξει την 29η Μαΐου ημέρα αργίας για τον δήμο, αφού είναι ημέρα ιδιαίτερης σημασίας για την έναρξη των παθών αλλά και της αναγέννησης του Ελληνισμού.
Δεν γνωρίζω αν είναι και άλλες ανάλογες αποφάσεις που διέλαθαν της προσοχής μου, αλλά γι’ αυτές τουλάχιστον οφείλω να εκφράσω δημόσια συγχαρητήρια! Γιατί δείχνουν τη θετική κατεύθυνση, την έναρξη διαφορετικού σκεπτικού, την αλλαγή πορείας!
Σε ό,τι αφορά το πρώτο θέμα, έχω να παρατηρήσω ότι οι σχετικές αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου δεν είναι αποφασιστικού χαρακτήρα. Το αποτέλεσμά τους δεν είναι καθοριστικό για την οριστική έκβαση της υποθέσεως. Περιορίζεται μόνον στην «έκφραση γνώμης» η οποία δεν είναι δεσμευτική για τη συνέχιση ή μη του όλου έργου. Γι’ αυτό, το θέμα θα πρέπει να είναι υπό ακοίμητη παρακολούθηση ώστε, αν χρειασθεί, ο δήμος να επανέλθει δυναμικά!
Για την Ιστορία, θέλω ν’ αναφερθώ σε παρόμοια υπόθεση που εξελίχθηκε προ πολλών δεκαετιών και αφορούσε σχεδόν την ίδια περιοχή. Ευτυχώς, η υπόθεση πέρασε με μυστικότητα. Τότε, μεγάλη ελληνική χημική εταιρεία που παρασκευάζει απορρυπαντικά, αποφάσισε να κατασκευάσει εργοστάσιο παραγωγής στην περιοχή μας. Προφανές κίνητρό της ήταν το χαμηλό κόστος απόκτησης του οικοπέδου.
Τα οφέλη από τη λειτουργία μιας τόσο μεγάλης βιομηχανικής μονάδας για την περιοχή μας ήταν αδιαμφισβήτητα όσον αφορά τις δαπάνες για τις πάγιες εγκαταστάσεις της επένδυσης, αλλά και την απασχόληση μεγάλου επιστημονικού και εργατικού δυναμικού. Παρέμενε όμως κάτι κρυφό και αδιευκρίνιστο και αυτό ήταν οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις σε αέρα και έδαφος, σε ανθρώπους, ζώα και φυτά.
Οι περιβαλλοντικές μελέτες -τότε- δεν ήταν απαραίτητο να συνοδεύουν τον επενδυτικό φάκελο. Ούτε οι θετικές ή αρνητικές αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου είχαν καμία αξία. Όμως ο αείμνηστος βουλευτής Ιωάννης Σταθόπουλος είχε την καλοσύνη να με ενημερώσει επί του θέματος, λαμβάνοντας υπόψη του, τις τότε θεσμικές μου ιδιότητες.
Και επειδή η τελική απόφαση ελαμβάνετο από το υπουργείο και τον επενδυτή, έπρεπε να διαχειρισθεί το θέμα με άκρα μυστικότητα, προκειμένου να γίνει το σωστότερο, χωρίς να διεγερθούν τοπικά συμφέροντα ή αντιδράσεις, χωρίς να καλλιεργηθούν «φρούδες ελπίδες», ούτε να ενεργοποιηθούν τα «μέσα και τα έξω» της εποχής και, κυρίως, η τελική απόφαση να ληφθεί με μόνο γνώμονα το ουσιαστικό και ευρύτερο συμφέρον του τόπου και όχι μόνον το οικονομικό συμφέρον.
(συνεχίζεται)
