Γράφει ο Γιώργος Κεραμιδάς, σύμβουλος Επικοινωνίας & Στρατηγικής
Η επαναλαμβανόμενη ένταση στον δημόσιο λόγο, οι αστοχίες σε συνεντεύξεις και η λειτουργία στο Δημοτικό Συμβούλιο συνθέτουν μια συνολική εικόνα επικοινωνιακής απορρύθμισης για τη δημοτική αρχή.
Η δημόσια επικοινωνία μιας δημοτικής αρχής δεν αποτελεί προσωπικό χώρο έκφρασης στα κοινωνικά δίκτυα. Συνιστά θεσμική ευθύνη και, ως τέτοια, οφείλει να χαρακτηρίζεται από νηφαλιότητα, σαφήνεια και σεβασμό.
Αφορμή για τις σκέψεις αυτές στάθηκε πρόσφατη ανάρτηση αντιδημάρχου του Δήμου Σπάρτης, ο οποίος, επιχειρώντας να απαντήσει σε επικρίσεις για τη λειτουργία δημοτικών δομών, επέλεξε ύφος που παραπέμπει περισσότερο σε διαδικτυακή αντιπαράθεση παρά σε θεσμική τοποθέτηση (και δεν είναι η πρώτη φορά). Η χρήση επιθετικού λόγου, οι προσωπικοί υπαινιγμοί και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί προς πολίτες δεν συνιστούν ουσιαστική απάντηση στην κριτική. Αντιθέτως, υποβαθμίζουν το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου. Ενδεικτική της συνολικής στάσης είναι και η αντίδραση που καταγράφηκε στη συγκεκριμένη ανάρτηση από μέλη της δημοτικής αρχής, μεταξύ των οποίων και ο δήμαρχος.
Το ζήτημα δεν εξαντλείται σε ένα μεμονωμένο περιστατικό. Λίγες ημέρες νωρίτερα, η δημοτική αρχή, μέσω επίσημου δελτίου Τύπου, κινήθηκε στο ίδιο μήκος κύματος, στρεφόμενη κατά μέσου ενημέρωσης και αιρετού, αντί να απαντήσει επί της ουσίας. Η μεταφορά αυτού του ύφους από προσωπικές τοποθετήσεις σε επίσημα θεσμικά κανάλια ενισχύει την αίσθηση μιας σταθερής επικοινωνιακής στάσης.
Δυστυχώς, η προβληματική επικοινωνιακή εικόνα δεν περιορίζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αντίστοιχα φαινόμενα καταγράφονται και στον δημόσιο λόγο της δημοτικής αρχής, τόσο σε συνεντεύξεις όσο και στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου, όπου συχνά παρατηρούνται ασάφειες, ατυχείς διατυπώσεις ή δυσκολία συγκροτημένης έκφρασης. Όταν τα στοιχεία αυτά συνδυάζονται, διαμορφώνεται μια σταθερή επικοινωνιακή δυσλειτουργία με άμεσο αντίκτυπο στην αξιοπιστία της διοίκησης.
Συνολικά, διαμορφώνεται μια δημοτική αρχή που υστερεί εμφανώς επικοινωνιακά και απομακρύνεται από την αναγκαία ψυχραιμία στη δημόσια έκφραση. Και αυτό δεν είναι δευτερεύον ζήτημα. Αφορά άμεσα τη στάση και τη συμπεριφορά ανθρώπων που έχουν την ευθύνη της διοίκησης του δήμου και της καθημερινότητας των πολιτών.
Η επικοινωνία δεν αποτελεί λεπτομέρεια της διοίκησης. Είναι ο καθρέφτης της. Και όταν αυτός αποτυπώνει προχειρότητα, απορρύθμιση και χαμηλή ποιότητα, δημιουργούνται εύλογες ανησυχίες για το μέλλον του τόπου.
