Σήμερα φάνηκε για μία φορά ακόμη σε όλους μας πόσο γρήγορα κυλάει ο καιρός.
Πατέρα μου, συμπληρώθηκε ένας ολόκληρος χρόνος από τη φυγή σου, για το τελευταίο σου ταξίδι στη χώρα των αγγέλων.
Φρόντισα με επιμέλεια η φλόγα στο καντήλι σου να μη σβήσει ούτε ένα λεπτό, απλά και για να νοιώθεις ότι δεν σε ξεχάσαμε, μα πιο πολύ να αναπαύεσαι πιο ήσυχος και γαλήνιος.
Σήμερα, πατέρα, στο ετήσιο μνημόσυνό σου, γνωστοί και άγνωστοι, οι ενορίτες σου, που τόσο πολύ αγάπησες και σε αγάπησαν, οι συγγενείς και οι φίλοι σου, οι συνεργάτες σου, μα ιδιαίτερα οι συμπρεσβύτεροι και συλλειτουργοί σου, ήρθαν στον Ιερό Ναό της Αγίας Βαρβάρας να ενώσουν τις ευχές και τις προσευχές τους για την ανάπαυση της ψυχής σου. Ο Ναός γέμισε με θείες ψαλμωδίες αφιερωμένες στη μνήμη σου. Ελπίζω πως γεύτηκες τις μελωδικές προσευχές, ενορχηστρωμένες από τους πολλούς ιερείς συναδέλφους σου.
Εμείς οι θνητοί στον επίγειο κόσμο μας συγκινηθήκαμε και δακρύσαμε. Θα ήθελα εδώ να καταθέσω ότι όλο αυτό το διάστημα ένιωθα δύο αντιφατικά συναισθήματα.
Πρώτα, γιατί καθώς ο χρόνος περνούσε, η απουσία σου γινόταν πιο έντονη. Μα την ίδια στιγμή, καθώς άγγιζα τα προσωπικά σου εκκλησιαστικά αντικείμενα, τα βιβλία σου, τις σημειώσεις σου, τα αγιασμένα σου άμφια, η παρουσία σου γινόταν ακόμη πιο έντονη.
Άλλωστε, πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αφού η παρακαταθήκη σου και το πέρασμά σου από τη ζωή όλων μας ήταν τόσο εμβληματικά έντονα. Το ίδιο ισχύει και για τους συναδέλφους σου ιερείς, τους συνεργάτες σου και όλους όσοι σε γνώρισαν. Τους συναντώ συχνά και όλοι τους έχουν κάτι να θυμηθούν ή πάρα πολλά να πουν για σένα. Μα πιο πολύ υπογραμμίζουν την εργατικότητά σου, την αλληλεγγύη σου προς τον συνάνθρωπο και, πάνω απ' όλα, τον ακέραιο χαρακτήρα σου. Ήσουν για όλους ένα ΑΝΟΙΚΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.
Πατέρα μου, γνωρίζω ότι το σημερινό σου μνημόσυνο, για σένα ως ιερέα, σημαίνει προσευχή και προσδοκία ανάστασης. Για μένα, όμως, είναι κάτι παραπάνω. Είναι μνήμη, είναι αδιάλειπτη θύμηση και είναι ακόμη μία ευκαιρία για ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Με την ευκαιρία αυτή, λοιπόν, θα ήθελα να καταθέσω ταπεινά έναν πατρικό, κρυφό μου πόθο.
Θέλω να ελπίζω και να πιστεύω ότι εκεί ψηλά έχεις συναντήσει τον αγαπημένο σου εγγονό, τον Χρήστο μας, και ότι απολαμβάνετε μαζί τον χρόνο που χάσατε. Άλλωστε, αυτός ήταν, πατέρα μου, και για σένα ο τελευταίος δικός σου πόθος.
Κλείνοντας τις προσωπικές μου σκέψεις, εγώ, σαν γιος σου, αισθάνομαι διπλά ευλογημένος.
Πρώτα γιατί, με το ράσο σου, υπήρξες άξιος πνευματικός πατέρας για το ποίμνιό σου, αλλά πάνω απ' όλα γιατί για μένα ήσουν, είσαι και θα είσαι ο πατέρας της ζωής και της καρδιάς μου.
Εσύ πορεύσου εν ειρήνη, ενώ εγώ θα σ' αγαπώ και θα σε μνημονεύω όσο ζω και υπάρχω.
Τέλος, θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους σεβαστούς ιερείς και αγαπητούς φίλους που προσήλθαν στο μνημόσυνο του πολυαγαπημένου ιερέα και πατέρα, Χρήστου Τσαγκαρούλη.
Να έχουμε όλοι την ευχή του.
Θεόδωρος Τσαγκαρούλης
