Δύο χρόνια συμπληρώθηκαν τη Δευτέρα (9/2) από την απώλεια του πρώην υπουργού, βουλευτή Λακωνίας και ιατρού, Λεωνίδα Γρηγοράκου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 70 ετών, στις 9 Φεβρουαρίου 2024.
Ο χρόνος κυλά, αλλά η μνήμη δεν ξεθωριάζει και τα συναισθήματα παραμένουν έντονα. Το όνομα του αείμνηστου Λ. Γρηγοράκου παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένο με τη Λακωνία και τους ανθρώπους της. Πάνω απ’ όλα μορφή της προσφοράς, άφησε πίσω του ένα έργο που δεν μετριέται μόνο με αξιώματα, αλλά με ζωές που άγγιξε και αναμνήσεις που παραμένουν ζωντανές. Η παρουσία του στη δημόσια και κοινωνική ζωή δεν συνοψίζεται σε τίτλους και αξιώματα, αλλά σε ανθρώπινες ιστορίες και διαδρομές που άλλαξαν, σε πρόσωπα που βρήκαν στήριγμα και σε μια παρακαταθήκη που εξακολουθεί να αγγίζει, όχι μόνο το οικείο περιβάλλον του, αλλά ένα ευρύ τμήμα της λακωνικής κοινωνίας.
Με αφορμή την επέτειο θανάτου του Λ. Γρηγοράκου, η κόρη του Νάγια, βουλευτής Λακωνίας, δημοσίευσε ένα βαθιά συγκινητικό και τρυφερό μήνυμα, σκιαγραφώντας τον άνθρωπο, τον πατέρα και τον γιατρό που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στον τόπο του.
Αναλυτικά, τα λόγια της Ν. Γρηγοράκου:
«Μακάρι να μην έφευγε –έφυγε τουλάχιστον όπως ήθελε. Δυναμικός, δραστήριος, αγέρωχος. Έτσι τον θυμάμαι. Έτσι ήταν την τελευταία φορά που τον είδα.
Παραμένει ζωντανός στη μνήμη μου –παραμένει ζωντανός στην καρδιά των συγγενών του, των φίλων του, των ασθενών του.
Κάθε μέρα κάποιος θα μου μιλήσει για εκείνον. Θα μου πει πως ήξερε τον πατέρα μου, πως τον εκτιμούσε, πως τον είχε βοηθήσει, πως τον είχε γιατρέψει, πως είχε σώσει το παιδί του.
Σπάνια τον βλέπω στον ύπνο μου. Και όταν τον βλέπω είναι φευγαλέο, ανταλλάσσουμε απλά μια κουβέντα. Με ρωτάει πάντα εκείνος πρώτος πώς τα πάω, αν είμαι καλά.
Φευγαλέα “τα είπαμε” και την προηγούμενη εβδομάδα. Την ημέρα ορκωμοσίας της Μαρκέλλας. Δεν ήταν τυχαία η μέρα που διάλεξε. Πόσο θα χαιρόταν που η Μαρκέλλα, το μικρό μας, πήρε το διδακτορικό της!
Μου λείπει ο πατέρας μου. Μου λείπει η άποψή του, η συμβουλή του, η ενέργειά του.
Ξέρω όμως πως ο Λεωνίδας Γρηγοράκος, ο πατέρας μου, μπορεί να μην είναι μαζί μας, αλλά ακόμα και από εκεί ψηλά μας βοηθάει όλους –τη μαμά μου, τη Μαρκέλλα, εμένα και όλη τη Λακωνία».
