Την ώρα που ο Α΄ Παιδικός Σταθμός Σπάρτης, στον λόφο, παραμένει χωρίς παιδιά από τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο Δήμος Σπάρτης προχωρά κανονικά σε απευθείας ανάθεση υπηρεσιών καθαριότητας και για τις δύο δημοτικές δομές, (του Ξηροκαμπίου και του Α΄- Β΄ Παιδικού Σταθμού στο λόφο) ύψους 25.999,95 ευρώ, με διάρκεια έως το τέλος του 2027!
Η απόφαση ανάθεσης δημάρχου (με σχετικό ΑΔΑ) είναι αποκαλυπτική. Τρία αρχικά αιτήματα από όλους τους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, πρόσκληση υποβολής προσφοράς στις 30 Οκτωβρίου, ανάθεση στις 16 Νοεμβρίου και υπογραφή σύμβασης την αμέσως επόμενη ημέρα, στις 17 Νοεμβρίου. Όλα αυτά για υπηρεσίες καθαριότητας στους παιδικούς σταθμούς της Σπάρτης αυτούς του Ξηροκαμπίου και του διώροφου στο λόφο της πόλης, με πρόβλεψη απασχόλησης τριών εξωτερικών εργαζομένων.
Μόνο που στον επίμαχο του λόφου δεν υπάρχουν παιδιά!
Και δεν πρόκειται για κάποια απρόβλεπτη εξέλιξη που αιφνιδίασε τη Δημοτική Αρχή. Η απουσία παιδιών είναι γνωστή από την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Παρ’ όλα αυτά, ο σταθμός εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται διοικητικά σαν να λειτουργεί κανονικά, με τις αντίστοιχες δαπάνες να συνεχίζονται αδιατάρακτα.
Και το παράλογο δεν σταματά εκεί. Στον ίδιο σταθμό παραμένουν δύο δημοτικοί υπάλληλοι, χωρίς παιδιά να εξυπηρετήσουν και χωρίς να έχει γίνει γνωστό ποιο ακριβώς είναι το αντικείμενο της απασχόλησής τους. Αντί να αξιοποιηθεί το προσωπικό εκεί όπου υπάρχουν πραγματικές ανάγκες και να επανεξεταστεί η λειτουργία της εγκατάστασης, ο δήμος επιλέγει να συντηρεί μια δομή χωρίς ουσιαστικό λόγο λειτουργίας.
Αλήθεια, ποιον εξυπηρετεί αυτή η κατάσταση; Τους δημότες; Τις οικογένειες που δεν έχουν παιδιά στον συγκεκριμένο σταθμό; Την εύρυθμη λειτουργία των δημοτικών υπηρεσιών; Ή μήπως απλώς εξυπηρετεί τη βολική λύση να μη χρειάζεται κανείς να αποφασίσει, να αναδιοργανώσει και να αναλάβει την ευθύνη;
Γιατί εδώ δεν έχουμε απλώς μια ατυχία στον σχεδιασμό. Έχουμε μια χαρακτηριστική εικόνα κακής διοίκησης και ακόμη χειρότερης διαχείρισης των δημοτικών πόρων. Όταν μια δομή δεν έχει πλέον παιδιά, η στοιχειώδης διοικητική υποχρέωση είναι να επανεξεταστεί η λειτουργία της, να αξιοποιηθεί το προσωπικό και να περιοριστούν οι δαπάνες που δεν δικαιολογούνται από πραγματικές ανάγκες.
Αντί γι’ αυτό, στον Δήμο Σπάρτης φαίνεται να έχει επικρατήσει μια άλλη αντίληψη. Δεν έχει σημασία αν υπάρχει αντικείμενο, αρκεί να συνεχίζονται οι λειτουργίες, να διατηρούνται οι θέσεις και να εκτελούνται οι δαπάνες!
Και κάπως έτσι, οι απευθείας αναθέσεις προχωρούν, οι συμβάσεις υπογράφονται, τα λειτουργικά έξοδα συσσωρεύονται και κανείς δεν αισθάνεται την ανάγκη να αναρωτηθεί αν όλα αυτά έχουν πραγματικό λόγο ύπαρξης.
Δεν ζητά κανείς να κλείνουν δημοτικές δομές επειδή μειώθηκε προσωρινά ο αριθμός των παιδιών. Ζητά, όμως, να υπάρχει σχέδιο, αξιολόγηση και ορθολογική διαχείριση. Αν ο σταθμός μπορεί να επαναλειτουργήσει, να μας πουν με ποιον σχεδιασμό. Αν δεν μπορεί, να εξηγήσουν γιατί διατηρείται σε αυτή την κατάσταση και γιατί δεν αξιοποιούνται αλλού οι εργαζόμενοι.
Η Δημοτική Αρχή οφείλει να καταλάβει ότι τα δημοτικά κτίρια δεν είναι αυτοσκοπός, οι θέσεις εργασίας δεν είναι άλλοθι διοικητικής αδράνειας και οι δημοτικές δαπάνες δεν είναι ανεξάντλητος λογαριασμός που πληρώνουν οι δημότες χωρίς να δικαιούνται εξηγήσεις.
Παιδικός σταθμός χωρίς παιδιά, υπάλληλοι χωρίς αντικείμενο, καθαριότητα με σύμβαση 26.000 ευρώ και λειτουργικά έξοδα χωρίς προφανή λόγο.
Αν αυτό είναι το μοντέλο διοίκησης και οικονομικής διαχείρισης του Δήμου Σπάρτης, τότε πραγματικά δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε πού χάνονται οι δημοτικοί πόροι. Αρκεί να κοιτάξουμε πώς διοικείται ένας παιδικός σταθμός χωρίς παιδιά!




