Έχω πιει 2-3 κονιακάκια (ΜΕΤΑΧΑΣ 5άρι) μ ένα φίλο και «μπήκε λύκος στʼ άντερα» όπως έλεγε η γιαγιά μου η Σταμάτα!
Γυρίζω σπίτι. Κοιμούνται όλοι. Ερημιά!
Ψάχνω κατσαρόλες και τηγάνια... ΤΙΠΟΤΕ!
Ανοίγω το ψυγείο... βρίσκω μια χεριά μακαρόνια κι ένα κομμάτι παστό χοιρινό με πορτοκαλόφλουδες, όπως το φτιάχνουμε εδώ στη Λακωνία.
Μου κάνει ένα... «τσααααααααααφφφ» όπως έκανε ο χρησμός στο μυαλό του Μάντη Κάλχα κάποτε, ας πούμε!
Μαγειρική δε σκαμπάζω... ξέρω όμως να τρώω.
Ρίχνω λίγο λάδι στο τηγανάκι, φουντώνω το μάτι κι όταν αρχίζει να καίει ρίχνω μέσα 5-6 κουταλιές τριμμένη μυτζήθρα. Ανακατεύω και σε λίγο αρχίζει να σκουραίνει. Κόβω μέσα μʼ ένα μαχαίρι σε μικρά κομμάτια το παστό χοιρινό και λίγη πορτοκαλόφλουδα. Ανακατεύω και πετάω μέσα τα μακαρόνια. Ανακατεύω πάλι να σμίξουν οι νοστιμάδες και αδειάζω σ ένα πιάτο.
Αχνίζει!!! Το μάτι έχει αρχίσει κιόλας να τρώει.
Η μυρουδιά γαργαλιστική, γεμάτη υποσχέσεις!
Στρώνω το παλιό τραπεζομάντιλο της μάνας μου (το φαΐ θέλει συναίσθημα) κόβω μια φέτα ψωμί για το σφούγγισμα του πιάτου στο τέλος, γεμίζω κι ένα νεροπότηρο κρασί...!
ΠΑΝΔΑΙΣΙΑ από το τίποτα!!!
Μπράβο μου!
