Η νέα χρεωκοπία-τρίτη κατά σειρά-της Αργεντινής, δημιουργεί εύλογους συνειρμούς με την οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, αφού στις «αξιολογήσεις» των διεθνών οίκων παραμένουμε ακόμη, στην πρώτη θέση για την πιθανότητα του… απευκταίου!... Και ως εκ τούτου, λογικά, τονίζονται οι γραμμές σύγκλισης και απόκλισης των δύο οικονομιών, για να αναδειχθούν-μεταξύ άλλων-η παραγωγικότητα, και η ανταγωνιστικότητα, που αποτελούν βασικούς πυλώνες των οικονομιών…
Και τα νούμερα είναι,-σε πολλούς τομείς-συντριπτικά υπέρ της Αργεντινής!... Γιατί η ανεργία εκεί είναι στο 8%, και εδώ στο 28%!... Γιατί στην Αργεντινή η παραγωγικότητα γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων είναι από τις πιο δυνατές στον κόσμο, ενώ εμείς διάγουμε περίοδο «ισχνών αγελάδων»!... Γιατί η βιομηχανία της-βαριά και μεσαία-είναι ισχυρότατη και ανταγωνιστικότατη ενώ εδώ «πνέει τα λοίσθια»!... Γιατί το «έλλειμμα» της χώρας βρίσκεται στο 50% και όχι στο 174%!... Γιατί η Αργεντινή υπόκειται στο αμερικανικό δίκαιο ενώ εμείς αποδεχθήκαμε το αγγλικό, που είναι ευνοϊκότερο για τους δανειστές και επαχθέστερο για τους δανειζόμενους!... Επί πλέον, η Αργεντινή κατέχει σημαντικότατη θέση, στον παγκόσμιο τουρισμό!
Και από την άλλη-μεταξύ πολλών άλλων σημαντικών-πρέπει να σημειώσουμε ότι η Αργεντινή έχει κατά κεφαλήν, Εθνικό Ακαθάριστο προϊόν (ΑΕΠ) 10000 δολάρια ανά πολίτη, ενώ εμείς έχουμε 27.000 δολάρια!... Ενώ στην Αργεντινή υπάρχουν 70% περίπου φτωχοί, 10-15% πολύ πλούσιοι και 10-15% μεσαία τάξη!... Αλλά σε εμάς-ακόμη-στο όριο της φτώχειας (που το 2009 ήταν στο 18%) τώρα πελαγοδρομεί το 34% του πληθυσμού, με την ραγδαία συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, που ήταν γύρω στο 75-80%!...
Με αυτά δεδομένα, στη χώρα μας, έχουμε να κάνουμε-ακόμη και σήμερα-με μία αστική μικρομεσαία οικονομία, ενώ στην Αργεντινή μιλάμε για μια ισχυρή νεοφιλελεύθερη οικονομία, που ελέγχεται από το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο!...
Αυτό σημαίνει ότι και οι «ισχυρές» νεοφιλελεύθερες οικονομίες «πέφτουν έξω» και πτωχεύουν, χωρίς να υπάρχει η δικαιολογία του «μαζί τα φάγαμε»!... Γιατί ο λαός της Αργεντινής, κάθε άλλο, παρά συμμετείχε στο φαγοπότι!...
Στη χώρα μας, από τα τέλη της δεκαετίας του ʼ90, από την κυβέρνηση Σημίτη, άρχισε μεθοδευμένα η διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας, φθάνοντας στην σταδιακή αποβιομηχάνιση, με το «σπρώξιμο» των επενδυτικών πρωτοβουλιών-με επιδότηση μάλιστα-προς τα βαλκάνια, με πρόσχημα την «οικονομική διείσδυση»!... Ήταν η απαιτούμενη από το «σύστημα» σχεδιασμένη «προεργασία» για να φθάσουμε στην κρίση, αφού ήταν λογική συνέπεια αυτής της πολιτικής, να έχουμε έκρηξη των εισαγωγών και μείωση των εξαγωγών!... Και πλήρωσε με αίμα ο λαός μας, τα δάνεια για την στήριξη της οικονομίας, τις «ζημιές» των αετονύχηδων «επενδυτών», και τις «απώλειες» των τραπεζών από το «άνοιγμα στα βαλκάνια»!...
Σήμερα η κυβέρνηση, προσπαθεί να ανατρέψει αυτή τη δυσμενή για την οικονομία πραγματικότητα, προσπαθώντας να προσελκύσει επενδυτές, να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων, για να πετύχει την αύξηση των εξαγωγών, να μειώσει το μισθολογικό, το ενεργειακό και λειτουργικό κόστος των επιχειρήσεων!... Αλλά όλα αυτά, δεν τα κάνει στο πνεύμα της αστικής οικονομίας, για άμεση ωφέλεια των πολιτών, αλλά προάγει τις δεσμεύσεις στο πνεύμα του νεο-φιλελευθερισμού, οδηγώντας την οικονομία στα πρότυπα της Αργεντινής!...
Έτσι, δημιουργείται η μακροχρόνια εξάρτηση της οικονομίας, από το πολυεθνικό κεφάλαιο, από τους αδίστακτους τοκογλύφους και «επενδυτές»!... Και ο κίνδυνος θα είναι διαρκής και τα νούμερα του κατά κεφαλήν Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) θα ευημερούν, ενώ οι πολίτες θα δυστυχούν!... Και η όποια «ανάπτυξη» επιτευχθεί, θα είναι εικονική και επικίνδυνη!...