Η ιστορία γεννάει μύθους και οι μύθοι τους ήρωές τους. Έχουμε ανάγκη από αυτούς, τους χρειαζόμαστε άσχετα αν είναι αληθινοί ή όχι.
Η ίδια η υπόσταση της ζωής εξαρτάται από αυτούς γιατί αν δεν υπήρχαν δεν θα μπορούσε να σταθεί ψυχικά η ύπαρξή μας, όχι μόνο σωματικά.
Σωματικά υπάρχει με την τροφή αλλά ψυχικά υπάρχει με την ιδέα με τον συμβολισμό.
Ένας τέτοιος λοιπόν είναι και ο Κ. Κουκίδης που τυλιγμένος με την ελληνική σημαία έπεσε στα βράχια της Ακρόπολης την ημέρα της εισόδου των γερμανών στην Αθήνα.
Τότε το ημερολόγιο έγραφε 27 Απριλίου 1941.
Ο Κουκίδης ένας νέος 17 μόλις χρόνων, φύλακας τότε στην Ακρόπολη κατά άλλους μέλος της ΕΟΝ μιας μεταξικής οργάνωσης κατά άλλους στρατιώτης που έκανε σκοπιά εκείνη την ημέρα στον ιερό βράχο.
Αμφισβητήθηκε πολλές φορές ακόμη και η ύπαρξη του ανθρώπου αυτού αφού οι έρευνες που έχουν γίνει κατά καιρούς δεν απέδωσαν κάτι ουσιαστικό, πόσο μάλλον για την πράξη του αυτή.
Η ιστορία λέει ότι ο Εύζωνας τότε Κουκίδης αρνήθηκε να παραδώσει στους γερμανούς την ελληνική σημαία και να υψώσει την σβάστικα, τυλίχτηκε με το σύμβολο και έπεσε προς τον θάνατο κάτω από την Ακρόπολη.
Ο μύθος έτσι έγινε θρύλος, ένας ξεχασμένος θρύλος. Ότι και αν ήταν ότι και να πίστευε ακόμη και να είναι ένας μύθος, ένα ψέμα, πιστεύω, όπως και σεις, όπως όλοι μας ότι εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή, εκείνη την δύσκολη ώρα υπάρχουν πολλοί Έλληνες που θα λειτουργούσαν με τον ίδιο τρόπο, που θα αντιδρούσαν έτσι, με τον ίδιο ακριβώς ψυχισμό την δημιουργία δηλαδή ενός μύθου ενός ήρωα.
Άλλωστε αυτό το απέδειξε η μετέπειτα πορεία και αντίσταση των Ελλήνων στους γερμανούς κατακτητές.
Συζητώντας με πολλούς ανθρώπους διέκρινα ότι πολλοί πιστεύουν πως η θυσία του Κουκίδη είναι εγωιστική, δειλή.
Όχι δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα, πως θα μπορούσε κάποιος να βαφτίσει την θυσία της Πηνελόπης Δέλτα την ίδια ακριβώς μέρα, έτσι σαν δειλία και αναρωτιέμαι αν κάποιος έχει την ψυχική δύναμη να το κάνει.
Πώς μπορείς να κρίνεις έτσι άδικα και επιπόλαια μια αυτοκτονία την ημέρα εκείνη χωρίς να εξετάσεις τα χαρακτηριστικά και τον ψυχισμό των ανθρώπων της εποχής εκείνης.
Μιας εποχής που δεν έχει καμία σχέση με την δικιά μας. Μιας εποχής όπου οι άνθρωποι διέθεταν περισσότερες ευαισθησίες και πατριωτισμό από εμάς, που δεν λειτουργούσαν με αποκλειστικό γνώμονά τους το χρήμα και το κέρδος αλλά περισσότερο με το συναίσθημα και τον ρομαντισμό τους.
Ο Μ. Γλέζος, ο Κ. Κουκίδης, η Πηνελόπη Δέλτα ανήκουν σε μια άλλη εποχή σε μια ξεχασμένη εποχή, φθαρτή, που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να την καταλάβουμε και να επιστρέψουμε σε αυτή, γι’ αυτό και τους κάνουμε μύθους, γιατί δεν μπορούμε να μπούμε σε πετσί των πράξεών τους, δείχνουμε αδυναμία γιατί μας κυριεύει ο φόβος από το μέγεθος της θυσίας τους, αυτή είναι η αλήθεια και είναι πικρή.
Πάντως η αναμνηστική πλάκα με το όνομα του νέου αυτού υπάρχει κάτω από την Ακρόπολη και όταν περνάτε από εκεί ρίξτε της μια ματιά, ίσως έτσι μπορέσουμε να ξαναδημιουργήσουμε ένα τέτοιο θρύλο.
Κώστα ελπίζω να είσαι ακόμη τυλιγμένος με την ελληνική σημαία όπου και αν βρίσκεσαι.