Γράφει ο Στρατής Μαζίδης στο «Ελληνικό Καφενείο»
Θα αφαιρέσω μερικά λόγω χώρου. Προσεχώς στις εκλογές, ολόκληρο.
Αίφνης χθες τα μεσάνυχτα φέρνω στο νου μου το μεγάλο στρατηγό της Εθνικής Παλιγγενεσίας, το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
- «Τι να κάνω στρατηγέ;» συλλογίζομαι... Αν και ξέρω πολύ καλά τι πρέπει να κάνω. Ακούω ένα βηματισμό βαρύ. Και εκεί μέσα στη νύχτα τον βλέπω ολοζώντανο μπροστά μου, λεβέντη να μου λέει με μια ορθή φωνή τα παρακάτω λόγια όπως τα είχα διαβάσει στα απομνημονεύματά του.
«Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς, αν δεν είμεθα τρελλοί, δεν εκάναμε την επανάσταση, διατί ηθέλαμε συλλογισθεί πρώτον δια πολεμοφόδια, καβαλλαρία μας, πυροβολικό μας, πυροτοθήκες μας, τα μαγαζιά μας, ηθέλαμε λογαριάσει τη δύναμη την εδική μας, την τούρκικη δύναμη.
Τώρα όπου ενικήσαμε, όπου ετελειώσαμε με καλό τον πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, επαινόμεθα. Αν δεν ευτυχούσαμε, ηθέλαμε τρώγει κατάρες, αναθέματα. Ομοιάζομεν σαν να είναι εις ένα λιμένα πενήντα-εξήντα καράβια φορτωμένα, ένα από αυτά ξεκόβει, κάνει πανιά, πηγαίνει εις την δουλειά του με μεγάλη φορτούνα, με μεγάλο άνεμο, πηγαίνει, πουλεί, κερδίζει, γυρίζει οπίσω σώον. Τότε ακούς όλα τα επίλοιπα καράβια και λέγουν: «Ιδού άνθρωπος, ιδού παλληκάρια, ιδού φρόνιμος, και όχι σαν εμείς οπού καθόμεθα δειλοί, χαϊμένοι », και κατηγορούνται οι καπεταναίοι ως ανάξιοι. Αν δεν ευδοκιμούσε το καράβι, ήθελε ειπούν: «Μα τι τρελλός να σηκωθεί με τέτοια φορτούνα, με τέτοιο άνεμο, να χαθεί ο παλιάνθρωπος, επήρε τον κόσμο εις τον λαιμό του».
- Εκείνα τα χρόνια μου συνέχισε, κάποιοι Ρωμιοί είχαν αρχίσει να αποκτούν αξιώματα. Εγένοντο μου είπε γέροντες, δημογέροντες, προεστοί και πρόκριτοι, κάτι σαν τους δικούς σας δημαρχαίους σήμερα. Χώρια κάποιους που περνούσαν την Υψηλή Πύλη και υπηρετούσαν σε καλά πόστα το βρωμοσουλτάνο.
- Αυτοί δεν ήθελαν να σηκώσουν οι Έλληνες κεφάλι στρατηγέ μου ε;
- Όχι βέβαια. Μας έλεγαν τρελούς. Ότι είμαστε χαμένοι από χέρι. Υπήρχαν βέβαια και αρκετοί που τα δοκαν όλα για τον Αγώνα. Οι πολλοί όμως κιότεψαν! Πως θα βάλουμε το γένος σε περιπέτειες τώρα που τα πάμε καλά με τους Οθωμανούς. Θα χάσουμε τα προνόμιά μας, τους παράδες μας, ενώ όλοι πεινούσαμε, πως θα βρεθούμε στο περιθώριο. Αλλά οι μπαμπέσηδες απλά ανησυχούσαν για τα τομάρια τους και κει που είχαν φτάσει. Θα έχαναν τα αξιώματά τους. Επούλησαν την ψυχή τους στο διάολο.
- Έγινε όμως η Επανάσταση στρατηγέ!
- Γένηκε παιδί μου και σήμερα ζεις εσύ και τα παιδιά σου λεύτεροι... Ααααχ...
- Τι συνέβη στρατηγέ;
- Αγόρι μου τη λευτεριά τη βρήκατε έτοιμη. Οι μανάδες σας δε ξενύχτησαν κρατώντας τσίλια μη μπουκάρουν οι παλιότουρκοι και σας αρπάξουν. Δεν εκτιμήσατε τη λευτεριά που σας δόκαμε χύνοντας το αίμα μας. Την ξεπουλήσατε για λίγες εφήμερες χαρές, λες και δεν επαιρνούσατε καλά, στερημένα λίγο ίσως, αλλά καλά. Ξυπνάγατε με χαμόγελο το πρωί και κοιμόσασταν με ηρεμία τη νύχτα.
- Πόσο δίκιο έχεις στρατηγέ. Γίναμε σκλάβοι με τη θέλησή μας...
- Φοβάμαι παιδί μου. Φοβάμαι ότι ο λαός μας έμαθε στις ανέσεις, καλόμαθε, καλόζησε και απόκαμε. Θα σας σφάξουν ωρέ ενώ ροχαλίζετε!!! Βλέπεις εμείς δεν είχαμε τίποτες. Μας είχαν στερήσει τα πάντα. Δεν είχαμε σχολειά, δεν μπορούσαμε να κάμουμε το Σταυρό μας, έκλεβαν τα παιδιά μας, τα μεγάλωναν και τα καμαν οχτρους μας! Η ΑΝΑΓΚΗ μας οδήγησε εκεί. Η ΑΝΑΓΚΗ γένηκε ΙΣΤΟΡΙΑ παιδί μου, όπως λέει εκείνο το λεβέντικο τραγούδι σας που μας το λέει τώρα εκεί ψηλά ο Δημητρός.
- Να τανε τουλάχιστον το 21
- Στο χέρι σας είναι και εμείς θα μαστε μαζί σας!
Ο στρατηγός κινήθηκε να φύγει. Μη φεύγεις! Στάσου!
- Αγόρι μου πρέπει να κινήσω κι αλλού. Είναι κι άλλοι σαν εσένα που θέλουν μια τόνωση, που αποζητούν μια κουβέντα ωρέ! Εσύ θα κάμεις αυτό που πρέπει. Θα σεβαστείς κι εμάς που αγωνιστήκαμε, θα σεβαστείς και τα παιδιά σου. Λεύτερη πατρίδα παρέλαβες, λεύτερη θα παραδώσεις. Αυτό είναι το χρέος σου απέναντι σε μας. Και μεις φτωχοί ξεκινήσαμε...αλλά λεύτεροι...
Αγκαλιάζω το στρατηγό και του φιλώ το χέρι. Θα σε περιμένω ξανά του είπα, να γιορτάσουμε μαζί!
Ο στρατηγός Κολοκοτρώνης κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι του, φόρεσε την περικεφαλαία του, μου έδωσε μια γερή στην πλάτη, έζεψε τ'άλογο κι έφυγε κόντρα στον άνεμο.
Η ελευθερία μετρά πάνω από όλα. Να είσαι κύριος στον τόπο σου, στο σπίτι σου, στην οικογένειά σου. Εμείς δε χρειαζόμαστε γιαταγάνια, ακόμη... Μια ψήφος είναι αρκετή.
Θα συνεχίσω το ταξίδι μου για την Ιθάκη, έστω και με μικρότερο καράβι που όμως θα είναι ΔΙΚΟ ΜΟΥ. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα τους συναντήσω,αν δεν τους κουβαλεί μέσα της η ψυχή μου, αν δεν τους στήνει εμπρός μου. Αλλά και πάλι δε θα τους φοβηθώ. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνω σε λιμένας πρωτοειδωμένους. Δε βιάζω καθόλου το ταξίδι. Και πράγματι η Ιθάκη μέχρι τώρα δε με γέλασε, κι όση πείρα απέκτησα, τώρα πια κατάλαβα η Ιθάκη τι σημαίνει...
Κι αφού αυτή ποτέ της δε με πρόδωσε, ούτε εγώ σκοπεύω να το κάνω.
