Υψώθηκε για τελευταία φορά στην Ρωσία το 1921 στην κηδεία του Κροπότκιν.
Από τότε μέχρι σήμερα έχει υψωθεί πολλές φορές ανά τον κόσμο αλλά για διαφορετικούς λόγους βέβαια.
Στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό συμβαίνει συχνά. Τι είναι όμως αυτό;
Έχει σχέση με την απογοήτευση; Υπονοεί την αντίδραση; Το χρώμα της ταυτίζεται με κάτι δυσάρεστο ή είναι κάτι το ουδέτερο που δεν κρύβει κομματικούς ή άλλους προσανατολισμούς;
Μέσα στις λίγες γραμμές που μου απομένουν νοιώθω την ανάγκη να προσπαθήσω να σας δώσω το στίγμα μιας άλλης εκδοχής της ζωής και της πραγματικότητας που κατά κάποιο τρόπο αυτή η εκδοχή είναι παρεξηγημένη και μάλιστα είναι έτσι από ορισμένους κύκλους κάτω από συγκεκριμένο λόγο και σκεπτικό.
Η εποχή μετά τον διαφωτισμό, όταν η Ελλάδα αγωνιζόταν για ελευθερία, ήταν μια εποχή δημιουργίας ιδεών και φιλοσοφίας που ήταν επηρεασμένα από τις ιδέες του επαναστατικού διαφωτισμού κυρίως.
Ένα από αυτά τα φιλοσοφικά ρεύματα ήταν ο γερμανικός ιδεαλισμός με κύριο εκπρόσωπό του τον Χένγκελ.
Αυτό ακριβώς το φιλοσοφικό ρεύμα στην Γερμανία του 18ου αιώνα έδωσε την ώθηση, τον λόγο, πέστε το όπως θέλετε, της δημιουργίας ενός γνωστού οικονομικοκοινωνικού συστήματος του κομμουνισμού.
Μέσα στις γραμμές του, τις πολλές αναταράξεις και ζυμώσεις που συνέβησαν τότε γεννήθηκαν οι αναρχοκομμουνιστές και οι αναρχικοί.
Αυτοί υποστήριζαν την άποψη ότι ο κόσμος, οι άνθρωποι θα μπορούσαν ναζήσουν, όχι άναρχα όπως κάποιοι θέλουν να του δώσουν τον ορισμό λάθος, αλλά χωρίς αρχή, χωρίς εξουσία. Κύριος εκφραστής του ρεύματος αυτού είναι ένας γάλλος βουλευτής της εθνοσυνέλευσης ο Πιέρ Προυντόν που είναι ο πρώτος που θεώρησε και ονόμασε τον εαυτό του αναρχικό.
Ο Προυντόν λοιπόν στα βιβλία του απέρριπτε εντελώς την έννοια της ιδιοκτησίας, ταύτιζε τον ιδιοκτήτη με τον κυρίαρχο, θεωρούσε την ιδιοκτησία κλεψιά, όριζε την αναρχία ως απουσία ενός αφέντη, ενός ηγεμόνα και προέτρεπε για μια κοινωνία χωρίς εξουσία.
Πίστευε ότι η οικονομική ιδέα του καπιταλισμού, η πολιτική της εξουσίας και η θεολογική ιδέα της εκκλησίας είναι τρεις πανομοιότυπες ιδέες συνδεδεμένες με διάφορους τρόπους.
Αυτό που κάνει το κεφάλαιο στον εργάτη, το κράτος στην ελευθερία η εκκλησία το κάνει στο πνεύμα.
Αυτή λοιπόν η τριάδα του απολυταρχισμού είναι ολέθρια στην πράξη.
Επίσης ο Προυντόν θεωρούσε ότι η μόνη πηγή ιδιοκτησίας είναι η εργασία, ότι το δικαίωμα στο προϊόν είναι αποκλειστικό ενώ το δικαίωμα στα μέσα είναι κοινό, άρα το συσσωρευμένο κεφάλαιο είναι κοινωνική ιδιοκτησία και κανείς μα κανείς δεν μπορεί να είναι αποκλειστικός ιδιοκτήτης του.
Ο Προυντόν είχε πολλά επιχειρήματα κατά του δικαιώματος στη γη και το κεφάλαιο, αυτά ήταν βασισμένα στην ηθική, την οικονομία, την πολιτική και την ατομική ελευθερία.
Ένα τέτοιο επιχείρημα ήταν ότι έτσι γινόταν δυνατό το κέρδος το οποίο με την σειρά του οδηγούσε στην κοινωνική απάθεια και τον πόλεμο, δημιουργώντας πλήθος χρεών που σταδιακά έπαυαν να μπορούν να ξεπληρωθούν από τους εργάτες.
Ένα άλλο επιχείρημα είναι ο δεσποτισμός που μετέτρεπε τους εργάτες σε έμμισθους δούλους υποκείμενους στην εξουσία ενός αφεντικού.
Ελάτε τώρα να δούμε σήμερα πόσο δίκαιο είχε ο Προυντόν ένας αναρχικός σε σχέση με την ελληνική πραγματικότητα, πόσο ταιριάζουν οι απόψεις του με αυτές του καθ’ ενός από εμάς σήμερα, ενός ανθρώπου που έζησε και δημιούργησε το 1850.Γι’ αυτό λοιπόν υψώστε μαύρες σημαίες, αντισταθείτε σε αυτό που συμβαίνει σήμερα μετά από δύο αιώνες γιατί βαθειά μέσα μας όλοι κρύβουμε έναν αναρχικό.