Σκέπτομαι τον αργαλειό του Χρόνου: ημέρες είναι τα στιμόνια του. Τα δευτερόλεπτα -σαΐτες ασταμάτητες- τα υφάδια του.
Σε αυτόν υφαίνεται η ζωή μας. Όταν κάποτε ο αργαλειός αυτός θα σταματήσει να δουλεύει, θα έχει πια τελειώσει και το έργο της ζωής μας. Και τότε θα έλθει ο θείος Καλλιτέχνης να εκτιμήσει το εργόχειρό μας.
Σκέψου, τον αργαλειό του χρόνου και ύφανε με τις σαΐτες του το εργόχειρο της ζωής σου. Δούλευε όσο μπορείς για να παρουσιάσεις στο θείο Εκτιμητή ένα αριστούργημα, που θα μείνει στην αιωνιότητα.
Αυτό το χρόνο να ευγνωμονείς!
Τους φίλους σου, που σε συγχωρούν
Τους εχθρούς σου, που σε κάνουν προσεκτικό
Τις δυσκολίες, που σε κάνουν αγωνιστικό
Τις ανάγκες, που σε κάνουν ταπεινό
Τις κακουχίες, που σε κάνουν δυνατό
Τις απογοητεύσεις που σε κάνουν καρτερικό
Έτσι στο τέλος της χρονιάς θα φτάσεις να είσαι καλύτερος και ευτυχέστερος
Χρόνια Πολλά
Καλή και Ευλογημένη Χρονιά
Με πολλή αγάπη Ανάργυρος
Αυτή είναι η δική μου ευχή για τις Άγιες Μέρες
Καλλιόπη Σουφλή – ΑΤΤΙΚΑ ΝΕΑ
«Καλές Γιορτές»... είν' η ευχή που ακούς απ' τους άλλους και δίνεις κι εσύ, αυτές τις μέρες...
Κάτι σαν χαστούκι κοροϊδίας το νοιώθω... κάτι σαν αυτοσαρκασμό...
Εγκλωβισμένοι λίγο πολύ όλοι μας, σ' ένα συναίσθημα απέραντης θλίψης ή και κατάθλιψης, νοιώθουμε τον φόβο και την οργή, για ένα αύριο απ' όπου χάθηκαν το φως... τα χρώματα... οι μυρωδιές... τ' αγγίγματα... οι ήχοι... οι ματιές... ο έρωτας... η αγάπη... η αλληλεγγύη... κι έπιασαν στασίδι η μιζέρια... η μοιρολατρία... η απόγνωση... η εγκατάλειψη... η διάθεση και κυρίως η απόφαση γι αγώνα... για κείνο το άλμα που θα μας βγάζει απ' την άβυσσο του καθενός μας... για κείνη την κραυγή που θα σπάσει τη σιωπή και θ' αντιλαλήσει σ' όλη την οικουμένη...
Λες και χάθηκε ο παράδεισος που κάποτε ονειρευτήκαμε... ή έστω μια γλυκιά καθημερινότητα...
Όλα αυτά τα χρόνια, γίναμε το παράδειγμα της... "σιωπής των αμνών"...
Αυτές τις γιορτές, και για το 2017, ας γίνουμε επιτέλους το παράδειγμα του Αγώνα, της Αντίστασης και της
Τιμής για τους προγόνους μας... για μας τους ίδιουςκαι για τα παιδιά μας...
Θέλω να ευχηθώ και φοβάμαι μήπως η ευχή μου, φτάσει σε κάποιους που ζουν την απόλυτη εξαθλίωση... φοβάμαι το σκληρό τους βλέμμα, έτσι όπως θα γυρίσουν να με κοιτάξουν...
Κλεισμένοι σ' ένα "εγώ", που μας κρατά αλυσοδεμένους... εθισμένους στην απάθεια και στην εγκατάλειψη... σ' ένα "εγώ" που σφίγγει την ψυχή και στερεί την ελευθερία μας, η μόνη ευχή που έχω να δώσω σ' όλους εσάς και στον καθένα και την καθεμιά προσωπικά, για τις Άγιες Μέρες που έρχονται, είναι μια:
«Ελάτε να σπάσουμε τα δεσμά μας... Να ενώσουμε τα χέρια και να γίνουμε μια γροθιά... Μια αγκαλιά... Μια ψυχή... Για την πατρίδα μας!»
