Βράδια μεγαλοβδομαδιάτικα περίλυπα
μες τις πενθοφορούφες εκκλησιές,
με τις μελωδικές ακολουθίες…
Την Κυριακή το βράδυ πρώτο σήμαντρο
για την ακολουθία του Νυμφίου.
«Την απαρχήν Παθών» διάβασε ο Γέροντας
μες τις σελίδες του Ιερού Βιβλίου.
Βράδυ Δευτέρας. Για τις πέντε φρόνιμες
και για τις πέντε ανόητες παρθένες.
Κι έγειραν ως κι οι εικόνες οι αμίλητες
κι άκουγαν σκεφτικές και λυπημένες.
Τρίτη βράδυ. Ως πέρα μοσκοβόλησε
«της αλειψάσης γυναικός» το μύρο.
Της Κασσιανής γλυκόφωτο τροπάριο
και «μετανοίας στεναγμοί» τριγύρω.
Τετάρτη βράδυ. Δείπνος Μυστικός
κι η Θεϊκή ταπεινοσύνη στον Νιπτήρα.
Κι έχουμε συνηθίσει απλά να ψάλλουμε
κι εμείς τα Πάθη στη φτωχή μας λύρα.
Μεγάλη Πέμπτη. Δώδεκα Ευαγγέλια.
Η προδοσία του μαθητή και φίλου
ο Πέτρος, ο Πιλάτος, το Πραιτώριο,
και «σήμερον κρεμάται επί ξύλου…».
Παρασκευή το βράδυ ο Επιτάφιος,
πλήθος κεριά μες την γλυκιά εσπέρα.
Κι όλος ο κόσμος, ψάλτες κι εξαπτέρυγα,
σιγολέν το «ω γλυκύ μου έαρ…».
Μεγαλοβδομαδιάτικα βράδια περίλυπα…
Κι όπως θλιμμένα ανιστορούν τα Πάθη,
μ’ ελπίδες χρυσαφένιες ετοιμάζουνε
το βράδυ της Ανάστασης που θα ‘ρθει.
