H ιστοριούλα μπορεί να είναι και γνωστή. Σε μια αφρικανική χώρα φτάνουν δυο αντιπρόσωποι υποδημάτων δυο διαφορετικών εργοστασίων. Ο πρώτος, μετά από λίγες ημέρες, παίρνει τηλέφωνο και λέει: «Άδικα ήρθα, εδώ δεν φορά κανείς παπούτσια, επιστρέφω». Ο δεύτερος παίρνει τηλέφωνο και λέει: «Θα πλουτίσουμε, στείλτε φορτηγά με παπούτσια, εδώ δεν φορά κανείς».
Υπό αυτή την έννοια, δεν γνωρίζω με λεπτομέρειες τη συμφωνία Mercosur που υπέγραψαν Ευρώπη και χώρες της Νοτίου Αμερικής, αλλά όταν δημιουργούνται ευνοϊκές συνθήκες με μια αγορά 500 εκατομμυρίων καταναλωτών, πού είναι το κακό;
Η συμφωνία καταργεί δασμούς στο 91% των προϊόντων μας προς αυτούς, δηλαδή τα κάνει φθηνότερα. Προστατεύει 344 ελληνικά τρόφιμα από τις απομιμήσεις. Αναμένονται αυξημένα έσοδα, μόνο για την Ελλάδα, άνω των 2,6 δισ. ευρώ ετησίως.
Σημειωτέων ότι για αυτή τη συμφωνία χρειάστηκαν συζητήσεις 25 χρόνων. Προφανώς, η εμφάνιση του Τραμπ με τους δασμούς του βοήθησε να υπογραφεί. Τι λένε όμως όσοι την πολεμούν; Ότι τα δικά μας προϊόντα θα κινδυνεύσουν από τα φθηνά νοτιοαμερικανικά (π.χ. κρέας). Επιπλέον, πόσο υγιεινά θα είναι;
Η ΕΕ εξασφάλισε όμως ότι στα εισαγόμενα προϊόντα θα τηρούνται αυστηρά τα ευρωπαϊκά πρότυπα παραγωγής τους. Επιπλέον, έθεσε όριο και στις τιμές των εισαγόμενων π.χ. κρεάτων. Ακόμη έχει προβλέψει ενίσχυση 45 δισ. ευρώ για στήριξη των αγροτών, αν την χρειαστούν. Αλλά εδώ, το παράδειγμα των αντιπροσώπων υποδημάτων είναι αρκετό. Αν σου ανοίγουν μια αγορά 500 εκατομμυρίων καταναλωτών και εσύ φοβάσαι ότι όχι μόνο δεν θα πουλήσεις, αλλά θα πληγείς κιόλας, μάλλον δεν φταίει η αγορά, όσο εσύ ο ίδιος.
