Η κεντροδεξιά, εδώ και δεκαετίες, είναι εντελώς ανίκανη να αντιμετωπίσει το bullying που βιώνει από την κεντροαριστερά. Από τη δεκαετία του ‘80 εμφανίζεται ως φορέας παρανομιών και καταστροφών και μόνη υπεύθυνη για όλα τα δεινά του τόπου. Ακόμα και τώρα, 50 χρόνια μετά, αυτή φταίει για τα πάντα κι ας έχουν κυβερνήσει περισσότερο οι άλλοι. Την κυνήγησαν χωρίς έλεος το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου και η παραδοσιακή Αριστερά.
Ειδικά το ΠΑΣΟΚ κυνηγούσε και κατήγγειλε με σκληρότητα την Κεντροδεξιά, την ώρα που ψευδόταν ασύστολα: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο, διώχνω τις Βάσεις». Όταν επινόησε τον οχετό του αυριανισμού για να παρασύρει τους πολίτες στη χυδαιότητα. Όταν ίδρυσε αμείλικτα το κομματικό κράτος μοιράζοντας θέσεις, χρήμα και προαγωγές δημοσίου μόνο στα στελέχη του, παραμερίζοντας κάθε άλλο άξιο υπάλληλο.
Όταν εφάρμοσε την ατιμωρησία διαγράφοντας με νόμους βαριές ποινικές υποθέσεις καταχραστών δημοσίου χρήματος, επειδή ήταν στελέχη του. Όταν άλλαζε εκλογικούς νόμους για να αλλοιώσει τη λαϊκή ψήφο.
Τίποτε από τα παραπάνω δεν έκανε η κεντροδεξιά (πλην του κομματικού κράτους - λάφυρου που με χαρά απολάμβανε). Και όμως, μόνο αυτή ζούσε το καθημερινό bullying. Και το ζει ακόμη και σήμερα.
Ένας ελεύθερος αντικειμενικός παρατηρητής θα έβλεπε αυτή την άνιση σχέση. Ο υπεύθυνος για τα δεινά στη χώρα να καθηλώνει και να καυτηριάζει διαρκώς έναν, βαθιά ηπιότερο σε συμπεριφορές και πολιτικές, πολιτικό του αντίπαλο. Γιατί το 1981 είχαμε την ευκαιρία ενός νέου, τίμιου κράτους, αλλά ο Παπανδρέου έστησε το σημερινό πρωθυπουργικό-κεντρικό κομματικό κράτος.
Και όμως. Αυτό το bullying ακόμη αποδίδει. Πενήντα χρόνια μετά τον Παπανδρεϊσμό και τις βαριές επιπτώσεις του, ακόμη λειτουργούν τα φαινόμενα του αυριανισμού, των ψεμάτων, της χολής των άδικων κατηγοριών. Πάντα έχουμε μια κεντροδεξιά ανίκανη να προφυλάξει τον εαυτό της από το bullying και μια κεντροαριστερά να πορεύεται με μίσος, ύβρεις και λασπολογία εναντίον της.
Αυτό το κείμενο δεν θα μπορούσα να το γράψω 15-20 χρόνια πριν. Δεν είχα και εγώ καταλάβει αυτά που σήμερα περιγράφω. Επίσης, γνωρίζω ότι δεν είναι εύκολες αυτές οι αλήθειες σε μια κοινωνία μαθημένη, επί δεκαετίες, σε αυτή την τοξικότητα.
Αλλά καλύτερα να σταματήσω να γράφω, από το να μην γράφω αυτό που πιστεύω πια. Οι ευθύνες του πολιτικού μου χώρου που δεκαετίες υπηρέτησα, δηλαδή της κεντροαριστεράς, είναι αδιανόητες. Ο χώρος μου ευθύνεται γι’ αυτή την ασυνάρτητη και χωρίς πυξίδα χώρα, που είναι πια ανίκανη να διορθωθεί.
