Στον Χριστιανισμό επινοήθηκε η εξομολόγηση. Λες τις αμαρτίες σου και τις διαγράφεις, ο Παράδεισος μπορεί να σε περιμένει. Στην Αριστερά επινοήθηκε η αυτοκριτική. Συνήθως, χρόνια μετά, γίνονται επιτέλους παραδεκτά τα λάθη, διαγράφονται και οι αγώνες μπορούν να συνεχιστούν.
Αυτό με την παλαιάς κοπής Αριστερά. Τώρα ζούμε μια νέα Αριστερά που θεωρεί ότι η αυτοκριτική δεν χρειάζεται. Αρκεί ν’ ανεμίζουν τα λάβαρα, όλα τα άλλα είναι περιττά. Δείτε, για παράδειγμα, τη συσπείρωση περί τον Τσίπρα. Ουδείς γνωρίζει τι πρεσβεύει πια ο άνθρωπος που πέταξε στα σκουπίδια την κυβερνώσα Αριστερά.
Ρωτήστε τον Φάμελλο και τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που πάνε προς τον Τσίπρα. Ποιες οι θέσεις του για όσα αφορούν τη χώρα; Δεν έχουν ιδέα. Τι αριστερό εκφράζει ο Τσίπρας σήμερα; Πάλι δεν έχουν ιδέα. Θα κάνουμε αυτοκριτική για να δούμε τι έφταιξε και το 31,5% του 2019, έγινε 17% και αργότερα 2%. Αυτοκριτική; Τι είναι αυτό; Είμαστε στο 2026, το μόνο που χρειάζεται η Αριστερά είναι πασαρέλα και τσιτάτα. Πάμε με τον Τσίπρα, με τα άσπρα σακάκια και τις ατάκες.
Την ίδια ώρα θαυμάζω τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη. Το ενδιαφέρον μου γι’ αυτόν ξεκίνησε όταν, ως βουλευτής του Τσίπρα, παραιτήθηκε διαφωνώντας μαζί του. Έφυγε αθόρυβα για το εξωτερικό. Αν είχε τη σημερινή νοοτροπία των νυν βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, θα είχε μείνει, θα είχε γίνει και υπουργός και θα ήταν ακόμα και σήμερα ένα προβεβλημένο πρόσωπο στα κανάλια με υπόσταση και κύρος. Δεν θα ήταν όμως ο εαυτός του.
Θαυμάζω τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη γιατί δίνει τη μάχη των αξιών, γνωρίζοντας ότι οι αριθμοί θα είναι εναντίον του. Γνωρίζοντας ότι πρώην σύντροφοί του θα τον λοιδορήσουν. Κάποιος θα έβλεπε μια ματαιότητα σ’ αυτόν τον αγώνα, όχι όμως πραγματικοί δημοκράτες και αριστεροί όπως αυτός, που γνωρίζουν πόσο μεγάλη αξία έχει να είσαι ο αυτόφωτος εαυτός σου και όχι ένας ετερόφωτος ξένος προς τον καθρέφτη σου, που υποκρίνεται με όσα δεν πιστεύει.
